Οποια έκβαση κι αν έχει η απεργία των Δημοσίων Υπαλλήλων στη Νότια Αφρική (τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές οι απεργοί δεν έχουν αποφασίσει ακόμα τη στάση τους), το σίγουρο είναι ότι απετέλεσε μία από τις μεγαλύτερες και πιο άγριες κοινωνικές συγκρούσεις στη χώρα, τον τελευταίο χρόνο τουλάχιστον, κι ένα μεγάλο πονοκέφαλο για την κυβέρνηση του Εθνικού Αφρικανικού Κογκρέσου και τον πρόεδρό του, τον πρώην βετεράνο του «Κ»Κ, Τζέικομπ Ζούμπα. Οι υποσχέσεις του Ζούμπα για αυξήσεις και νέες θέσεις εργασίας, που έκαναν τα συνδικάτα να υποστηρίξουν την εκλογή του (το Μάη του 2009), αποδείχθηκαν ψεύτικες. Τώρα, μετά από δυο βδομάδες απεργίας στο Δημόσιο, που σχεδόν παρέλυσε τη χώρα, η κυβέρνηση αναγκάστηκε να δώσει λίγο μεγαλύτερη αύξηση στους μισθούς (από 7% την πήγε στο 7.5%) και στο μηνιαίο στεγαστικό επίδομα (από 700 στα 800 ραντ – από 96 στα 110 δολάρια).
Οι υποχωρήσεις αυτές, όμως, απέχουν παρασάγγας από τις διεκδικήσεις των συνδικάτων για μισθολογικές αυξήσεις 8.6% και στεγαστικό επίδομα 1.000 ραντ το μήνα. Το αν θα συνεχιστούν οι απεργίες θα εξαρτηθεί από το κατά πόσο οι εργαζόμενοι στο Δημόσιο είναι αποφασισμένοι να αντιταχθούν στις πιέσεις της ηγεσίας του Κογκρέσου των Νοτιοαφρικανικών Εργατικών Ενώσεων των συνδικάτων (COSATU), που έπαιξε έναν επαίσχυντο ρόλο, προσπαθώντας να πετύχει συμβιβασμό από την πρώτη στιγμή. Σύμφωνα με το Al-Jazeera (27/8), ο Γενικός Γραμματέας της COSATU, Ζουελινζίμα Βάβι, δήλωσε ότι η ομοσπονδία δεν ήθελε την απεργία και είχε προτείνει στους δημόσιους υπαλλήλους να δεχτούν την πρόταση της κυβέρνησης, όμως την υποστήριξε αναγκαστικά για να είναι «πιστή στα μέλη της».
Αν και η απεργία ξεκίνησε στα μέσα του Αυγούστου, η COSATU ανακοίνωσε απεργία συμπαράστασης στις 2 Σεπτέμβρη, την οποία αμέσως ανέβαλε, μόλις η κυβέρνηση έκανε ένα βηματάκι προς τα πίσω. Κι αυτό γιατί φοβήθηκε την αγανάκτηση των εργαζομένων που στις 19 Αυγούστου πήρε εκρηκτικές διαστάσεις. Οταν απεργοί καθηγητές πετούν τούβλα και πέτρες στην αστυνομία, η οποία απαντά με αντλίες νερού και πλαστικές σφαίρες, ενώ παρόμοιες σκηνές εκτυλίσσονται και στο Σοβέτο, τότε δεν έχουμε να κάνουμε με εθιμοτυπικές απεργίες, αλλά με κάτι περισσότερο. Κι αυτό το περισσότερο φόβισε όχι μόνο τους εργατοπατέρες της COSATU, αλλά και το «Κομμουνιστικό» Κόμμα, που έσπευσε να βγάλει ανακοίνωση (που δημοσιεύτηκε μέσα από το site της COSATU στη δι-εύθυνση https://www.cosatu.org.
za/show.php?include=docs/pr/2010/pr0830.html&ID=3847&cat=COSATU%20Today), με την οποία, αν και τάσσεται «στο πλευρό των εργατών», καταγγέλλει τις πράξεις «απειθαρχίας κάποιων απεργών» που παραμέλησαν ασθενείς (!), «αναποδογύρισαν ασθενοφόρα» και «απείλησαν φοιτητές και άλλους εργαζόμενους», για να καταλήξει στο ζουμί ότι «ο δημόσιος τομέας είναι κρίσιμος για το αναπτυξιακό κράτος που θέλουμε να χτίσουμε»! Κι επειδή ο δημόσιος τομέας είναι «κρίσιμος», το «Κ»Κ, κάλεσε (σαν υπεύθυνη δύναμη) τόσο την κυβέρνηση όσο και τα συνδικάτα να εξασφαλίσουν πολύ γρήγορη λύση της απεργίας!
Αυτά τα έλεγαν αναγνωρίζοντας ότι οι τιμές των κατοικιών στη Νότια Αφρική έχουν εκτιναχθεί στα ύψη, σημειώνοντας 389% αύξηση από το 1997 μέχρι το 2008, ενώ η ανεργία καλπάζει, με 900 χιλιάδες θέσεις εργασίας χαμένες μέσα στον περασμένο χρόνο! Την ίδια στιγμή, οι απεργοί παίρνουν μόλις 4.100 ραντ μηνιαίο βασικό μισθό (δηλαδή γύρω στα 570 δολάρια), ενώ τα παιδιά των υπουργών φοιτούν σε ιδιωτικά σχολεία και οι ίδιοι κυκλοφορούν με BMW ή Μερσεντές, όπως δήλωσε ο ίδιος ο Γ.Γ. της COSATU.
Ταυτόχρονα με την απεργία στο Δημόσιο, άρχισαν να ξεσπούν απεργίες και στον ιδιωτικό τομέα και συγκεκριμένα από τους ανθρακωρύχους και τους μεταλλεργάτες. 8.000 μεταλλωρύχοι της Northam Platinum αποφάσισαν απεργία διεκδικώντας αυξήσεις της τάξης του 15% και ετήσια σύμβαση, ενώ η εταιρία τούς δίνει τα μισά και διετή σύμβαση. 1.700 ανθρακωρύχοι στην Richards Bay Minerals συνεχίζουν για πάνω από βδομάδα, 600 εργάτες στην Exarro Sands κατέβηκαν σε απεργία από τις 23 Αυγούστου διεκδικώντας 14% αυξήσεις, ενώ απεργία κήρυξε και η Εθνική Ενωση Μεταλλεργατών με 70 χιλιάδες μέλη. Μετά την Κίνα, την Ινδία, το Μπαγκλαντές, ήρθε η σειρά της Νότιας Αφρικής που οι εργάτες σηκώνουν κεφάλι και αρνούνται να πουλάνε την εργατική τους δύναμη λιγότερο κι από τα αναλώσιμα.
