Κάτι λιγότερο από δέκα χιλιάδες διαδηλωτές στην Αθήνα, στην πρώτη πανεκπαιδευτική πορεία της χρονιάς και ενώ μεγάλες σχολές (όπως αυτές του ΕΜΠ) έχουν ακόμα εξεταστική, έστειλαν ηχηρό μήνυμα και ζωντάνεψαν τους χειρότερους κυβερνητικούς εφιάλτες. Τα «γιατροσόφια» του Στυλιανίδη και οι αναβολές στην πρακτική υλοποίηση του νόμου-πλαίσιο της Γιαννάκου δεν έπιασαν τόπο. Η διαδικασία νομιμοποίησης των ΚΕΣ, που μπάζει από το παράθυρο την αναθεώρηση του άρθρου 16, φούντωσε ακόμα περισσότερο την οργή στους χώρους της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης.
Η πανεκπαιδευτική πορεία της περασμένης Πέμπτης κρίνεται ως απόλυτα επιτυχημένη. Αρκεί να σκεφτούμε ότι αυτή στηρίχτηκε κυρίως από φοιτητές, ενώ οι μαθητές ήταν εμφανώς λίγοι, γιατί οι δυνάμεις του Περισσού δούλεψαν συστηματικά ώστε ο μεγαλύτερος αριθμός των υπό κατάληψη σχολείων να συγκεντρωθεί τοπικά. Είναι η γνωστή τακτική τους: προσπαθούν να ελέγξουν ένα ζωντανό κίνημα διασπώντας το, γιατί ξέρουν πολύ καλά ότι έτσι και οι μαθητές μαζευτούν μια φορά σε μια μαζική πορεία, θα απαιτούν να γίνεται το ίδιο κάθε εβδομάδα και τότε κανένα έλεγχο δε θα μπορούν να ασκήσουν τα κομματόσκυλα της ΚΝΕ. Το μόνο που θα κάνουν τα καπελωμένα συντονιστικά τους θα είναι να ορίζουν τη μέρα και την ώρα της επόμενης πορείας.
Την Τετάρτη, το υπουργείο Παιδείας έδινε 300 σχολεία υπό κατάληψη σε όλη τη χώρα. Το πρωί της Πέμπτης, τα ΜΜΕ μιλούσαν για περισσότερα από 400 κατειλημμένα σχολεία. Ομως, σ’ αυτές τις περιπτώσεις ο ακριβής αριθμός δεν έχει σημασία. Σημασία έχει η τάση που είναι αυξητική. Εχει αποδειχτεί και άλλες φορές, ότι το κίνημα των μαθητών χαρακτηρίζεται από εκρηκτικότητα. Οταν ξεκινά, απλώνεται με ταχύτητα και μέσα σε λίγες μέρες γίνεται καθολικό. Συμβάλλει σ’ αυτό και η καταστολή που εκδηλώνεται πάντοτε στο ξεκίνημά του. Καταστολή από τους «παιδονόμους» των ίδιων των σχολείων (διευθυντάδες και ορισμένους καθηγητές), δραστηριοποίηση της τοπικής αστυνομίας, απειλές και τραμπουκισμοί από τους «αγανακτισμένους» γονείς, προβοκάτσιες από τα ΜΜΕ. Είναι γνωστό ότι αυτά πεισμώνουν τους μαθητές, τους συσπειρώνουν, σπάνε τις ταλαντεύσεις τους, τους κάνουν πιο υπεύθυνους.
Για μια ακόμη φορά ολόκληρο το σύστημα κινείται στην κατεύθυνση της συκοφάντησης των μαθητών, του αποπροσανατολισμού της εργαζόμενης κοινωνίας, της ενεργοποίησης συντηρητικών αντανακλαστικών, της πρόκλησης «κοινωνικού αυτοματισμού». Τα ΜΜΕ κόβουν, ο Ρουσόπουλος ράβει. Κοινή επωδός: οι μαθητές δεν ξέρουν τι θέλουν, οι καταλήψεις γίνονται για χαβαλέ. Εχουμε κουραστεί τόσα χρόνια να απαντάμε στα ίδια κάθε φορά επιχειρήματα. Οι μαθητές ξέρουν τι δεν θέλουν. Δεν θέλουν αυτό το σχολείο, της καταστολής, της αποβλάκωσης, του άγχους, της δολοφονίας των ονείρων τους. Δεν θέλουν τους ταξικούς φραγμούς που υψώνονται συνεχώς μπροστά τους. Δεν θέλουν την εξόντωση με την αποστήθιση στείρων γνώσεων και την καρμανιόλα των εξετάσεων. Δεν θέλουν τον καθημερινό φασισμό.
Ολα αυτά ξεσήκωσαν μια ακόμη σχολική γενιά, η οποία παίρνει τα πρώτα μαθήματα συλλογικής δράσης, σπάζοντας τον ατομοκεντρισμό που καλλιεργεί (και) το εκπαιδευτικό σύστημα. Μέσα από την ανάπτυξη αυτής της συλλογικότητας θα έρθει και η ενιαιοποίηση των αιτημάτων και η ιεράρχησή τους. Ας βοηθήσουμε, χωρίς καπελώματα, να γίνει αυτό πιο γρήγορα.
