Στις 31 Αυγούστου, ο Μπαράκ Ομπάμα με ομιλία του από το Οβάλ Γραφείο ανακοίνωσε τον τυπικό τερματισμό, ύστερα από επτάμισι χρόνια, των αμερικάνικων στρατιωτικών επιχειρήσεων στο Ιράκ και την αλλαγή του ρόλου της αμερικάνικης παρουσίας στη χώρα, οι τύχες της οποίας υποτίθεται ότι περνούν πλέον στα χέρια του ιρακινού λαού.
Στην πραγματικότητα πρόκειται για λίφτινγκ της αμερικάνικης κατοχής, που αποσκοπεί στην εκτόνωση της αυξανόμενης αντίθεσης της αμερικάνικης κοινής γνώμης στη συνέχιση του πολέμου, αλλά και στην εξοικονόμηση πόρων και στρατιωτικών δυνάμεων για τον πόλεμο του Αφγανιστάν. Στο Ιράκ παραμένουν 50.000 αμερικάνοι στρατιώτες, μια ισχυρή δηλαδή κατοχική δύναμη, με ρόλο υποτίθεται εκπαιδευτικό και συμβουλευτικό. Παράλληλα βέβαια θα συνοδεύουν τα ιρακινά στρατεύματα σε επικίνδυνες περιπολίες και αποστολές, θα συμμετέχουν στην καταδίωξη «τρομοκρατών» και θα προσφέρουν αεροπορική υποστήριξη στον ιρακινό στρατό. Θα πληρώνονται μισθό μάχιμων, γιατί στην πραγματικότητα και ο ρόλος τους θα είναι μάχιμος. Παράλληλα, αναμένεται να διπλασιαστεί ο αριθμός των ιδιωτών μισθοφόρων, οι οποίοι εκτελούν πολλά από τα καθήκοντα του αμερικάνικου στρατού, αλλά με πολύ μεγαλύτερο μισθό.
Ο τυπικός τερματισμός των αμερικάνικων στρατιωτικών επιχειρήσεων δεν θα αλλάξει σε τίποτα τη ζοφερή πραγματικότητα που βιώνει ο λαός στο «ελεύθερο» και «ανεξάρτητο» πλέον Ιράκ. Ας αφήσουμε τους εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς και τραυματίες, τα εκατομμύρια των προσφύγων, την καταστροφή των βασικών υποδομών της χώρας, των αρχαιολογικών θησαυρών, τη μόλυνση του νερού και του εδάφους από τις βόμβες απεμπλουτισμένου ουρανίου. Η αβεβαιότητα και η ανασφάλεια συνεχίζονται, οι φυλετικές και οι εθνοτικές αντιθέσεις, που υποδαυλίζονταν από τους Αμερικάνους για να διασπάσουν τον ιρακινό λαό και να καταστείλουν την αντικατοχική αντίσταση, συνεχίζουν να τροφοδοτούν το εμφύλιο μακελειό. Μόνο μέσα στον Αύγουστο 535 Ιρακινοί έχασαν τη ζωή τους έναντι 500 τον Ιούλιο. Παράλληλα συνεχίζονται οι επιθέσεις οργανώσεων της ιρακινής αντίστασης εναντίον αμερικάνικων και κυβερνητικών στόχων, αλλά και εναντίον στελεχών της σουνιτικής πολιτοφυλακής «Γιοι του Ιράκ» που συνεργάζονταν με τον αμερικάνικο στρατό και πληρώνονταν από το Πεντάγωνο για την καταστολή της ιρακινής αντίστασης.
Ιδιαίτερα δύσκολη παραμένει και η καθημερινή ζωή του ιρακινού λαού. Οπως επισημαίνει και o «Economist», «παρόλο που ο αμερικάνικος λαός έχει πληρώσει περισσότερα από 700 δις δολάρια, πολλοί Ιρακινοί δεν έχουν πρόσβαση σε βασικές υπηρεσίες, το πόσιμο νερό είναι σπάνιο, οι υπηρεσίες υγείας και η εκπαίδευση ανεπαρκείς, ηλεκτρικό ρεύμα διατίθεται μόνο για λίγες ώρες την ημέρα και το πετρέλαιο συχνά εξαντλείται. Πολλοί ισχυρίζονται ότι η ζωή είναι δυσκολότερη από ποτέ».
Η πολιτική κρίση συνεχίζεται, καθώς έξι μήνες μετά τις εκλογές της 7ης Μαρτίου οι πολιτικές δυνάμεις με τα μεγαλύτερα ποσοστά ψήφων δεν έχουν καταφέρει να συμφωνήσουν στο σχηματισμό κυβέρνησης.
Παρόλο που το χρονοδιάγραμμα αποχώρησης των αμερικάνικων στρατευμάτων προβλέπει ότι και η δύναμη των 50.000 στρατιωτών που παραμένει στο Ιράκ θα εγκαταλείψει τη χώρα στο τέλος του 2011, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι Αμερικάνοι θα διατηρήσουν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο υπό το στρατιωτικό τους έλεγχο το Ιράκ. Οχι μόνο για να διασφαλίζουν την εκμετάλλευση του τεράστιου ενεργειακού του πλούτου, αλλά και γιατί θα χρησιμοποιείται ως σημαντική επιχειρησιακή βάση για τον έλεγχο όλης της περιοχής και ιδιαίτερα του Ιράν. Ηδη, όλο και περισσότεροι πρώην και νυν αμερικάνοι αξιωματούχοι εκφράζουν σοβαρές επιφυλάξεις ως προς τη δυνατότητα αποχώρησης, ενώ ο ιρακινός αντιστράτηγος Μπαμπακίρ Ζεμπάρι δήλωσε: «αν ρωτηθώ για την αποχώρηση, θα έλεγα στους πολιτικούς ότι ο αμερικάνικος στρατός πρέπει να μείνει μέχρι ο ιρακινός στρατός να είναι πλήρως έτοιμος το 2020».
