Η ιστορία που ακολουθεί είναι φανταστική, βγαλμένη σ’ ένα βιαστικό στύψιμο του μυαλού. Το επιμύθιον, στο τέλος…
Ετος 2100. Στο παγκόσμιο χωριό βασιλεύει –όπως πάντα τις τελευταίες δεκαετίες– απόλυτη ευταξία. Ο κυρίαρχος λαός, οι γκρίζοι, σκυφτοί και φοβισμένοι άνθρωποι ξοδεύουν εποικοδομητικά τις ζωές τους μπροστά σε οθόνες (υπολογιστών στη δουλειά, τηλεοπτικές στο σπίτι). Οι υπηρέτες του λαού, οι καλοζωισμένοι, γυαλιστεροί και άφοβοι άνθρωποι, τρέχουν διαρκώς σε δεξιώσεις, γεύματα και ταξίδια. Χθες εκτελέστηκε ένας δωδεκάχρονος έλληνας τρομοκράτης, διότι κατείχε ημερολόγιο του παππού του με παράνομο και υβριστικό για το νέο πολιτισμό υλικό. Ιδού μερικά αποσπάσματα:
Τέλη δεκαετίας ’60:
«Κοσμογονία! Η ανθρωπότητα σε αναβρασμό, ειρηνικές και μη επαναστάσεις ζώνουν τον πλανήτη. Η τεχνολογία μπαίνει πια σε κάθε σπίτι του ανεπτυγμένου κόσμου, τα παιδιά της Μπιάφρας στοιχειώνουν τα όνειρα για το μέλλον, ο άνθρωπος βολτάρει στη Σελήνη και στο διάστημα σπάζοντας τα όρια του κόσμου. Η κραυγή της ανθρώπινης κορύφωσης ακούγεται στο σύμπαν. Νέες μουσικές εμπνέουν τους ανθρώπους, ποίηση και όπλα, κοσμογονία στα πανεπιστήμια, Μαρξ και Λένιν, Σαρτρ και Σπινόζα, Χέγκελ, Τρότσκι, Ντεριντά, Γκουαταρί, Τουπαμάρος και RAF, όλα αναδεύονται, νέες ιδέες απειλούν να γκρεμίσουν τις ανασταλτικές για την εξέλιξη προκαταλήψεις, ολάκερο τον παλιό κόσμο. Η ανθρωπότητα στην κορύφωσή της».
Τέλη δεκαετίας ’70:
«Ανησυχία! Ολα σταδιακά δείχνουν να χάνονται καθώς οι επαναστάσεις αφομοιώνονται, περιέρχονται στον έλεγχο δυναστών και γίνονται μέρος καθεστώτων. Τα κινήματα που ευαγγελίζονταν το νέο κόσμο χάθηκαν μέσα σε παραμύθια ποικίλων ναρκωτικών που τους προσφέρθηκαν. Οι γιαγιάδες αποσύρονται από τα πεζούλια, τα παιδιά δεν βρίσκουν εύκολα πια αλάνες να παίξουν, μια περίεργη εργασιακή δυσχέρεια αναδύεται πάνω από το ποτάμι των κινητοποιήσεων, όλοι αποσύρονται στα σπίτια όπου ανατέλλει ένα νέο απειλητικό ημίφως, αυτό της τηλεόρασης. “Ο θεός πέθανε” ακόμη και για τους ευσεβείς μικροαστούς και στη θέση του μπαίνει ο βωμός των νέων θεών, ασπρόμαυρος στην αρχή, έγχρωμος στη συνέχεια. Ο κοινωνικός ιστός αποδομείται».
Τέλη δεκαετίας ’80:
«Απελπισία! Ο κόσμος εισήλθε σε μια νέα εποχή ανεξέλεγκτης ανάπτυξης, όπου –αλίμονο– επίκεντρο δεν είναι πια ο άνθρωπος. Απλετη οξυγόνωση του εγχώριου καπιταλισμού παρά τη δυσαρέσκεια και τα χτυπήματα. Εθελοδούλως, όλοι ζουν για να χειρίζονται και να πληρώνουν όλο και πιο περίπλοκες μηχανές. Τώρα πια όλοι πληρώνουν τις τράπεζες από εκεί που τους πλήρωναν εκείνες! Το χρήμα αποσύρεται, μετατρέπεται σε συμφωνητικά και κάρτες κι αυτά σε χρήμα. Απρόσωποι, παγωμένοι, νεκρικοί κολοσσοί στη θέση των μικρών μαγαζιών. Η διατροφή αλλάζει, η παραγωγή αποσυντίθεται. Τα κλειδιά δεν κρέμονται στις πόρτες, που τώρα γίνονται θωρακισμένες. Τώρα πια ακόμα και οι άθεοι βρήκαν το θεό τους στις οθόνες. Η ανθρωπότητα χτίζει ασφαλή, αποστειρωμένα φρούρια για να ζήσει οριστικά μέσα τους».
Τέλη 20ου αιώνα:
«Μετάλλαξη! Το μεγάλο άλμα της ανθρωπότητας την έριξε σε έναν αποτρόπαιο, σφραγισμένο λάκκο χωρίς ορατές δυνατότητες διαφυγής. Οι οθόνες κυβερνούν τα πάντα! Η κοινωνία –αποτελούμενη από ανεκπλήρωτα άτομα που εκθειάζουν ένα ανύπαρκτο εγώ– μετατράπηκε σε αγορά, απαρτιζόμενη από χειραγωγούμενες μάζες που απαντούν μόνο σε προκατασκευασμένες ερωτήσεις. Η αγωνία να αποδειχθεί η ατομικότητα είναι εμφανής στο ντύσιμο και στον κενολόγο στόμφο, μιας και δεν προκύπτει από πολλά άλλα. Τα πάντα κυβερνώνται δήθεν ειρηνικά από την τηλεόραση, την κατέχουσα την υπέρτατη αλήθεια. Ο βωμός της εξουσιάζει και ελέγχει ομαλά το κάθε τι».
Αφιερωμένο στην προχθεσινή παγκόσμια ημέρα τηλεόρασης…
Θ. Μ.
