Δεν αισθανθήκαμε καμιά έκπληξη από την πολιτική αγιογραφία του Αλέξη Μητρόπουλου, που συνέγραψε ο Γιώργος Δελαστίκ («Εθνος», 12.9.10). Κρατάει χρόνια αυτή η κολόνια, και δεν αναφερόμαστε μόνο στην παλιά πολιτική σχέση Δελαστίκ-Μητρόπουλου (μόνιμη συνεργασία κατά την πρώτη έκδοση του «Πριν», ως περιοδικού, το 1989-90), αλλά κυρίως στην τακτική του αναθεωρητικού χώρου να ζωντανεύει διάφορους νεκρούς της σοσιαλδημοκρατίας, να τους στεριώνει πολιτικά κι ύστερα αυτοί να επιστρέφουν τροπαιούχοι στο ΠΑΣΟΚ, διαπραγματευόμενοι από καλύτερες θέσεις την επιστροφή τους.
Χαρακτηριστική περίπτωση πολιτικού σαλταδόρου είναι και ο μεγαλοδικηγόρος (η ιδιότητα αυτή έχει τη σημασία της, δε νομίζετε;) Αλ. Μητρόπουλος. Οι οβιδιακές του μεταμορφώσεις δεν έχουν τελειωμό. Αρκεί να αναφέρουμε τις πιο πρόσφατες. Πήγε στο ΔΗΚΚΙ του Τσοβόλα και από εκεί ξαναγύρισε στο ΠΑΣΟΚ. Στήριξε τον Γ. Παπανδρέου, με τον οποίο διατηρεί φιλική σχέση –όπως ο ίδιος γράφει– και συνειδητοποίησε ότι η κυβέρνηση θ’ ακολουθήσει δεξιά πολιτική… όταν έμαθε τη σύνθεσή της (αυτά γράφει ο ίδιος σε επιστολή του προς τον Παπανδρέου, που έδωσε για δημοσίευση στο «Ποντίκι»).
Και όμως, αυτόν τον σαλταδόρο, που ξαναφτιάχνει το προσωπικό του προφίλ για να επαναδιαπραγματευθεί την επιστροφή του σε ένα «νέο» ΠΑΣΟΚ, ο Δελαστίκ τον αγιογραφεί. «Εξέχον στέλεχος του ΠΑΣΟΚ», που «ενσαρκώνει την κατηγορηματική αντίθεση της βάσης και του κόσμου του ΠΑΣΟΚ κατά του Μνημονίου οικονομικής υποτέλειας» και έχει κάνει «τιτάνια δουλειά εναντίον του Μνημονίου από τηλεοράσεως και όχι μόνο»! Κι όχι μόνο τον αγιογραφεί, αλλά μέμφεται «τα κόμματα της Αριστεράς», επειδή αρνήθηκαν να στηρίξουν τη «μόνη σοβαρή υποψηφιότητα» (αυτή του Μητρόπουλου) που «όντως εμφανίζει για την ώρα μια αξιοσημείωτη δυναμική». «Το πολύ βασικότερο για την Αριστερά –γράφει– είναι ότι θα παραμείνει αναξιοποίητη αυτή η μοναδική ευκαιρία ύπαρξης τόσων ΠΑΣΟΚογενών διαφοροποιημένων από τα αριστερά στελεχών και μαζών ψηφοφόρων», για να καταλήξει στο εξής συμπέρασμα: «Από τη στιγμή που η Αριστερά κλώτσησε αυτή την ευκαιρία για ασήμαντες ενδοαριστερές διενέξεις, τίθεται ένα ζήτημα αν έχει την ικανότητα να επηρεάζει τις πολιτικές εξελίξεις»!
Μέμφεται τον Περισσό, μέμφεται τον ΣΥΝ και τον ΣΥΡΙΖΑ, δεν μέμφεται όμως και τη «ριζοσπαστική αριστερά», στην οποία και ο ίδιος ανήκει, ως ηγετικό στέλεχος του ΝΑΡ. Αυτό, όμως, είναι το λιγότερο, όπως θα ‘λεγε και ο Δελαστίκ. Το μείζον είναι η αντίληψη που καλλιεργείται. Μια προκλητική εκλογικίστικη αντίληψη, σύμφωνα με την οποία μια εκλογική σύμπραξη περί τον Μητρόπουλο θα μπορούσε να οδηγήσει σε νίκη στην περιφέρεια Αττικής και ν’ αλλάξει ριζικά το τοπίο! Ο Περισσός, ο πρώτος διδάξας αυτή την τακτική, είναι πια ιδιαίτερα προσεκτικός στις συνεργασίες του, γιατί έχει «καεί» στο παρελθόν. Η κριτική του Δελαστίκ στον Περισσό γίνεται από τα δεξιά και όχι από τα αριστερά!
Τι σημαίνει, πολιτικά, να βαφτίζονται διάφοροι δυσαρεστημένοι ή αποσκιρτήσαντες Πασόκοι ως φορείς της αντεπίθεσης του εργατικού και λαϊκού κινήματος; Σημαίνει να στήνεις σοσιαλδημοκρατικά αναχώματα, σε μια εποχή που καίριο ζητούμενο είναι η ανεξάρτητη πολιτική έκφραση της εργατικής τάξης. Μας είναι αδιάφορο αν πίσω απ’ όλα αυτά κρύβεται ο παραγοντισμός και ο καριερισμός του Δελαστίκ και τινών άλλων της «ριζοσπαστικής αριστεράς». Οι βρόμικες ιδέες που καλλιεργούν είναι το πρόβλημα. Ιδέες που σπέρνουν σύγχυση και δηλητηριάζουν συνειδήσεις, καταθέτοντας τη δική τους συμβολή στην προσπάθεια του συστήματος να οχυρωθεί.
