«Αυτή είναι η γλώσσα των διαπραγματεύσεων που χρησιμοποιεί ο παλαιστινιακός λαός. Οι συνομιλίες μέσω των τουφεκιών κι όχι των ασήμαντων διαπραγματεύσεων στις οποίες οι παραχωρήσεις γίνονται μόνο στα παλαιστινιακά δικαιώματα». Τα λόγια ανήκουν στον βουλευτή της Χαμάς Μασίρ Αλ-Μάσρι, σε λόγο που εκφώνησε μπροστά σε χιλιάδες Παλαιστίνιους που διαδήλωσαν το απόγευμα της περασμένης Τρίτης έξω από το προσφυγικό στρατόπεδο της Τζαμπάλιγια (στη Λωρίδα της Γάζας) κατά των «ειρηνευτικών» συνομιλιών που διεξάγονται στην Ουάσιγκτον.
Η «γλώσσα των τουφεκιών» ήταν η επίθεση ενόπλων της Χαμάς σε αυτοκίνητο που επέβαιναν εβραίοι έποικοι κοντά στη Χεβρώνα της Δυτικής Οχθης, κατά την οποία σκοτώθηκαν τέσσερις έποικοι (δυο άντρες και δύο γυναίκες). Μια επίθεση που αποτέλεσε γροθιά στο στομάχι όλων αυτών που αυτές τις μέρες συμποσιάζονται στις άνετες καρέκλες του Λευκού Οίκου, παίζοντας ένα ακόμα κακόγουστο παιχνίδι «ειρηνευτικής» κοροϊδίας. Το γεγονός ότι η επίθεση (και μια δεύτερη που ακολούθησε, με δυο Ισραηλινούς τραυματίες) έγινε στη Δυτική Οχθη και μάλιστα δυο μέρες πριν την έναρξη των άμεσων συνομιλιών μεταξύ Παλαιστινιακής Αρχής (ΠΑ) και Ισραήλ στην Ουάσιγκτον, απέδειξε ότι η δικτατορική μπότα του Αμπάς δεν είναι ικανή να καταστείλει την Αντίσταση, παρά την άγρια καταστολή που έχει εξαπολύσει εδώ και τρία χρόνια, σε συνεργασία πάντα με τον ισραηλινό στρατό κατοχής.
Οι μαζικές συλλήψεις που ακολούθησαν στη Δυτική Οχθη (150 υποστηρικτές της Χαμάς συνελήφθησαν από την αστυνομία του Αμπάς και 50 Παλαιστίνιοι συνελήφθησαν από τον ισραηλινό στρατό την επαύριο της επίθεσης) δεν απέφεραν τίποτα. Το μόνο που έδειξαν είναι η απέλπιδα προσπάθεια επίδειξης δύναμης των κατοχικών δυνάμεων, στις οποίες πλέον συγκαταλέγονται και οι μπάτσοι του Αμπάς.
Από την άλλη μεριά του Ατλαντικού, οι προσδοκίες μάλλον είναι περιορισμένες. Κι αυτό γιατί οι «ειρηνευτικές συνομιλίες» (που βρήκαν ενάντιά τους σύσσωμες τις οργανώσεις αντίστασης, οι οποίες από τα μέσα του Αυγούστου εξέδωσαν κοινή ανακοίνωση ενάντια στις συνομιλίες), υπό την αιγίδα του Ομπάμα, είναι καταδικασμένες να αποτύχουν, οποιαδήποτε κι αν είναι η κατάληξη της πρώτης συνάντησης μεταξύ των τριών ηγετών (Αμπάς, Νετανιάχου και Ομπάμα) στην Ουάσιγκτον. Ακόμα, δηλαδή, κι αν η συνάντηση –η οποία δεν έχει ολοκληρωθεί τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές– παρουσιαστεί ως «εποικοδομητική», θα είναι ένα φιάσκο, όπως φιάσκο ήταν όλες οι παρόμοιες συναντήσεις την τελευταία δεκαετία. Γιατί το πρόβλημα δεν είναι μόνο οι εποικισμοί που συνέχεια επεκτείνονται, με αποτέλεσμα να έχουν εγκατασταθεί στη Δυτική Οχθη 8.000 έποικοι τους τελευταίους έξι μήνες, σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία του ισραηλινού υπουργείου Εξωτερικών. Ούτε οι κατά καιρούς αποκαλύψεις για επεκτάσεις των εποικισμών καθ’ όλη την περίοδο των τελευταίων δέκα μηνών, που υποτίθεται ότι είχαν «παγώσει» (η τελευταία αποκάλυψη ήρθε τρεις μέρες πριν την έναρξη των συνομιλιών από το ίδιο το πρακτορείο ειδήσεων της ΠΑ WAFA, για δύο εποικισμούς στους οποίους γίνονταν οικοδομικές εργασίες στη βόρεια Δυτική Οχθη).
Το πρόβλημα είναι ότι η Δυτική Οχθη έχει μετατραπεί σε προκεχωρημένο φυλάκιο του ισραηλινού στρατού που αλωνίζει κατά το δοκούν, ενώ η Λωρίδα της Γάζας παραμένει αποκλεισμένη με τις διακοπές ρεύματος στην ημερήσια διάταξη. Το πρόβλημα είναι οι χιλιάδες παλαιστίνιοι κρατούμενοι στις ισραηλινές φυλακές, οι καθημερινές ταπεινώσεις των Παλαιστίνιων στα μπλόκα της Δυτικής Οχθης, η στυγνή εκμετάλλευση των Παλαιστίνιων στα κάτεργα του Ισραήλ, το τείχος του αίσχους που μετατρέπει τη Δυτική Οχθη σε δεύτερη παλαιστινιακή φυλακή (μετά τη Λωρίδα της Γάζας) και οι εκατομμύρια πρόσφυγες που ζουν ανά τον κόσμο περιμένοντας κάποτε να γυρίσουν στις εστίες τους. Αυτά τα προβλήματα δεν πρόκειται να λυθούν μέσα από οποιεσδήποτε συνομιλίες. Μέσα από αυτές το μόνο που θα μπορούσε να δεχτεί ο Νετανιάχου είναι μια ακόμα επέκταση του «παγώματος» των εποικισμών κι αυτό όμως μόνο με ισχυρά ανταλλάγματα από τον Αμπάς.
Λίγες μέρες πριν αναχωρήσει για την Ουάσιγκτον, ο Νετανιάχου ξεκαθάρισε ότι δεν έδωσε καμία υπόσχεση στον Ομπάμα ότι θα επεκτείνει την περίοδο «παγώματος» των εποικισμών, δηλώνοντας ότι το ζήτημα των εποικισμών θα είναι ένα από τα ζητήματα που θα διευθετηθούν σε μια μελλοντική συμφωνία για το τελικό status. Από την άλλη μεριά, ο μεσολαβητής των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή, Τζορτζ Μίτσελ, αποκάλυψε στους δημοσιογράφους το στόχο της κυβέρνησής του για το χρονοδιάγραμμα των νέων συνομιλιών, δηλώνοντας ότι είναι ρεαλιστικό να ολοκληρωθούν μέσα σε ένα χρόνο. Το ίδιο, όμως, είχε γίνει και στο παρελθόν, όχι μόνο με τον αμερικανόπνευστο «οδικό χάρτη» της κυβέρνησης Μπους το 2003, που υποτίθεται ότι θα έδινε λύση στο παλαιστινιακό, αλλά και το Νοέμβρη του 2007, στη διεθνή σύνοδο της Ανάπολης των ΗΠΑ, που οι δύο πλευρές δεσμεύτηκαν για ολοκλήρωση των «ειρηνευτικών» συνομιλιών μέσα σε ένα χρόνο. Το ότι τίποτα από αυτά δεν μπόρεσε να πετύχει (αντίθετα οξύνθηκε η ένταση) δεν οφείλεται στην ανικανότητα των ηγετών, αλλά στην αδυναμία τους να καταστείλουν την παλαιστινιακή αντίσταση, πράγμα που είναι προαπαιτούμενο για οποιαδήποτε «λύση» στα πλαίσια της αμερικάνικης κηδεμονίας και της σιωνιστικής ισχύος.
Οι σιωνιστές δεν πρόκειται να κάνουν ούτε βήμα πίσω, αν η ΠΑ δεν κατορθώσει να εξασφαλίσει μόνη της αυτό που αποκαλούν «ασφάλεια του Ισραήλ», για την οποία ο εκπρόσωπος του ισραηλινού πρωθυπουργού, Μαρκ Ρεγκέβ, δήλωσε ότι πάει «χέρι-χέρι» με την ειρήνη. Η επίθεση των ενόπλων της Χαμάς απέδειξε ότι η ΠΑ δε μπορεί να εξασφαλίσει αυτή την «ασφάλεια». Το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να εντείνει την καταστολή ακόμα και ενάντια σε οργανώσεις που συμμετέχουν στην PLO, όπως το Λαϊκό Μέτωπο για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης, του οποίου απαγορεύτηκε η εκδήλωση που είχε προγραμματίσει στη Ραμάλα μαζί με το Δημοκρατικό Μέτωπο και το Παλαιστινιακό Κόμμα του Λαού (που ιδρύθηκε το 1982 από στελέχη του πρώην ΚΚ). Επειδή η εκδήλωση που επιχειρήθηκε να γίνει στις 25 του Αυγούστου ήταν ενάντια στις «ειρηνευτικές» συνομιλίες, οι παλαιστινιακές δυνάμεις ασφαλείας την διέλυσαν, με το αιτιολογικό ότι επρόκειτο να πραγματοποιηθεί «παράνομη διαδήλωση»! Το Λαϊκό Μέτωπο, μάλιστα, δήλωσε ότι παγώνει τη συμμετοχή του στην Εκτελεστική Επιτροπή της PLO, καταγγέλλοντας την πραξικοπηματική υπερψήφιση της πρότασης Αμπάς υπέρ της έναρξης των συνομιλιών από το ένα τρίτο των μελών της Εκτελεστικής Επιτροπής, αν και απαιτείται πλειοψηφία τουλάχιστον των δύο τρίτων (στα 18 μέλη ψήφισαν υπέρ μόνο τα έξι, σε συνεδρίαση που παρευρίσκονταν μόλις τα εννιά).
