Σιγά τα νέα. Το αφεντικό της εταιρίας δημοσίων σχέσεων Civitas παραδέχτηκε στην εξεταστική επιτροπή για το σκάνδαλο Siemens, ότι σε συνεργασία με μια ευρωπαϊκή εταιρία ονόματι Euro RSCG διεκπεραίωσαν παραγγελία του ΔΝΤ και των άλλων δύο της ιμπεριαλιστικής τρόικας, η οποία αποσκοπούσε στον επικοινωνιακό εξωραϊσμό του Μνημόνιου. Ηταν η εταιρία του που διοργάνωσε και την περιβόητη συνάντηση δημοσιογράφων με τα στελέχη της τρόικας στη «Μεγάλη Βρετανία».
Βέβαια, ο Γ. Φλέσσας (έτσι ονομάζεται το αφεντικό της Civitas) δήλωσε ότι έργο της εταιρίας του ήταν να πάρει τηλέφωνο κάποιους δημοσιογράφους και να τους πει να πάνε την τάδε ώρα στη «Μεγάλη Βρετανία». Για δες κορόιδα που πιάνονται οι κουτόφραγκοι. Αντί να εκδώσουν ένα Δελτίο Τύπου και να το μεταδώσουν μέσω των εν Ελλάδι γραφείων της Κομισιόν και να τρέξουν οι δημοσιογράφοι κοπάδι (ξέρετε κανέναν που δεν θα ήθελε να έχει την ευκαιρία να μιλήσει με τους εκπροσώπους της τρόικας;), πλήρωσαν εταιρία για να κάνει τα τηλεφωνήματα.
Υπάρχει, βέβαια, και μια άλλη λεπτομέρεια. Ο Φλέσσας αρνήθηκε να αποκαλύψει οποιοδήποτε όνομα δημοσιογράφου που πήρε μέρος σε συνάντηση με τους τροϊκάνους. Οπότε, οι μη αφελείς καταλαβαίνουν πολύ καλά πώς δούλεψε το πράγμα. Οι παροικούντες τη δημοσιογραφική Ιερουσαλήμ ξέρουν πολύ καλά πως δουλεύουν οι εταιρίες δημοσίων σχέσεων. Η πιάτσα διηγείται πολλά για φουσκωμένους φακέλους που αλλάζουν τσέπες. Ομως, η Civitas δεν κάνει τέτοια πράγματα. Κάνει απλώς… δημόσιες σχέσεις. Στην κοινοβουλευτική συζήτηση ακούστηκε ότι κάνει και «διαχείριση κρίσεων» και πως τέτοιες υπηρεσίες πρόσφερε στους εφοπλιστές και του «Σαμίνα» και του «Sea Diamond». Και δεν διαψεύστηκε.
Συχνά ακούγεται πως το σύνθημα «αλήτες, ρουφιάνοι, δημοσιογράφοι» είναι λαϊκίστικο και ισοπεδωτικό. Θα θέλαμε να συμφωνήσουμε, αλλά η ζωή δεν μας το επιτρέπει. Οντως, υπάρχουν δημοσιογράφοι που δεν τα παίρνουν. Οπως υπάρχουν και γιατροί που δεν παίρνουν φακελάκι. Ομως, όπως το φακελάκι είναι καθεστώς στα δημόσια νοσοκομεία, έτσι και οι υπηρεσίες με πληρωμή είναι καθεστώς στην αστική δημοσιογραφία. Οι εξαιρέσεις απλά επιβεβαιώνουν τον κανόνα. Υπάρχει όμως και μια άλλη διαφορά. Ο έντιμος γιατρός είναι συνήθως εκείνος που πονάει τον ασθενή και γι’ αυτό αποκτά σιγά-σιγά μια φήμη. Γίνεται ίνδαλμα. Αντίθετα, ο έντιμος δημοσιογράφος δεν αποκτά καμιά φήμη. Γιατί ο γιατρός έχει περιθώρια να ξεχωρίσει, ενώ ο δημοσιογράφος πέρα από τις σειρήνες των εταιριών «δημοσίων σχέσεων» έχει ν’ αντιμετωπίσει και το αφεντικό. Και αν στις εταιρίες με τα φουσκωμένα φάκελα μπορεί να πει όχι και να κρατήσει την προσωπική του τιμή ψηλά, στο αφεντικό δεν μπορεί να πει όχι, γιατί απλούστατα θα βρεθεί χωρίς δουλειά.
Γι’ αυτό και ο συγκεκριμένος κλάδος παράγει σε μεγάλη ποσότητα ανθρώπους αμοραλιστές, αδίστακτους, ικανούς να πουλήσουν ακόμα και τη μάνα τους. Συγκεντρώνουν στα χέρια τους εξουσία, για να τη διαχειριστούν σοφά και προσοδοφόρα, όμως, πρέπει να κάνουν το χατίρι του αφεντικού και των αφεντικών. Οι εταιρίες «δημοσίων σχέσεων» δεν είναι παρά οι διαμεσολαβητές ανάμεσα σε κάποιους που θέλουν συγκεκριμένη μιντιακή δουλειά (εταιρίες, πολιτικούς, παράγοντες εν γένει) και στους δημοσιογράφους. Τις περισσότερες φορές είναι οι ίδιες εταιρίες που κάνουν και «λόμπινγκ», δηλαδή συγκεντρώνουν πολιτικούς και κρατικούς παράγοντες για λογαριασμό εταιριών.
Π.Γ.
