Πληθαίνουν τα γεγονότα που δείχνουν ότι ο χήρος της Μπούτο και, με τις ευλογίες του Λευκού Οίκου, πρόεδρος του Πακιστάν, Αζίφ Ζαρντάρι, χώνει όλο και πιο βαθιά τη χώρα στον «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας», με ανυπολόγιστες συνέπειες για τον πακιστανικό λαό. Δεν είναι μόνο η σιωπηλή συμφωνία ΗΠΑ – Πακιστάν, που αποκάλυψε η «Ουάσιγκτον Ποστ» (16/11/08), η οποία επιτρέπει σε μη επανδρωμένα αμερικάνικα αεροσκάφη να βομβαρδίζουν στόχους στις παραμεθόριες φυλετικές περιοχές του δυτικού Πακιστάν, τις οποίες το Πεντάγωνο δεν θα παραδέχεται, ενώ η κυβέρνηση Ζαρντάρι θα προβαίνει σε ανέξοδες αληθοφανείς διαμαρτυρίες, αναγκαίες για την επιβίωσή της σε ένα κοινωνικό περιβάλλον με έντονο αντιαμερικανισμό. Ούτε είναι μόνο η στενή συνεργασία αμερικάνικων και πακιστανικών στρατευμάτων, όπως αποκάλυψαν οι «New York Times» (14/11/08), σε επιχειρήσεις στις παραμεθόριες φυλετικές περιοχές, με την κωδική ονομασία «Επιχείρηση Καρδιά Λιονταριού». Οπως φαίνεται, οι δυο πλευρές έχουν προχωρήσει σε μια ευρεία και στενή συνεργασία σε πολιτικό και στρατιωτικό επίπεδο, η οποία αφήνει στα αμερικάνικα στρατεύματα ελεύθερο το πεδίο δράσης σε όλο το έδαφος του Πακιστάν. Αυτό σηματοδοτεί η επίθεση με πύραυλο από ένα μη επανδρωμένο αμερικάνικο αεροσκάφος στο πακιστανικό χωριό Jani Khel στις 19 Νοεμβρίου, που βρίσκεται έξω από τις ημιαυτόνομες φυλετικές περιοχές. Πρόκειται για σημαντική εξέλιξη, γιατί είναι η πρώτη φορά που οι Αμερικάνοι χτυπούν στόχο έξω από τις περιοχές αυτές. Μέχρι τώρα όλες οι επιθέσεις, τουλάχιστον 20 από τον περασμένο Αύγουστο, έχουν γίνει στις ημιαυτόνομες περιοχές και κυρίως στο Βόρειο και στο Νότιο Βαζιριστάν. Αυτό αποτελεί ένα προηγούμενο που δίνει τη δυνατότητα στους Αμερικάνους να χτυπούν όποιους στόχους θέλουν στο πακιστανικό έδαφος, με πρόσχημα την εξόντωση «επικίνδυνων τρομοκρατών».
Δικαιολογημένα λοιπόν αξιωματούχοι του Λευκού Οίκου, ο διευθυντής της CIA, ανώτατοι αμερικάνοι και νατοϊκοί αξιωματικοί εγκωμιάζουν τον Αζίφ Ζαρντάρι και το νέο αρχηγό του πακιστανικού στρατού, στρατηγό Καγιάνι, για τη συνεργασία, τη σταθερότητα και την αποφασιστικότητα που επιδεικνύουν στον «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας» και παράλληλα παρουσιάζουν και προπαγανδίζουν υπαρκτές και ανύπαρκτες επιτυχίες του πακιστανικού στρατού και των αμερικάνικων βομβαρδισμών, διογκωμένα νούμερα νεκρών ισλαμιστών μαχητών και διοικητών.
Προπαγάνδα και πραγματικότητα
Κατά πόσο όμως η αμερικάνικη προπαγάνδα ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα;
Η «επιχείρηση Καρδιά Λιονταριού» διεξάγεται από τον περασμένο Αύγουστο στην παραμεθόρια περιοχή Bajaur και στην κοιλάδα Swat από τον πακιστανικό στρατό και στη γειτονική αφγανική επαρχία Κουνάρ από αμερικάνικα στρατεύματα, με την εκτεταμένη χρήση αεροπορικών βομβαρδισμών και στις δύο πλευρές των συνόρων. Η Bajaur είναι η βορειότερη από τις 7 φυλετικές περιοχές και η έκβαση των εκκαθαριστικών επιχειρήσεων του πακιστανικού στρατού εναντίον των Ταλιμπάν θεωρείται κρίσιμης σημασίας. Γιατί η περιοχή αυτή βρίσκεται κοντά στο στρατηγικής σημασίας συνοριακό πέρασμα του Khyber Pass, μέσω του οποίου γίνεται το μεγαλύτερο μέρος του ανεφοδιασμού των νατοϊκών στρατευμάτων στο Αφγανιστάν, γιατί θεωρείται πύλη εισόδου στην επαρχία Κουνάρ για τους ισλαμιστές μαχητές από άλλες περιοχές της φυλετικής ζώνης, ιδιαίτερα από το Βαζιριστάν, αλλά και γιατί θεωρείται από τους Αμερικάνους ως «μοντέλο» για την καταστολή των Ταλιμπάν στις υπόλοιπες φυλετικές περιοχές.
Μια αμυδρή εικόνα της κατάστασης που επικρατεί στην Bajaur, ύστερα από 4 μήνες εκκαθαριστικών επιχειρήσεων του πακιστανικού στρατού, μας δίνει ένα ρεπορτάζ του ανταποκριτή των «New York Times» (10/11/08), ο οποίος συμμετείχε σε μια διήμερη επίσκεψη στις πόλεις Loe Sam και Khar, την πρωτεύουσα της Bajaur, που οργανώθηκε για τους ξένους δημοσιογράφους από τον πακιστανικό στρατό.
«Το Πακιστάν – αναφέρεται, μεταξύ άλλων στο ρεπορτάζ – είχε υποτιμήσει τον εμπειροπόλεμο αντίπαλο, που πολεμά με πείσμα για να προστατέψει το ορεινό του προπύργιο… Υστερα από τρεις μήνες αρκετές φορές σκληρών μαχών, ο πακιστανικός στρατός ελέγχει μόνο ένα μικρό τμήμα της Bajaur. Αυτό που αρχικά παρουσιαζόταν ως μια παραστρατιωτική επιχείρηση για την αποκατάσταση της τάξης στην περιοχή έχει γίνει η πιο παρατεταμένη εκστρατεία του πακιστανικού στρατού εναντίον των Ταλιμπάν και των υποστηρικτών τους στην Αλ – Κάιντα, από τότε που το Πακιστάν συμμάχησε με τις ΗΠΑ το 2001…
Πολλές περιοχές παραμένουν υπό τον έλεγχο των Ταλιμπάν. Ακόμη και κατά μήκος του δρόμου που οδηγεί στη Loe Sam, τον οποίο ο στρατός κατάφερε να καθαρίσει με πολύ κόπο, συνεχίζονται τα πυρά από ελεύθερους σκοπευτές.
Ο πακιστανικός στρατός έχει καταφύγει επίσης στην τακτική «της καμένης γης» για να διώξει τους Ταλιμπάν, μια προσέγγιση που διακινδυνεύ-ει να σπρώξει τους περισσότερους από τους κατοίκους στην αγκαλιά των Ταλιμπάν…
Για να σώσει τη Loe Sam ο στρατός την κατέστρεψε. Τα καταστήματα και τα σπίτια 7.000 ανθρώπων που ζούσαν εκεί ανατινάχτηκαν από το στρατό και είναι ένας σωρός από γκρίζα χαλάσματα. Κομμάτια από στρώματα και σπασμένους ανεμιστήρες είναι σκόρπια μέσα στη βρώμα.
Καθώς τα ελικόπτερα του πακιστανικού στρατού και το πυροβολικό βομβάρδιζαν τα προπύργια των ανταρτών στην περιοχή, περισσότεροι από 200.000 άνθρωποι κατέφυγαν σε στρατόπεδα προσφύγων, σε συγγενικά σπίτια ή πέρασαν τα σύνορα για το Αφγανιστάν…
Πίσω από τους μαντρότοιχους από λάσπη των οικογενειακών συγκροτημάτων, οι Ταλιμπάν έχουν δημιουργήσει ένα ευρύ δίκτυο υπόγειων σηράγγων, που συνδέονται μεταξύ τους, για να αποθηκεύουν όπλα και να μετακινούνται χωρίς να εντοπίζονται. Αρκετές έχουν μήκος μεγαλύτερο από μισό μίλι και είναι εφοδιασμένες με συστήματα εξαερισμού, ώστε οι μαχητές να μπορούν να αντέξουν σε περίπτωση μακράς πολιορκίας…
Ο πόλεμος είναι τώρα ένα τεστ ισχύος ανάμεσα στο στρατό και την «Τehrik –i – Taliban», την οργάνωση – ομπρέλα των πακιστανών Ταλιμπάν…»
Κοιλάδα Swat: Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα
Παρόμοια εικόνα της κατάστασης στο δεύτερο μέτωπο της «Επιχείρησης Καρδιά Λιονταριού», στην Κοιλάδα Swat, μας μεταφέρει σχετικό άρθρο του διευθυντή του γραφείου στο Πακιστάν των πάντα καλά ενημερωμένων «Αsia Times online» (15/11/08).
«Καθώς τα χιόνια του χειμώνα πλησιάζουν γρήγορα, οι δυνάμεις ασφάλειας του Πακιστάν αντιμετωπίζουν το δίλημμα αν πρέπει ή όχι να αποσυρθούν από την Κοιλάδα Swat στη Βορειοδυτική Συνοριακή Επαρχία, όπου εδώ και ενάμισι χρόνο διεξάγουν ένα πόλεμο εναντίον των ισλαμιστών μαχητών καταδικασμένο σε αποτυχία.
Οι ισλαμιστές μαχητές κατέχουν περίπου το 80% της στρατηγικά ζωτικής αυτής περιοχής κοντά στα σύνορα με το Αφγανιστάν και έχουν καταφέρει να αποκόψουν τις περισσότερες γραμμές ανεφοδιασμού. Η στρατωτική διοίκηση στο Ραβαλπίντι αντιλαμβάνεται ότι σε περίπτωση που δεν αποσύρει από κει τους περισσότερους από 10.000 χιλιάδες στρατιώτες, θα αντιμετωπίσουν ένα καταστροφικό πόλεμο φθοράς, κι αν τους αποσύρει, οι ισλαμιστές μαχητές θα ενισχυ- θούν.
Η Kabal και η Kanju είναι τα μόνα θέατρα του πολέμου που έχουν μείνει στην κοιλάδα, όπου οι μάχες συνεχίζονται και ο στρατός έχει μερικό έλεγχο, αλλά καθώς έρχεται ο χειμώνας, οι γραμμές ανεφοδιασμού του τίθενται σε κίνδυνο. Οι μαχητές έχουν τη δυνατότητα να αντέξουν, εν μέρει σαν αποτέλεσμα του ότι έχουν καταλάβει μεγάλο αριθμό φορτηγών και κοντέινερ με εφόδια για το στρατό.
Το δίλημμα για το στρατό είναι ότι αν αποσυρθεί με πρόσχημα μια συμφωνία ειρήνης, θα επιτρέψει στους Ταλιμπάν να ενισχύσουν τις βάσεις τους ακόμη περισσότερο ενόψει της επόμενης επίθεσης στο Αφγανιστάν την άνοιξη. Αυτό που θα συμβεί είναι μια χωρίς προηγούμενο προσχώρηση νεοσύλλεκτων στις γραμμές των Ταλιμπάν.
Οπως και στην περιφέρεια Bajaur, ο στρατός έχει αποτύχει στην Κοιλάδα Swat, καθώς οι περισσότεροι στρατιώτες είναι Παστούν, όπως και οι άνθρωποι εναντίον των οποίων πολεμάνε. Σαν αποτέλεσμα, έχει χρησιμοποιηθεί υπερβολική αεροπορική δύναμη, η οποία το μόνο που χρησιμεύει είναι να οδηγεί τους μαχητές προσωρινά στα βουνά ή μέσα στο Αφγανιστάν.
Ακόμη και στην περίπτωση που οι μαχητές υποχωρούν, ο στρατός δεν επιχειρεί να αποκτήσει τον έλεγχο του εδάφους, γιατί δικαιολογημένα φοβάται τον ανταρτοπόλεμο και έτσι οι μαχητές επιστρέφουν. Αυτό το παχνίδι του κρυψίματος και της αναζήτησης έχει δώσει στους μαχητές το πάνω χέρι στη Βορειοδυτική Συνοριακή Επαρχία και έχει τροφοδοτήσει σημαντικά την εξέγερση των Ταλιμπάν στο Αφγανιστάν.
Αφού δεν κατάφερε να πετύχει κάποια πρόοδο στην Bajaur, ο στρατός μπήκε στην περιοχή Mohmand, στις Ομοσπονδιακά Διοικούμενες Φυλετικές Περιοχές, απ’ όπου νέοι μαχητές και εφόδια βοηθούσαν τους Ταλιμπάν στην Bajaur. Το άνοιγμα ενός νέου μετώπου εναντίον του ισχυρού πολέμαρχου Abdul Wali είχε διαδοχικές επιπτώσεις. Μεγάλο μέρος του πληθυσμού μετακινήθηκε προς την πρωτεύουσα της Βορειοδυτικής Συνοριακής Επαρχίας, την Πεσαβάρ, και άλλες περιοχές, επιτρέποντας στους Ταλιμπάν να ανοίξουν μέτωπα στις πόλεις Sabqadar και Michini, που βρίσκονται στις βόρειες παρυφές της Πεσαβάρ.
Τις τελευταίες μέρες, οι Ταλιμπάν έχουν διεισδύσει στην Πεσαβάρ, όπου σκότωσαν ένα μέλος της αμερικάνικης USAID και απήγαγαν ένα ιρανό διπλωμάτη.
Στην περιοχή Khyber, μη επανδρωμένα αμερικάνικα αεροσκάφη βομβάρδισαν στόχους στην Κοιλάδα Τέρα, αλλά δεν κατάφεραν να χτυπήσουν κανένα σημαντικό στόχο. Αντίθετα, οι φιλοκυβερνητικοί αντι – ταλιμπάν μαχητές που ανήκουν στην οργάνωση «Ανηθικότητα και Αρετή» του δολοφονημένου πολέμαρχου Haji Namdar, συμφώνησαν να ενώσουν τα χέρια με τους τοπικούς Ταλιμπάν για να πολεμήσουν εναντίον των ξένων στρατευμάτων στο Αφγανιστάν.
Η νέα συμμαχία θα ενισχύσει τις επιθέσεις των μαχητών στην επαρχία Nangarhar του Αφγανιστάν, που ήταν σχετικά ήσυχη τους τελευταίους μήνες.
Ερχεται ένας πολύ μακρύς χειμώνας για τον πακιστανικό στρατό, είτε παραμείνει στις φυλετικές περιοχές είτε αποσυρθεί, ενώ η επόμενη άνοιξη θα είναι θερμότερη από ποτέ στο Αφγανιστάν».
