ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΣΑΝΤΕΣ-ΒΕΛΟΥΤΣΟΥ
Για την υπόθεση αυτή δεν έχουν κατηγορηθεί/καταδικαστεί φυσικοί αυτουργοί, αλλά μόνο ο Α. Γιωτόπουλος ως ηθικός αυτουργός! Είναι ένα από τα μεγάλα νομικά παράδοξα αυτής της δίκης. Να καταδικάζεται κάποιος ως ηθικός αυτουργός, χωρίς να υπάρχουν φυσικοί αυτουργοί, χωρίς δηλαδή να υπάρχουν πραγματικά περιστατικά στα οποία να θεμελιώνεται η ηθική αυτουργία. Ολόκληρη, βέβαια, η ιστορία της ηθικής αυτουργίας του Γιωτόπουλου είναι νομικά (και πολιτικά) διάτρητη, αλλά η συγκεκριμένη περίπτωση είναι απ’ αυτές που λέμε «βγάζει μάτια». Θυμίζουμε ότι πολύ πρόσφατα, ο υπουργός Δημόσιας Τάξης Β. Πολύδωρας, επέπληξε δημόσια τον εισαγγελέα που στο πόρισμά του για τις απαγωγές των Πακιστανών έκανε λόγο για ηθική αυτουργία δυο στελεχών της ΚΥΠ, δηλώνοντας –ως νομικός- ότι δεν μπορεί να υπάρξει ηθική αυτουργία χωρίς φυσικούς αυτουργούς. Νομικά έχει δίκιο, βέβαια, ο Πολύδωρας, άλλο όμως ΚΥΠατζήδες και άλλο Γιωτόπουλος. Για τους μεν ισχύουν οι εγγυήσεις δικαίου, για τον δε όχι.
Η Στέφανι Τσάντες, δικηγόρος που έχει διατελέσει και εισαγγελέας στην Πολιτεία του Ντέλαγουερ, δεν περιορίστηκε απλώς στη φιλοτέχνηση της αγιογραφίας του πατέρα της (πράγμα για το οποίο θα μπορούσε κανείς να δείξει κατανόηση), αλλά προχώρησε σε μια προκλητική επίθεση, με το χοντροκομμένο αμερικάνικο στιλ, υποστηρίζοντας ότι ακόμα δε μπορεί να καταλάβει γιατί αφαιρέθηκε η ζωή του πατέρα της και των άλλων θυμάτων της 17Ν (!!!), ότι δεν υπάρχει λογική εξήγηση γι’ αυτές τις ενέργειες και ότι πρόκειται για κοινούς δολοφόνους που δεν αξίζουν καμιάς συμπάθειας επειδή επικαλούνται υψηλούς πολιτικούς στόχους. Όταν ρωτήθηκε από τον πρόεδρο τι αποστολή είχε η JUSMAGG, επικεφαλής της οποίας ήταν ο πατέρας της, απέφυγε να δώσει απάντηση, ισχυριζόμενη ότι αυτή τότε ήταν νεαρή και θυμάται πως ο πατέρας της ήταν περισσότερο για τις κοινωνικές εκδηλώσεις (!!!γέλια!!!).
Απάντηση στην προκλητική αμερικανίδα δικηγόρο, που ήρθε να μας δώσει μαθήματα, λες και απευθύνεται στους οπαδούς του Μπους, έδωσαν ο Δ. Κουφοντίνας και ο Χρ. Ξηρός (που εθίγη ως Ικαριώτης).
Δ. Κουφοντίνας: Θα ξεκινήσω και γω με τη λέξη «δολοφόνοι» που ακούστηκε εδώ. Θα σας πω ποιοι είναι δολοφόνοι. Ωστόσο, θ’ ανοίξω πρώτα μια παρένθεση για να πω ότι αυτή η λέξη είναι αναμενόμενη. Λογικό είναι να εκφέρεται από τους μάρτυρες κατηγορίας και την πολιτική αγωγή. Είναι μια λέξη πολιτική, χρησιμοποιείται ιδιαίτερα σε μια κατεξοχήν πολιτική δίκη, για να απαξιώσει τον αντίπαλο που δικάζεται. Οταν όμως, αυτή η λέξη, η οποία δεν είναι νομικός όρος, δεν υπάρχει στον ποινικό κώδικα, χρησιμοποιείται, όπως ακούσαμε σ’ αυτή την υπόθεση από την εισαγγελέα και στην υπόθεση Σόντερς από τον πρόεδρο, αυτό για μένα σημαίνει ότι αυτοί οι άνθρωποι έχουν πάρει ήδη τις αποφάσεις τους και δεν κάνουν καν τον κόπο να τις κρύψουν. Εδώ κλείνει η παρένθεση.
Οσον αφορά τώρα τη λέξη «δολοφόνοι», θα σας πω εγώ ποιοι είναι δολοφόνοι. Βέβαια, στην Ελλάδα, με την εμπειρία τόσων δεκαετιών επεμβάσεων, με την εμπειρία της δικτατορίας, και πιο πριν ακόμα από τον εμφύλιο, με την κυπριακή τραγωδία, μ’ αυτά που έχουμε δει σ’ όλα τα μέρη του κόσμου, τις επεμβάσεις των Αμερικάνων ιμπεριαλιστών, μ’ αυτά που γίνονται σήμερα στο Ιράκ, μ’ αυτά που ετοιμάζονται αύριο στο Ιράν, το να μιλάμε για δολοφόνους στην Ελλάδα νομίζω ότι παραβιάζουμε ανοιχτές πόρτες. Ελάχιστοι Ελληνες πραγματικοί είν’ αυτοί που δε θα χρησιμοποιούσαν αυτόν τον όρο αναφερόμενοι στον αμερικανικό στρατό.
Θα πω μόνο για τη Χαντίθα. Χτες διάβαζα στην εφημερίδα, ότι σε μια πόλη, τη Μπακούμπα, στο Ιράκ, ο αμερικανικός στρατός σκότωσε δεκατρείς αγρότες, που φύλαγαν απλώς τα πουλερικά τους και μετά, εκ των υστέρων, τους βάφτισε τρομοκράτες της Αλ-Κάιντα. Ποιοι είναι τρομοκράτες και ποιοι είναι δολοφόνοι; Θα σας πω για τη σφαγή στη Χαντίθα, που έγινε ως αντίποινα για μια βομβιστική ενέργεια Ιρακινών ανταρτών κατά του αμερικανικού στρατού κατοχής. Πολλοί την παραλληλίζουν με το Μάι Λάι, το βιετναμέζικο χωριό που κάηκε από τους Αμερικανούς. Η εφημερίδα «Ποντίκι» πριν λίγο καιρό την παραλλήλιζε με το Δίστομο. Εγώ νομίζω ότι είναι ακόμα χειρότερο. Εχουν ξεπεράσει κατά πολύ τα εγκλήματα κατά αμάχων, τις ναζιστικές θηριωδίες. Στη Χαντίθα 24 άνθρωποι σφαγιάστηκαν, ανάμεσά τους μικρά αγοράκια και κοριτσάκια, ένα 4χρονο αγοράκι και 9χρονο κοριτσάκι μόλις κατάφερε να γλιτώσει, επειδή προσποιήθηκε το νεκρό. Δολοφόνησαν ακόμα και ανθρώπους άρρωστους και ανήμπορους, έγκυες γυναίκες. Δε χρειάζεται ν’ αναφέρουμε περισσότερα. Θα σας πω μόνο ένα στοιχείο από την «Ελευθεροτυπία» της 3ης Ιουνίου του 2006, που αναφέρει ότι ουδέποτε στην Ιστορία έχει φανεί σε χώρα υπό κατοχή, όπως είναι το Ιράκ, το φαινόμενο της διαρκούς σφαγής σε αριθμούς εξωφρενικούς. Μόλις προ μηνός γράφαν ότι μόνο ο απολογισμός σε νεκρούς των μηνών Μαρτίου και Απριλίου του 2006 ήταν ίσος με όσους σκότωσαν οι ναζί στην Ολλανδία, τη Δανία και το Βέλγιο καθ’ όλη τη διάρκεια της κατοχής. Δεν έχω να πω πολλά πράγματα γι’ αυτά τα εγκλήματα.
Θα σας πω τώρα ειδικά για την JUSMAGG και τον πλοίαρχο Τσάντες. Επειδή ρώτησε και ο πρόεδρος τι είναι η JUSMAGG, δε θα σας πω εγώ τι είναι η JUSMAGG, θα σας πει η ίδια η JUSMAGG τι είναι η JUSMAGG, από το έγγραφο της συγκρότησής της. Είναι από το βιβλίο του Γιώργου Μαργαρίτη «Ιστορία του ελληνικού εμφυλίου πολέμου ’46-‘49», τόμος 1, ένα από τα καλύτερα βιβλία γι’ αυτό το θέμα, στη σελίδα 458. «Μικτή Στρατιωτική Συμβολική Ομάς Ηνωμένων Πολιτειών» – αυτός ήτανε ο τίτλος στα ελληνικά – μετά κατέληξε να ονομάζεται JUSMAGG από τα αγγλικά αρχικά. «Αποστολή της ΜΣΣΟΗΠ είναι να βοηθεί τας ελληνικάς ενόπλους δυνάμεις εις την επίτευξιν εσωτερικής ασφαλείας εν Ελλάδι». Αυτή είναι η αποστολή της, όπως την περιγράφει η ίδια η JUSMAGG στο ιδρυτικό της. Ο ιστορικός Μαργαρίτης αναφέρει ότι από το ’48 που συγκροτήθηκε ως το τέλος του εμφυλίου πολέμου και με διαφορετικά καθήκοντα πολύ μετά απ’ αυτόν, μέχρι σήμερα, μέχρι το ’83 οπωσδήποτε, η αμερικανική στρατιωτική αποστολή θα είχε πλήρη εποπτεία των ενεργειών και των επιλογών της ελληνικής στρατιωτικής ηγεσίας. Η εποπτεία αυτή άγγιζε τα όρια της πλήρους κηδεμονίας, χωρίς μάλιστα να χρειαστεί ειδικό νομικό πλαίσιο για τη δικαιολόγηση αυτής της κατάστασης. Αναφέρει εδώ ο ιστορικός ότι δε χρειαζόταν θεωρητικό νομικό πλαίσιο, ήτανε τα πράγματα πιο απλά, λέει ότι οι όποιοι επενδυτές και χρηματοδότες θεωρούσαν νόμιμο και ηθικό να ελέγχουν την απόδοση των επενδύσεών τους και τη χρήση τους. Με άλλα λόγια αν απέδιδαν και αν τα έσοδα έφερναν κοντά στο επιδιωκόμενο αποτέλεσμα. Τόσο απλά.
Αυτή ήταν η JUSMAGG και ο αρχηγός της στην Ελλάδα ήταν ο περιβόητος στρατηγός Βαν Φλιτ, στον οποίο το ελληνικό πολιτικό προσωπικό είπε «στρατηγέ ιδού ο στρατός σας». Αυτό δείχνει πως θεωρούσε το πολιτικό προσωπικό εδώ πέρα το ρόλο των Αμςερικάνων. Οσον αφορά τον ίδιο τον πλοίαρχο Τσάντες, η μάρτυρας κατηγορίας είπε εδώ ότι υπηρετούσε πλοίο του ΝΑΤΟ πιο πριν και μάλιστα αυτός έκανε τη δουλειά του και τον χαροποιούσε αυτό. Να διοικεί δηλαδή ένα πολεμικό πλοίο του ΝΑΤΟ για τις επεμβάσεις σε όλο τον κόσμο ήταν μια δουλειά που τον χαροποιούσε. Αυτός ο ανώτερος στρατιωτικός, ο οποίος αγαπούσε τόσο πολύ τη χώρα του που δεν έμαθε ούτε μια λέξη ελληνικά στα παιδιά του. Διαβάζω από την «Αυγή» της 16/11/83 ότι πιο πριν υπηρετούσε στην Ιταλία, όπου μεριμνούσε για την εγκατάσταση των πυραύλων «Πέρσινγκ». Αυτός ήτανε ο πλοίαρχος Τσάντες. Επειδή ακούστηκε ότι είχε ιδρύσει και μια εκκλησία, σας θυμίζω ότι όλες οι επεμβάσεις των Αμερικανών, όπως τις περιγράφει ο πρόεδρός τους, γίνονται στο όνομα του Θεού βέβαια, κατά των απίστων ή δεν ξέρω ποιων, όταν γίνονται κατά ομοθρήσκων. Οσο για την άλλη ερώτηση που ακούστηκε, αν είχε κάποιο αποτέλεσμα αυτή η ενέργεια, πράγματι εξαιτίας αυτής της ενέργειας δεν αποχώρησαν οι Αμερικανοί από την Ελλάδα, ούτε εγκαθιδρύθηκε ο σοσιαλισμός στη χώρα μας. Επίσης, όμως, και καμία διαδήλωση –απ’ ό,τι ξέρω- δεν έχει καταφέρει αυτά τα πράγματα, παρολαυτά και η διαδήλωση και η εκτέλεση αυτού του ανώτερου στρατιωτικού είναι πολιτικές πράξεις.
Χρ. Ξηρός: Θα κάνω και γω μια δήλωση, κ. πρόεδρε, γιατί προκλήθηκα από την προηγούμενη μάρτυρα, για τον τόπο καταγωγής της, την Ικαρία, απ’ όπου κατάγομαι και γω, όπως γνωρίζετε. Είπε ότι καμαρώνει για τον τόπο καταγωγής των γονιών της που είναι και οι δύο Ελληνες. Δε γνώριζε βέβαια, ότι τα Μπίτολα, που συμπτωματικά γνωρίζω, ανήκουν στη Δημοκρατία των Σκοπίων και όχι στην Ελλάδα. Το γνωρίζω γιατί είναι δίπλα στη Φλώρινα, όπου μεγάλωσα, 30 χιλιόμετρα απέχουν. Δεν είναι αυτό το πρόβλημά μου, το πρόβλημά μου είναι άλλο. Μπορεί ο κ. Τσάντες να είναι όντως από την Ικαρία. Δεν έπαυε παρολαυτά να είναι να είναι αξιωματικός ενός στυρατού, που είναι και δύναμη κατοχής στη χώρα μας, αιματοκύλησε πάνω από μια φορά τη χώρα μας, βομβαρδίζοντας για πρώτη φορά στην Ιστορία με βόμβες ναπάλμ το Γράμμο και το Βίτσι, αυτός ο στρατός, αυτή η JUSMAGG, αυτή η αποστολή. Μια αποστολή, ένας στρατός που ευθύνεται επίσης και για τη δικτατορία και για το ξεπούλημα της Κύπρου και όλα αυτά εγώ σαν αριστερός δεν τα ξεχνάω. Και δεν ξεχνάω ότι παρότι έλληνας αυτός ο άνθρωπος υπηρετούσε ένα στρατό κατοχής ξένο. Να σας θυμίσω εδώ, έτσι για την ιστορία, ότι το 1867, στη συνθήκη του Λονδίνου, τη συνθήκη που η Ελλάδα πήρε τα Επτάνησα, ο εκπρόσωπος της Τουρκίας ήταν ο Καραθεοδωρή πασάς. Ελληνας στην καταγωγή, το λέει και τ’ όνομα, άλλωστε. Ηταν ο χειρότερος πολέμιος των δικαίων της Ελλάδας σ’ αυτή τη συνθήκη. Λυσσαλέος πολέμιος των δικαίων της Ελάδας. Δεν παίζει κανένα ρόλο η καταγωγή, αυτό θέλω να πω, και ο ελληνικός λαός το ξέρει και γι’ αυτό δεν είχε σε καμία υπόληψη ούτε τους γενίτσαρους στην τουρκοκρατία, ούτε τους δωσίλογους και τους γερμανοτσολιάδες και ούτε τους αμερικανοτσολιάδες, όπως τους ονομάζω εγώ. Αυτό ήθελα να πω μόνο, σαν έλληνας αριστερός.
Και ένα παραλειπόμενο. Στην πρώτη ερώτηση που έκανε ο πρόεδρος στη Στ. Τσάντες δε χρησιμοποίησε τη λέξη «δολοφονία», όπως είχε κάνει με τη χήρα Σόντερς (το είχαμε επισημάνει στο ρεπορτάζ μας), αλλά τη ρώτησε ¨τι γνωρίζετε για το θάνατο του πατέρα σας από μέλη της οργάνωσης 17Ν». Αντίθετα, η εισαγγελέας, επέμεινε στη λέξη «δολοφονία». Οταν έκανε τη σχετική παρατήρηση ο Δ. Κουφοντίνας, ο πρόεδρος με καθαρά απολογητικό τόνο, απάντησε πως χρησιμοποιεί τη λέξη «δολοφονία» γιατί μιλάει σε απλούς ανθρώπους, που δεν γνωρίζουν την ποινική γλώσσα και είναι το ίδιο σαν να του λέει «ανθρωποκτονία από πρόθεση», που είναι ο ποινικός όρος. Θα περιμέναμε περισσότερη γενναιότητα από τον κ. Βερτέλη. Γιατί κάποιος επιλέγει τη λέξη «δολοφονία» και όχι τη λέξη «εκτέλεση»; Και οι δύο είναι πολιτικά φορτισμένες σ’ αυτή την υπόθεση και η επιλογή της μιας ή της άλλης προδίδει πολιτική προδιάθεση αυτού που την επιλέγει. Η λέξη «θάνατος», που χρησιμοποίησε σήμερα ο κ. Βερτέλης, ή «θανάτωση» ή και «ανθρωποκτονία», θα αποκάλυπτε αυστηρή ουδετερότητα, όπως επιβάλλεται στο δικαστή (σύμφωνα με το δίκαιο).
Ακολούθησαν ο Νίκολας Τσάντες (στο ίδιο στυλ με την αδερφή του) και η Ελένη Βελούτσου (κόρη του Ν. Βελούτσου), που υποστήριξε ότι ο πατέρας της ήταν ένας απλός εργαζόμενος (αλήθεια, πώς πιάνει κανείς δουλειά ως οδηγός του επικεφαλής της αμερικάνικης στρατιωτικής αποστολής στην Ελλάδα;).
Στη συνέχεια κατέθεσε ο μάρτυρας Κραβαρίτης, αυτόπτης στην εκτέλεση Σόντερς, που περιέγραψε τη σκηνή της εκτέλεσης, όπως την είδε, χωρίς να είναι σε θέση να αναγνωρίσει κανένα. Αλλωστε, οι δράστες που επέβαιναν σ’ ένα κατοστάρι παπί φορούσαν και οι δύο κράνη.
Τέλος, διαβάστηκαν οι καταθέσεις της Μανιά. Οταν έφτασε, όμως, η ώρα να διαβαστούν και τα απομαγνητοφωνημένα (ανεπίσημα) πρακτικά, προέκυψε και πάλι ένταση από την πλευρά του εκπροσώπου των αγγλοαμερικανικών συμφερόντων στη δίκη, ο οποίος επιστρατεύοντας ένα δικολαβισμό –εντελώς αναντίστοιχο προς την αναμφισβήτητη νομική του επάρκεια- ισχυρίστηκε ότι δε μπορούν να αναγνωστούν αυτά τα πρακτικά, γιατί είναι σαν να προσκομίσει και αυτός τις σημειώσεις του από τη δίκη και να ζητήσει να αναγνωστούν! Δηλαδή, τα απομαγνητοφωνημένα πρακτικά, που ο ίδιος ο πρόεδρος του πρωτοβάθμιου δικαστήριου θεώρησε σκόπιμο να περιλάβει στο CD με την απόφαση της δίκης, που απομαγνητοφωνήθηκαν από τη μεγαλύτερη εταιρία που δραστηριοποιείται στο συγκεκριμένο χώρο, έχουν την ίδια ισχύ με τις σημειώσεις που κρατάει κάθε παράγοντας της δίκης! Πολύ φτηνό επιχείρημα, που γίνεται φτηνιάρικο όταν εκφέρεται από έναν καθηγητή της Νομικής όπως ο Ηλ. Αναγνωστόπουλος. Εν πάση περιπτώσει, τα πρακτικά θεωρήθηκαν αναγνωστέα στο σύνολό τους και το μόνο που κατάφερε ο Ηλ. Αναγνωστόπουλος είναι να δεχτεί μερικούς ακόμη μύδρους από τον Χρ. Ξηρό.
Δάφνη Βαγιανού και Γιάννα Κούρτοβικ σχολίασαν εκτενέστατα τις καταθέσεις της Μανιά. Με ακρίβεια χειρουργού ανέταμαν κάθε φράση, κάθε λέξη, καταδεικνύοντας τις αντιφάσεις και τους παραλογισμούς μιας μάρτυρα εμφανώς στημένης, που επιστρατεύτηκε για να θεμελιωθεί η κατηγορία της συμμετοχής στη 17Ν για την Αγγελική Σωτηροπούλου. Το πιο χαρακτηριστικό στοιχείο, πέρα από τις αντιφάσεις και τους παραλογισμούς, είναι η κατηγορηματική διαβεβαίωση της ίδιας της Μανιά στο πρωτόδικο, ότι ουδέποτε είδε στο πρόσωπο τη Σωτηροπούλου, ότι την είδε μόνο προφίλ και για το προφίλ η αναγνώριση είναι «φίφτι-φίφτι»! Το τι έγινε είναι φανερό τοις πάσι: η Μανιά προσφέρθηκε να «βοηθήσει» και η Αντιτρομοκρατική εκείνη την περίοδο έκανε δεκτή κάθε «προσφορά». Δεν είναι τυχαίο ότι σε βάρος της Σωτηροπούλου κατέθεσαν δυο γυναίκες (Μανιά και Σαγρή), που και οι δύο ξεχείλιζαν από μίσος. Και οι δύο υπήρξαν θηράματα της «αντιτρομοκρατίας», που τα χρησιμοποίησε για να πετύχει τους σκοπούς της. Η Σωτηροπούλου είναι η σύζυγος του Κουφοντίνα. Αυτό έπρεπε πάση θυσία να ποινικοποιηθεί.
