Οσο περνούν οι μέρες τόσο περισσότερο ο Καραμανλής θυμίζει το Σημίτη του 2003. Ενας πρωθυπουργός άψυχος, βαλλόμενος πανταχόθεν: Από το λαό που στενάζει υπό το βάρος της ακρίβειας, της ανεργίας, της αβεβαιότητας για το μέλλον και το μόνο που έχει να του υποσχεθεί είναι περισσότεροι φόροι. Από το εσωτερικό του κόμματός του, όπου έχει χαθεί κάθε έλεγχος και οι διάφοροι υπουργήσιμοι ζη- τούν αποκατάσταση, βλέποντας πως ο καιρός «μαζεύει» και ενδεχομένως να μη προλάβουν να γευτούν τα «καλά» μιας υφυπουργικής έστω θητείας. Από τους μιντιάρχες που τον στήριξαν, οι οποίοι βλέπουν ότι το άλογο δεν τραβάει άλλο και πρέπει να επενδύσουν αλλού, γιατί το σύστημα δε μπορεί να μείνει χωρίς εναλλακτική λύση.
Ξεφορτώνεται υπουργούς, ενδεχομένως να ξεφορτωθεί ακόμα και τον «πιστό» του Θόδωρο, προσπαθεί να κλείσει παρασκηνιακές συμφωνίες, κάποια στιγμή θα κάνει και ανασχηματισμό, αλλά ο παλιός «παντοδύναμος» Καραμανλής δε θα ξαναγίνει. Η μπίλια έχει «κάτσει» πλέον στο Γιωργάκη. Οχι πως τον γουστάρουν οι μιντιάρχες και οι λομπίστες τους (αυτοί δε γουστάρουν κανέναν πέρα από τον εαυτό τους), αλλά πρέπει να εξασφαλιστεί βιώσιμη λύση στο πλαίσιο του δικομματισμού, γιατί δεν επιθυμούν περιπέτειες με κυβερνήσεις συνεργασίας που είναι ευάλωτες. Θα προτιμούσαν μια κυβέρνηση «μεγάλου συνασπισμού», αλλά εδώ είναι Βαλκάνια και όχι Γερμανία. Αν δεν έχουν άλλη λύση, θα παίξουν πολύ δυνατά αυτό το «χαρτί» (ήδη το ιδεολογικό πλαίσιο έχει φτιαχτεί από παλιότερα). Μια εναλλακτική λύση θα ήταν κυβέρνηση τεχνοκρατών με τη στήριξη των δυο μεγάλων κομμάτων και δεν αποκλείεται τα σχετικά σενάρια ν’ αρχίσουν να κυκλοφορούν στην πιάτσα.
Τα εργαλεία με τα οποία διαμορφώνονται οι πολιτικές εξελίξεις είναι γνωστά. Καταρχάς, είναι τα σκάνδαλα, οι αποκαλύψεις για τα οποία δίνουν τη δυνατότητα για ξεκαθάρισμα λογαριασμών και για θέσιμο του πολιτικού προσωπικού σε ομηρία. Υστερα, είναι τα γκάλοπ, σε εβδομαδιαία βάση πλέον, με τα οποία φτιάχνεται το κλίμα. Τέλος, ακολουθούν οι υποδείξεις προς το πολιτικό προσωπικό. Υποδείξεις όχι μόνο για τα πρόσωπα (είναι γνωστό ότι επιχειρηματικοί όμιλοι «διορίζουν» βουλευτές, υπουργούς, ακόμη και στελέχη στα καθοδηγητικά όργανα των αστικών κομμάτων), αλλά και για τις προτεραιότητες της πολιτικής.
Δείτε, για παράδειγμα, τις προειδοποιήσεις προς το ΠΑΣΟΚ, να μην ενθαρρύνει απεργίες και να μη στηρίξει απεργίες που θα εκδηλωθούν. Αναφέρονται σε απεργίες κλάδων, που έχουν συγκεκριμένα αιτήματα, και όχι στις σπάνιες, εθιμοτυπικές 24ωρες της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ, που δεν ενοχλούν κανένα και θεωρούνται ως εκδηλώσεις συστημικής συμπεριφοράς (κάτι σαν ανεπίσημες αργίες). Απήργησε το «πράσινο» συνδικάτο των εφοριακών και το ΠΑΣΟΚ δεν έβγαλε άχνα. Απεργούν οι τελωνειακοί και έφαγαν πόρτα στη Χαρ. Τρικούπη. Ξεσηκώνονται οι εργαζόμενοι στην Ολυμπιακή και το ΠΑΣΟΚ αποφάσισε ότι ο Γιωργάκης δε θ’ ανακατευτεί καθόλου. Μόνο ο Ραγκούσης. Η επίσημη δικαιολογία είναι πως δεν πρέπει να τρομάξει ο «μεσαίος χώρος». Η αλήθεια είναι πως το ΠΑΣΟΚ έχει προειδοποιηθεί και δε θέλει να τρομάξει την πλουτοκρατία. Προς την εξουσία η ομάδα Γιωργάκη θα βαδίσει με τη στήριξη των ΜΜΕ και θα την κατακτήσει όταν φθαρεί τελείως ο Καραμανλής. Το ίδιο, άλλωστε, έκανε και ο σημερινός πρωθυπουργός. Ο παράγοντας «λαϊκές κινητοποιήσεις» δεν πρέπει να χρησιμοποιηθεί, δεν πρέπει να παίξει κανένα ρόλο στις πολιτικές εξελίξεις. Παρέμβαση σε κινητοποιήσεις επιτρέπεται μόνο όταν δε μπορούν ν’ αποτραπούν και με στόχο τον έλεγχο και τη χειραγώγησή τους.
Είναι η πρώτη φορά από τη «μεταπολίτευση» του 1974 που ο λαός αντιμετωπίζεται τόσο απροκάλυπτα σαν κοπάδι. Οι συστημικές δυνάμεις εκμεταλλεύονται την απογοήτευση, την ηττοπάθεια, την παθητικότητα, τον ατομοκεντρισμό και επιβάλλουν το «νόμο» τους, χωρίς να χρειαστεί να καταφύγουν σε ιδιαίτερα βίαια μέσα (όταν ο κόσμος δε βρίσκεται στους δρόμους, η «καθαρή» καταστολή δεν έχει ρόλο). Είναι χαρακτηριστικό πως η λογική του κοπαδιού αναπαράγεται απ’ όλο το κοινοβουλευτικό πολιτικό φάσμα, με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά που έχει κάθε κόμμα. Δείτε για παράδειγμα το ΣΥΡΙΖΑ, πώς προσπαθεί με προπαγανδιστικά τσαλιμάκια να εξασφαλίσει δημοσκοπική στήριξη. Δείτε τον Περισσό που κηρύσσει την αναποτελεσματικότητα των αγώνων και την αποτελεσματικότητα της αλλαγής των κοινοβουλευτικών συσχετισμών.
