Σε μια ακόμη προκλητική κίνηση προχώρησε ο εκλεκτός του Αλογοσκούφη και του Καραμανλή, Τ. Αράπογλου, διοικητής της Εθνικής Τράπεζας. Σε μια περίοδο καλπάζουσας κερδοφορίας, αρνείται ακόμα και να συζητήσει με τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία της ΟΤΟΕ για την υπογραφή Κλαδικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας και ανακοίνωσε με e-mail στους εργαζόμενους αυξήσεις γύρω στα 2 ευρώ τη μέρα, που ο ίδιος αποφάσισε ότι πρέπει να δώσει.
Δεν είναι, βέβαια, η πρώτη φορά που οι τραπεζίτες αρνούνται να προσέλθουν σε συλλογικές διαπραγματεύσεις, όπως είναι υποχρεωμένοι από το νόμο. Στόχος τους είναι να σπάσουν την κλαδική σύμβαση και να την αντικαταστήσουν με επιχειρησιακές συμβάσεις, ώστε στη συνέχεια να περάσουν σε ατομικές, στο πλαίσιο των οποίων θα αντιμετωπίζουν κάθε εργαζόμενο όπως γουστάρουν. Και βέβαια, καμιά επιτροπή ανταγωνισμού δεν διανοείται να τους παραπέμψει για σύμπηξη καρτέλ, διότι η εργατική δύναμη είναι το μόνο εμπόρευμα που επιτρέπεται να βγαίνει σε διατίμηση.
Προ διετίας, οι τράπεζες έκαναν τα ίδια και υποχώρησαν μόνο όταν παρενέβη η κυβέρνηση. Στο μεταξύ, η ξεφωνημένη ηγεσία της ΟΤΟΕ είχε «ξεβρακωθεί» τελείως. Αντί να οργανώσει αγώνες για τη σύμβαση (τι λέμε τώρα!), έριξε το σύνθημα «σύμβαση να υπογράψουμε κι ό,τι να ‘ναι». Δεν αποκλείεται το ίδιο να επαναληφθεί και τώρα. Δηλαδή, να «ξεβρακωθεί» τελείως η ΟΤΟΕ και στο τέλος να κάνει καμιά δήλωση ο Αλογοσκούφης και οι τραπεζίτες να προσέλθουν για υπογραφή σύμβασης που θα προβλέπει αυτά που τώρα δίνει μόνος του ο Αράπογλου. Ποιον να φοβηθούν, άλλωστε; Την ΟΤΟΕ που εξήγγειλε «κινητοποιήσεις ελαστικής μορφής», που σημαίνει… χάπενινγκ σε κεντρικά υποκαταστήματα τραπεζών; Εκεί έχουν καταντήσει το άλλοτε κραταιό τραπεζοϋπαλληλικό κίνημα, που έδινε πολυήμερες απεργιακές μάχες και τις κέρδιζε.
