Η σιωνιστική επίθεση στη Γάζα ασφαλώς και δεν ήταν «κεραυνός εν αιθρία». Χρόνια τώρα οι Σιωνιστές σχεδίαζαν να «καθαρίσουν» με την Παλαιστινιακή Αντίσταση στη Γάζα. Ιδιαίτερα μετά την άνοδο της Χαμάς στην εξουσία (μέσα από καθαρές εκλογές, ο δημοκρατικός χαρακτήρας των οποίων δεν αμφισβητήθηκε από κανέναν), οι Σιωνιστές χρησιμοποίησαν όλα τα μέσα για να κάμψουν την Παλαιστινιακή Αντίσταση, να λυγίσουν το λαό της Γάζας και να σύρουν τη Χαμάς σε ένα ψευδεπίγραφο διάλογο, κομμένο και ραμμένο στα μέτρα των Σιωνιστών και των Αμερικάνων. Οι Σιωνιστές απαιτούσαν πλήρη υποταγή από τη Χαμάς, γι’ αυτό και δεν θέλησαν να εκμεταλλευτούν ούτε τις όποιες υποχωρήσεις στις οποίες προέβη η ηγεσία της μετά την άνοδό της στην εξουσία, όταν δήλωνε έτοιμη για δεκαετή εκεχειρία υπό τον όρο να σταματήσουν οι σιωνιστικές επιθέσεις, να απελευθερωθούν όλοι οι κρατούμενοι και να δημιουργηθεί παλαιστινιακό κράτος στα σύνορα του’67 (πράγμα που σημαίνει ότι δεν έθετε σαν στόχο της την καταστροφή του κράτους του Ισραήλ προκειμένου να σιγήσουν τα όπλα). Αιτήματα που κάθε άλλο παρά ταιριάζουν σε «αδίστακτους τρομοκράτες». Αξίζει, όμως, να δούμε επιγραμματικά πως εξελίχθηκαν τα γεγονότα από τη νίκη της Χαμάς στις εκλογές του Γενάρη του 2006 μέχρι σήμερα, για να κατανοήσουμε καλύτερα τις τωρινές εξελίξεις.
Η νίκη της Χαμάς
Στις 25 Γενάρη του 2006 πραγματοποιούνται βουλευτικές εκλογές στην Παλαιστίνη. Οι εκλογές γίνονται με υποδειγματικό τρόπο, πράγμα που επιβεβαιώνουν όλοι οι διεθνείς παρατηρητές από 22 χώρες, που παρακολούθησαν τη διαδικασία (μεταξύ τους και ο πρώην πρόεδρος των ΗΠΑ Τζίμι Κάρτερ). Η συμμετοχή είναι πολύ μεγάλη (της τάξης του 80%) και η Χαμάς σαρώνει. Ο λαός υπερψήφισε τους υποψηφίους του συνδυασμού της Χαμάς («Αλλαγή και Μεταρρύθμιση») βλέποντας σ’ αυ- τούς ανθρώπους μη διεφθαρμένους, ανθρώπους που τον στήριξαν όλο το διάστημα της Ιντιφάντα, μιας και η Χαμάς έχει να επιδείξει μεγάλο κοινωνικό έργο.
Από την πρώτη στιγμή, η Χαμάς καλεί σε κυβέρνηση «εθνικής ενότητας» ακόμα και την Φατάχ, η οποία όμως αρνείται. Μετά από τρεις μήνες διαβουλεύσεων, συγκροτείται η πρώτη κυβέρνηση της Χαμάς, με πρωθυπουργό τον Ισμαήλ Χανίγια.
Οικονομικός στραγγαλισμός
Η αντίδραση των Σιωνιστών είναι άμεση. Επιβάλλουν οικονομικό εμπάργκο και παγώνουν την καταβολή των τελωνειακών δασμών και των φόρων που συλλέγουν για λογαριασμό της Παλαιστινιακής Αρχής (50 εκ. δολάρια το μήνα, δηλαδή ποσό περίπου ίσο με το 30% του παλαιστινιακού προϋπολογισμού). Οι Σιωνιστές ήταν υποχρεωμένοι να καταβάλλουν αυτά τα χρήματα διότι ήταν στις υποχρεώσεις τους, σύμφωνα με τις παλαιότερες συμφωνίες του Οσλο (1993), όμως αρνούνται να το κάνουν, γιατί θεωρούν ότι έτσι χρηματοδοτούνται οι «τρομοκράτες» (άσχετα αν αυτοί οι «τρομοκράτες» ανέβηκαν στην κυβέρνηση με εκλογές). Ταυτόχρονα, οι Αμερικάνοι ζητούν 50 εκ. δολάρια της οικονομικής βοήθειας να τους επιστραφούν, για να μην πέσουν στα χέρια των «τρομοκρατών».
Ενα μήνα μετά το σχηματισμό της κυβέρνησης, η Ευρωπαϊκή Ενωση σταματά κι αυτή την οικονομική βοήθεια στην Παλαιστινιακή Αρχή. Αυτό είναι ένα μεγάλο πλήγμα για την οικονομία της χώρας, η οποία δυστυχώς εξαρτάται σε σημαντικό βαθμό απ’ αυτή τη βοήθεια. Αποτέλεσμα του παγώματος της οικονομικής βοήθειας είναι να παραμείνουν απλήρωτοι για μήνες 160.000 δημόσιοι υπάλληλοι (οι περισσότεροι φυσικά από τη Φατάχ, η οποία στα χρόνια της παντοδυναμίας της είχε φροντίσει να στελεχώσει τον «κρατικό» μηχανισμό με άτομα φιλικά προσκείμενα σ’ αυτή), οι οποίοι με την υποκίνηση της Φατάχ κατεβαίνουν σε απεργίες προκαλώντας ένα ακόμα πρόβλημα στην κυβέρνηση της Χαμάς. Η καταγγελία της Χαμάς ότι ο πρόεδρος της Παλαιστινιακής Αρχής Μαχμούντ Αμπάς όλο αυτό τον καιρό έπαιρνε λεφτά από τη Δύση, αλλά δεν θέλησε να δώσει δεκάρα για να πληρωθούν οι δημόσιοι υπάλληλοι, σίγουρα θα αληθεύει, δεδομένου ότι ο Αμπάς ήταν το αγαπημένο παιδί της Δύσης.
Πολιτικός εκβιασμός
Καμία κυβέρνηση της Δύσης δεν αναγνωρίζει την κυβέρνηση που σχηματίζει η Χαμάς. Συνομιλούν μόνο με τον Μαχ- μούντ Αμπάς, ο οποίος έχει δώσει εξετάσεις υποταγής στους Αμερικάνους και τους Σιωνιστές και τις έχει περάσει με άριστα. Ο Αμπάς μαζί με την «διεθνή κοινότητα» (σαν νταβατζής της οποίας έχει αναλάβει εργολαβικά το επονομαζόμενο Κουαρτέτο, δηλαδή ΗΠΑ, Ρωσία, ΕΕ, ΟΗΕ) πιέζουν τη Χαμάς να αποδεχτεί όλες τις προηγούμενες συμφωνίες που έχει υπογράψει η Παλαιστινιακή Αρχή, να αποκηρύξει τη βία (δηλαδή την Αντίσταση), να διαλύσει τις ένοπλες οργανώσεις της και να αναγνωρίσει το Ισραήλ ως κράτος.
Ολα αυτά την ίδια στιγμή που οι Σιωνιστές επεκτείνουν τους εποικισμούς στη Δυτική Οχθη, συνεχίζουν την κατασκευή του τείχους του αίσχους (μεταξύ Δυτικής Οχθης και Ισραήλ), συνεχίζουν τους αποκλεισμούς πόλεων και τα μπλόκα στα σύνορα (με αποτέλεσμα χιλιάδες εργάτες από την Παλαιστίνη να περιμένουν για ώρες για να περάσουν στο Ισραήλ να εργαστούν, αφού έχουν υποστεί εξευτελιστι- κούς ελέγχους) και επιδίδονται σε στοχευμένες δολοφονίες μαχητών της Αντίστασης (επικεντρώνοντας το «ενδιαφέρον» τους στην Παλαιστινιακή Ισλαμική Τζιχάντ που ακολουθεί πολύ πιο μαχητικό δρόμο από τη Χαμάς και είναι υπέρ της αντίστασης μέχρι τη νίκη).
Οι Σιωνιστές το χαβά τους
Είναι τέτοια η προκλητικότητα των Σιωνιστών, που δυο βδομάδες πριν σχηματιστεί η κυβέρνηση της Χαμάς σπεύδουν να συλλάβουν τον ηγέτη του Λαϊκού Μετώπου για την απελευθέρωση της Παλαιστίνης (ΛΜΑΠ) Αχμάντ Σααντάτ, με καθαρά γκανγκστερικό τρόπο, μαζί με άλλους 180 κρατού-μενους της φυλακής της Ιεριχούς, στην οποία είχε μεταφερθεί μετά τη σύλληψή του από την Παλαιστινιακή Αρχή! Ο Σααντάτ κατηγορούνταν για την εκτέλεση του φασίστα υπουργού Τουρισμού του Ισραήλ Ρεχαβάμ Ζεεβί και είχε μεταφερθεί σε φυλακή της Ιεριχούς η οποία ήταν υπό αμερικανοβρετανική διοίκηση, παρά το γεγονός ότι παλαιστινιακό δικαστήριο είχε αποφασίσει την απελευθέρωσή του.
Στις 29 Ιούνη του 2006 (δηλαδή τρεις μήνες μετά το σχηματισμό της κυβέρνησης της Χαμάς), οι Σιωνιστές προχωρούν σε μία ακόμα άνευ προηγουμένου πρόκληση. Συλλαμβάνουν 8 υπουργούς της νέας κυβέρνησης και 24 βουλευτές (σε σύνολο 64 συλληφθέντων πολλοί απ’ τους οποίους είναι μέλη της Χαμάς). Στις 6 Αυγούστου απαγάγουν τον Αζίζ Ντουέικ, πρόεδρο του Παλαιστινιακού Κοινοβουλίου, και στις 20 Αυγούστου τον Νάσερ Αλ-Σαέρ, αναπληρωτή πρωθυπουργό! Ο Ντουέικ καταδικάστηκε πρόσφατα σε 30 μήνες φυλάκιση από ισραηλινό δικαστήριο με μοναδική κατηγορία ότι είναι μέλος της Χαμάς (αν και στην πραγματικότητα δεν είναι)!
Είναι προφανές ότι οι Σιωνιστές δεν θέλησαν να κάνουν ούτε βήμα πίσω από την σκληρή τους στάση, την ίδια στιγμή που όλοι πίεζαν τη Χαμάς να αναγνωρίσει το Ισραήλ και να αποκηρύξει τη βία.
Η στάση της Χαμάς
Η Χαμάς ρίχνει το βάρος στο διπλωματικό πεδίο, προσπαθεί να συγκεντρώσει χρήματα από αραβικές χώρες και ο Ισμαήλ Χανίγια εμφανίζεται διαλλακτικότερος παρά ποτέ. Μια ανάγνωση των συνεντεύξεων σε διεθνή πρακτορεία και εφημερίδες της περιόδου αρκεί για να καταλάβει κανείς τι εννοούμε, αλλά δεν μπορούμε να επεκταθούμε άλλο εδώ. Θα αναφέρουμε μόνο, ότι ο Χανίγια εμφανίζεται κατά της βίας, κατά των επιθέσεων αυτοκτονίας και υπέρ μιας μακρόχρονης εκεχειρίας (της επονομαζόμενης “hudna”).
Ταυτόχρονα, για πρώτη φορά η Χαμάς δείχνει να συμβιβάζεται με την ιδέα της ανακήρυξης παλαιστινιακού κράτους στα σύνορα του ’67, χωρίς βέβαια να αναγνωρίζει το κράτος του Ισραήλ, όχι όμως και να θέτει σαν άμεσο στόχο της την καταστροφή του. Επίσης, δηλώνει έτοιμη να μπει στην Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (ΟΑΠ) που αποτελεί άντρο της Φατάχ, ενώ συνεχίζει να δεσμεύεται στην εκεχειρία που είχε αποφασιστεί στο Σαρμ Ελ Σείχ, ένα χρόνο πριν (το Φλεβάρη του 2005) μεταξύ Αμπάς, Σαρόν και Μπους. Μια εκεχειρία που οι Σιωνιστές την είχαν παραβιάσει μόλις… 18.500 φορές μέσα σε 10 μήνες (από το Φλεβάρη μέχρι το Νοέμβρη του 2005, σύμφωνα με την Παλαιστινιακή Αρχή), με αποτέλεσμα 167 Παλαιστίνιους νεκρούς, 948 τραυματίες, 3.287 κρατού-μενους, και 3.618 στρατιωτικά μπλόκα!
Κυβέρνηση «εθνικής ενότητας»
Αν και η Χαμάς εξαντλεί τα περιθώρια των συμβιβασμών και εν γένει τηρεί την εκεχειρία που έχει πλέον γίνει μονομερής (χωρίς όμως να αποκηρύσσει το νόμιμο δικαίωμα της Αντίστασης, όταν δέχεται επιθέσεις και δολοφονούνται στελέχη της, απαντώντας ορισμένες φορές ακόμα και με ρουκέτες όταν γίνονται τέτοιες δολοφονίες), ούτε οι Σιωνιστές ούτε η «διεθνής κοινότητα» κάνουν βήμα πίσω από τις απαιτήσεις τους. Ετσι, ένα χρόνο μετά (το Μάρτη του 2007), ύστερα από επανειλημμένες ανεπιτυχείς προσπάθειες, πολύμηνες συνομιλίες και σκληρές εμφυλιοπολεμικές συγκρούσεις που λαμβάνουν χώρα μεταξύ Χαμάς και Φατάχ (με πάνω από 100 νεκρούς), σχηματίζεται η πολυπόθητη κυβέρνηση «εθνικής ενότητας», με τον Αμπάς να έχει το πάνω χέρι στην εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης (αναγνωρίζεται μόνο στον Αμπάς και την ΟΑΠ, στην οποία δεν συμμετέχει η Χαμάς, το αποκλειστικό δικαίωμα διαπραγματεύσεων, οι οποίες όμως θα πρέπει να επικυρωθούν από το κοινοβούλιο ή με δημοψήφισμα).
Η νέα κυβέρνηση στο πρόγραμμά της αναφέρει ότι «θα σεβαστεί τα διεθνή ψηφίσματα και τις συμφωνίες που υπογράφηκαν απ’ την ΟΑΠ», βασιζόμενη όμως στα εθνικά δίκαια του Παλαιστινιακού λαού. Ακολουθούν νέες πιέσεις για την αποδοχή όλων των όρων του Κουαρτέτου (αποκήρυξη βίας, διάλυση ενόπλων, αναγνώριση Ισραήλ, δέσμευση σε όλες τις προηγούμενες επαίσχυντες συμφωνίες που είχε υπογράψει η Παλαιστινιακή Αρχή και όχι σε κάποιες από αυτές). Η Χαμάς όμως δεν θέλει να αυτοκτονήσει πολιτικά, γιατί αν αποδεχτεί όλα αυτά που απαιτούν οι αντίπαλοί της, θα έχει τελειώσει σαν οργάνωση μέσα στον παλαιστινιακό λαό.
Πραξικόπημα Αμπάς
Η κυβέρνηση «εθνικής ενότητας» καταρρέει μέσα σε τρεις μόνο μήνες. Μετά από σκληρές εμφυλιοπολεμικές συγκρούσεις Χαμάς-Φατάχ και επιχείρηση διάλυσης των σωμάτων ασφαλείας της Χαμάς από τα τάγματα θανάτου του αμερικανόδουλου Νταχλάν, που καταφθάνουν στη Γάζα τον Ιούνη του 2007 και παθαίνουν μια άνευ προηγουμένου πανωλεθρία, ο πρόεδρος Αμπάς διαλύει την κυβέρνηση και ορίζει κυβέρνηση «έκτακτης ανάγκης» στη Δυτική Οχθη. Αναστέλλει άρθρα του παλαιστινιακού συντάγματος (που επιβάλλουν χρονικό περιορισμό και ψήφο εμπιστοσύνης από τη Βουλή σε τέτοιας μορφής κυβέρνηση) και διορίζει πρωθυπουργό ένα πρώην στέλεχος της Παγκόσμιας Τράπεζας και μετέπειτα εκπρόσωπο του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου στην Παλαιστίνη (τον Σαλάμ Φαγιάντ).
Ο εναγκαλισμός του Αμπάς από ΗΠΑ και ΕΕ γίνεται με παράλληλο σφίξιμο της θηλιάς στη Λωρίδα της Γάζας. Η ισραηλινή εταιρία Ντορ Αλόν (μια απ’ τις μεγαλύτερες εταιρίες καυσίμων στο Ισραήλ) αρχίζει τις περικοπές τροφοδοσίας καυσίμων στη Λωρίδα της Γάζας, ανακοινώνοντας τον τερματισμό της παροχής καυσίμων στα βενζινάδικα. Είναι η αρχή ενός νέου εκβιασμού που οδηγεί σε αργό θάνατο τον πληθυσμό της Λωρίδας της Γάζας: του ολοκληρωτικού αποκλεισμού.
Ο αποκλεισμός
Οι Σιωνιστές σταδιακά ξεκινούν τον αποκλεισμό της Λωρίδας της Γάζας. Οι πρώτες προσπάθειες να περικόψουν τις προμήθειες και την ηλεκτροδότηση γίνονται το φθινόπωρο του 2007, την ίδια στιγμή που παίζουν το παιχνίδι της «ειρήνης» με τον Αμπάς στην Ανάπολη των ΗΠΑ (το ίδιο παιχνίδι που είχαν παίξει πριν από τεσσεράμισι χρόνια στη Ακαμπα της Ιορδανίας, μόνο που τώρα στη θέση του Σαρόν είναι ο Ολμέρτ). Ομως, μετά από παρέμβαση του Γενικού Εισαγγελέα και ανθρωπιστικών οργανώσεων του Ισραήλ, αναστέλλεται η σταδιακή διακοπή της ηλεκτροδότησης.
Αυτό όμως δε σημαίνει ότι οι Σιωνιστές θα κάνουν πίσω. Το Γενάρη του 2008, το Ισραήλ κόβει το ρεύμα στη Λωρίδα της Γάζας. Ο ισραηλινός πρωθυπουργός, Εχούντ Ολμέρτ δηλώνει με περισσή κυνικότητα: «Δεν θα επιτρέψουμε να φτάσει η Γάζα στην ανθρωπιστική κρίση, απλά θα φροντίσουμε να μη ζει ο πληθυσμός της άνετα»(!), ενώ ο εκπρόσωπος Τύπου του πρόεδρου της Παλαιστινιακής Αρχής (που ασκεί πλέον εξουσία εντελώς παράνομα) υποστηρίζει: «Το κόμμα που έκανε ένα πραξικόπημα ενάντια στην Παλαιστινιακή Αρχή και σήμερα κυβερνά στη Γάζα είναι υπεύθυνο για την κατάσταση στην Λωρίδα και τα βάσανα του παλαιστινιακού λαού εκεί».
Ολα τα πυρά στρέφονται πλέον στην αδούλωτη Γάζα που συνεχίζει να ζει με πολύ περισσότερες στερήσεις από το παρελθόν. Η Δύση δίνει άφθονο χρήμα στον Αμπάς, με κύριο στόχο την αναδιοργάνωση των σωμάτων ασφαλείας (242 εκ. δολάρια γι’ αυτό το σκοπό έσπευσαν να δώσουν οι ηγέτες της Δύσης, στη διεθνή συνάντηση που είχαν στο Βερολίνο τον Ιούνη του 2008, χρήματα που θα μπορούσαν να καλύψουν για πάνω από ένα χρόνο τις ανάγκες σε ντίζελ του σταθμού ηλεκτρικής ενέργειας της Γάζας).
Την ίδια στιγμή, η Λωρίδα της Γάζας λιμοκτονεί και η Υπηρεσία Αρωγής Προσφύγων του ΟΗΕ κρούει τον κώδωνα του κινδύνου δηλώνοντας ότι αδυνατεί να παράσχει τρόφιμα σε 860.000 κατοίκους. Ο αποκλεισμός της Λωρίδας της Γάζας σπάνια αποτελεί είδηση στα καθ’ όλα «ευαίσθητα» πρακτορεία ειδήσεων. Η «διεθνής κοινότητα» αδιαφορεί παντελώς για τις κραυγές ακόμα και των ανθρώπων του ΟΗΕ για την ανθρωπιστική κρίση στην Γάζα. Ο μόνος τρόπος σπασίματος του αποκλεισμού ήταν ο βομβαρδισμός με ρουκέτες του συνοριακού τοίχους στη Ράφα στα σύνορα με την Αίγυπτο και η έξοδος του μισού πληθυσμού της Λωρίδας της Γάζας στην Αίγυπτο στα τέλη του Γενάρη του 2008, που έδωσε μια ισχυρή ανάσα στους πολιορκημένους Παλαιστίνιους και ανέβασε το κύρος της Χαμάς στα ύψη.
Από την εκεχειρία στην εισβολή
Παρά τον αποκλεισμό που τους τελευταίους μήνες έχει γίνει σχεδόν ολοκληρωτικός (το σπάσιμο του αποκλεισμού με τα ελληνικά καΐκια τον περασμένο Αύγουστο μόνο συμβολικό χαρακτήρα είχε, αν και τεράστιας σημασίας), η Χαμάς συμφώνησε το καλοκαίρι σε εξάμηνη εκεχειρία με τους Σιωνιστές. Η συμφωνία που έγινε με τη μεσολάβηση της Αιγύπτου προέβλεπε χαλάρωμα του αποκλεισμού (σε περίπτωση που κρατούσε τρεις μέρες), ώστε να επιτρέπεται η διακίνηση βασικών προμηθειών στην περιοχή, ενώ αν η εκεχειρία διαρκούσε περισσότερο θα ξεκινούσαν οι διαπραγματεύσεις για το άνοιγμα του περάσματος της Ράφα. Ομως, οι Σιωνιστές δεν έκαναν τίποτα από τα παραπάνω.
Το τελευταίο χαρτί
Οσοι κατηγορούν τη Χαμάς και τους Παλαιστίνιους μαχητές ότι φέρουν κι αυτοί ευθύνες για τη σημερινή κατάσταση στη Λωρίδα της Γάζας (κάτι που δήλωσε απερίφραστα ο αμερικανόδουλος πρόεδρος της Παλαιστινιακής Αρχής Μαχμούντ Αμπάς) θα πρέπει, έχοντας υπ’ όψη τους όσα αναφέραμε παραπάνω, να απαντήσουν στο ερώτημα: Τι άλλο θα μπορούσε να κάνει η Χαμάς και η Παλαιστινιακή Αντίσταση απέναντι σε μια τέτοια κατάσταση; Οποιαδήποτε παραπέρα υποχώρηση δεν θα ισοδυναμούσε με αυτοκτονία;
Οι Σιωνιστές με τους τελευταίους βομβαρδισμούς και τη χερσαία εισβολή παίζουν το τελευταίο τους χαρτί. Στόχος τους δεν είναι να ρίξουν απλά τη Χαμάς, αλλά να γονατίσουν το λαό της Γάζας, ώστε να υποταχθεί άνευ όρων και να επιλέξει τον Μαχμούντ Αμπάς και τους πιο διεφθαρμένους κολαούζους του στη Φατάχ για ηγέτες του. Γι’ αυτό και χρησιμοποίησαν όλα τα μέσα: από το οικονομικό εμπάργκο στον εμφύλιο πόλεμο, ύστερα στην κυβέρνηση «εθνικής ενότητας», μετά ξανά στον εμφύλιο πόλεμο και στο τέλος στον αποκλεισμό με ταυτόχρονες περιορισμένες εισβολές στη Λωρίδα της Γάζας το Φλεβάρη και το Μάρτη του περασμένου χρόνου.
Σε όλες τους τις προσπάθειες (που ήταν κοινές με τον Αμπάς και τους Αμερικάνους) απέτυχαν παταγωδώς. Η θητεία του Αμπάς έληξε χτες και η Χαμάς έχει δηλώσει από καιρό ότι παύει πλέον να τον αναγνωρίζει ως πρόεδρο. Σε λίγο καιρό θα ξαναγίνουν προεδρικές και βουλευτικές εκλογές. Τώρα, με τη λήξη της εκεχειρίας, ήταν η πιο κατάλληλη στιγμή για τους Σιωνιστές να χτυπήσουν για να καταφέρουν τα μέγιστα πλήγματα όχι μόνο στη Χαμάς αλλά σε όλες τις δυνάμεις της Αντίστασης και να δώσουν το μήνυμα της υποταγής στον αδούλωτο λαό της Γάζας.
Ομως, ακόμα κι αν καταφέρουν ισχυρά πλήγματα στους Παλαιστίνιους μαχητές (που μάχονται σθεναρά, γι’ αυτό και οι Σιωνιστές εμφανίζονται διστακτικοί να εισβάλουν σε πυκνοκατοικημένες περιοχές, όπως μας ανέφεραν και φίλοι από τη Λωρίδα της Γάζας με τους οποίους ήρθαμε σε τηλεφωνική επαφή, διαβεβαιώνοντάς μας ότι ο κόσμος θέλει να πολεμήσει). Αυτός ο πόλεμος θα είναι πιο σκληρός από τον πόλεμο του Λιβάνου. Κι αυτό γιατί οι Σιωνιστές δεν εξαπέλυσαν αυτό τον πόλεμο μόνο και μόνο για να σωθεί το κύρος της Λίβνι και του Μπάρακ (του αντιπροέδρου της «Σοσιαλιστικής Διεθνούς», για να μην ξεχνιόμαστε) στις προσεχείς εκλογές (όχι ότι κι αυτό δεν έπαιξε το ρόλο του, αλλά δευτερεύοντα). Η ναζιστική τους πολιτική εκεί οδηγούσε. Τώρα το λόγο έχουν τα όπλα της Αντίστασης, την οποία θα πρέπει να υπερασπίσουμε χωρίς καμία επιφύλαξη.
