♦ Το αίμα κυλάει εκδίκηση ζητάει. Δεν είναι δίκαιο, μια αθώα ψυχή ΧΑΘΗΚΕ.
Το σύνθημα το κρατάει ένα παλικαράκι από αυτά που κάνουν κάθε μέρα την εξουσία και τους βολεμένους να μη αισθάνονται καλά. Το δεύτερο μέρος του συνθήματος προσπαθεί να εξηγήσει τη «σκληρότητα» του πρώτου. Το πρώτο μέρος είναι το σύνθημα που εκατομμύρια φορές στο παρελθόν φωνάχτηκε σ’ αυτή τη χώρα. Το σύνθημα που το πνίξανε μέσα στο βούρκο της νομιμότητας και του κοινοβουλευτισμού. Μέσα εκεί, στο βούρκο του καπιταλισμού, της αστικής κοινοβουλευτικής δικτατορίας, έπνιξαν τα όνειρα, τις ελπίδες, το αίμα εκατοντάδων χιλιάδων αγωνιστών. Εδωσαν άφεση αμαρτιών, έδωσαν συγχωροχάρτι για εκατομμύρια εγκλήματα και διώξεις, στο κράτος της ελληνικής αστικής δικτατορίας, στους μηχανισμούς του, στο σύστημα ολόκληρο. Αν τους ρωτήσεις σήμερα τι λένε γι’ αυτό το σύνθημα, θα αρχίσουν τα μισόλογα, τα ναι μεν αλλά, τα…το θέμα είναι τι εννοούμε εκδίκηση κλπ. κλπ. Γι’ αυτό και αποφεύγουν να το φωνάζουν στις συγκεντρώσεις, γι’ αυτό κάνουν πως δεν το ακούν, γι’ αυτό το λογοκρίνουν με κάθε τρόπο. Γιατί ακόμα και τώρα, που το αίμα είναι νωπό, δεν μπορούν να ξεφύγουν από τα βαρίδια της πιο χυδαίας νομιμοφροσύνης. Οι ανακοινώσεις τους, οι προτροπές τους για ειρηνικές διαμαρτυρίες απέναντι στην στυγερή δολοφονία –δολοφονία αντανάκλαση της πιο σκληρής καταπίεσης– οι καταγγελίες για τις κουκούλες, η προβοκατορολογία και η πρακτορολογία, δεν είναι τίποτ’ άλλο από το συμβιβασμένο χέρι που απλώνεται προς τα παιδιά, προς τις φοβισμένες συνειδήσεις που αναθάρρησαν, προς τις κοιμισμένες συνηδείσεις που άνοιξαν λίγο τα μάτια τους αλλά φοβούνται ακόμα, προς όλους εκείνους που η συμπεριφορά τους αυτές τις μέρες ξεπερνάει τα τείχη της νομιμότητας. Το χέρι που έχει κάνει τόσα εγκλήματα απέναντι στο λαό, που είναι υπεύθυνο για χιλιάδες συμβιβασμούς, το χέρι που το μόνο που του αρέσει να κρατάει είναι το ψηφοδέλτιο, απλώνεται και πάλι προς τα παιδιά, κυρίως προς τα παιδιά. (Με τους χίλιους γνωστούς τρόπους. Με τα γνωστά παραμύθια και τα ψέματα.) Απλώνουν το βρόμικο συμβιβασμένο χέρι τους για να τα τραβήξουν στο βούρκο. Μα τα παιδιά δεν μασάνε. Δεν απλώνουν το χέρι σε όλους αυτούς που θέλουν να τα τραβήξουν στο βούρκο. Το σηκώνουν κατά πάνω στα ΜΑΤ και δείχνουν την ελπίδα.
♦ Του μπάτσου το όπλο είναι μαγικό, ρίχνει στον αέρα και βρίσκει στο ψαχνό.
Μπορείς να μιλήσεις για κέρδος πάνω στο νωπό αίμα ενός εντελώς αθώου 16χρονου παιδιού; Δεν είμαι σίγουρος αν μπορώ να απαντήσω με ψυχρό ρεαλισμό. Ξέρω, όμως, πως η ιστορία γράφεται με αίμα. Ετσι γραφόταν, έτσι γράφεται και έτσι θα γραφεί. Ξέρω ότι ο Αλέξης –όσο αγαπητός και δικός μας να είναι– είναι ένα από τα χιλιάδες παιδιά που δολοφονούνται κάθε μέρα στην Παλαιστίνη, στα ναρκοπέδια του Εβρου, στα «χιλιοτραγουδισμένα» νερά του Αιγαίου, στην Αφρική, στην Ασία, στην Νότια και Κεντρική Αμερική, στα αμερικάνικα και ευρωπαϊκά γκέτο, στις πρώην χώρες του «σοσιαλισμού» του ΚΚΕ, στη χώρα του αδελφού κόμματος του ΚΚΕ, την Κίνα. Ολα αυτά τα παιδιά είναι θύματα της στυγνής καπιταλιστικής βαρβαρότητας. Μ’ αρέσει που στο αμφιθέατρο της Νομικής συζητάνε μετά μανίας για να καταλήξουν στο πιο προχωρημένο πολιτικό σύνθημα. Οχι βέβαια ότι το οποιοδήποτε πολιτικό σύνθημα θα παίξει κάποιο ιδιαίτερο ρόλο στον αγώνα των παιδιών. Αλλά αφού γίνεται η συζήτηση, η αμφιθεατρική και ολίγον έξω από τα πράγματα συζήτηση, ας αναρωτηθούμε αν υπάρχει τίποτε πιο επίκαιρο και πιο αναγκαίο από την ανατροπή της βαρβαρότητας, από την καταστροφή της βαρβαρότητας, από την ανατροπή και καταστροφή του καπιταλισμού.
♦ Τέρμα πια στην κοροϊδία με τη νεολαία ή την αστυνομία (σύνθημα από το μπλοκ του Συλλόγου Υπαλλήλων Βιβλίου-Χάρτου προς το μπλοκ του ΚΚΕ)
Απάντηση: Με την αστυνομία, φυσικά. Αφού είναι και παιδιά του λαού και εργαζόμενοι. Οι άλλοι είναι πράκτορες μυστικών υπηρεσιών.
Σημείωση: Τα υπόλοιπα για το ΚΚΕ, στου οποίου τις γραμμές έχω γαλουχηθεί, στο επόμενο φύλλο.
