Στα 52 του χρόνια «έφυγε» την περασμένη Δευτέρα ο αγωνιστής Γιώργος Γκουντού-νας, που έπασχε από πνευμονική ίνωση. Εκατοντάδες σύντροφοι, φίλοι και συνάδελφοί του τον αποχαιρέτισαν στο νεκροταφείο του Βύρωνα την Τρίτη. Ηταν μια ευγενική, αγωνιστική προσωπικότητα, που είχε τη δική της διαδρομή στους κοινωνικούς αγώνες του λαού μας.
Μαθητής ακόμη εντάχθηκε στην ΠΑΜΚ και έγινε μέλος του πρώτου Γραφείου της. Ως ηγετικό στέλεχος της ΠΑΣΠ στην Πάτρα (μέλος του ΔΣ του Μαθηματικού την περίοδο 1976-78) πρωτοστάτησε ως μέλος της Συντονιστικής Επιτροπής των καταλήψεων για την κατάργηση του περιβόητου νόμου 815, που αποσύρθηκε μετά από μεγαλειώδεις αγώνες του φοιτητικού κινήματος. Οι απόψεις του δεν χωρούσαν στο ΠΑΣΟΚ που βάδιζε ολοταχώς προς την ανάληψη της διαχείρισης του καπιταλισμού. Διαγράφηκε ως «αριστεριστής» το 1978 και συνέχισε να δραστηριοποιείται στο χώρο των αριστερών φοιτητικών συσπειρώσεων μέχρι την αποφοίτησή του, ενώ έκτοτε παρέμεινε ανένταχτος της άκρας αριστεράς.
Το 1988 εκλέχτηκε πρόεδρος των συμβασιούχων της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας και πρωτοστάτησε σε μια σειρά απεργιακούς και δικαστικούς αγώνες, που διήρκεσαν ως το 1995, πετυχαίνοντας τη μονιμοποίηση και την αναδρομική ασφαλιστική κάλυψη 330 συμβασιούχων. Παράλληλα, μπήκε στη Νομική Αθήνας και μετά την αποφοίτησή του άρχισε να εργάζεται ως δικηγόρος με κύριο αντικείμενο τα εργατικά δικαιώματα και την υπεράσπιση των συνδικαλιστικών και πολιτικών ελευθεριών.
Το 2002, όταν η τρομοϋστερία σκέπασε τα πάντα, ήταν από τους πρώτους που στρατεύθηκε στο κίνημα αλληλεγγύης στους πολιτικούς κρατού-μενους. Ιδρυτικό μέλος της γνωστής «Επιτροπής με το μακρύ όνομα» και στη συνέχεια των «Κινήσεων Αλληλεγγύης», είχε σημαντική συνεισφορά στην ανάπτυξη αυτού του κινήματος. Το 2005 ανέλαβε την υπεράσπιση των Σάββα και Χριστόδουλου Ξηρού στο Εφετείο για την υπόθεση της 17 Νοέμβρη.
Ως στρατευμένος μαχόμενος δικηγόρος συμμετείχε σε πολιτικές δίκες ως υπερασπιστής αγωνιστών του αντιεξουσιαστικού και αναρχικού χώρου, αλλά και σε πλήθος κοινωνικών και δικαστικών αγώνων, προασπιζόμενος τα εργασιακά δικαιώματα των ελλήνων και μεταναστών εργαζόμενων, όπως και θύματα ρατσιστικών επιθέσεων. Κορυφαία στιγμή στην υπεράσπιση των μεταναστών υπήρξε η συμβολή του στην αποκάλυψη του σκανδάλου των απαγωγών πακιστανών μεταναστών από ξένους πράκτορες το 2004 και στη συνέχεια η υπεράσπιση του προέδρου της Πακιστανικής Κοινότητας που στοχοποιήθηκε από τη χούντα του Πακιστάν.
Αν και βαριά άρρωστος, αναπνέοντας με φορητή συσκευή οξυγόνου, συνέχισε να δίνει το παρών όπου τον καλούσε το αγωνιστικό του καθήκον και το καθήκον του μαχόμενου δικηγόρου. «Δήλωσε το τελευταίο του παρών στο κίνημα», όπως έλεγε ο ίδιος, στην υπεράσπιση διαδηλωτών της εξέγερσης του Δεκέμβρη, που όμως δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει.
«Ο Γιώργος –σημείωσε ο Πέτρος Γιώτης, που τον αποχαιρέτησε εκ μέρους όλων των συντρόφων του– ήταν ένας γενναίος άνθρωπος κι αυτό το έδειξε ιδιαίτερα στην τελευταία φάση της ζωής του. Δεν επέλεξε την αποστράτευση για λόγους υγείας. Επέλεξε να δώσει τη μάχη όρθιος, ενεργός, μαχητικός. Επέλεξε να πεθάνει όρθιος. Να πεθάνει μαχόμενος. Η δικηγορία δεν ήταν η βασική του ιδιότητα. Δεν συμμετείχε στο κίνημα ως δικηγόρος, αλλά χρησιμοποιούσε τη δικηγορία ως εργαλείο του κινήματος.
Ο Γιώργος ήταν ένας ανιδιοτελής άνθρωπος. Δεν επεδίωξε να κάνει λεφτά δικηγορώντας. Αυτό το ξέρουμε καλά όσοι συνεργαστήκαμε μαζί του. Του στέλναμε εργαζόμενους που αντιμετώπιζαν προβλήματα με τ’ αφεντικά τους και ουδέποτε τους είδε σαν πελάτες. Του αναθέταμε πολιτικές υποθέσεις και αρνούνταν να του πληρώσουμε ακόμα και το παράβολο. Σύντροφος, που τον είχε εκπροσωπήσει πρόσφατα σε δίκη, τον κυνηγούσε για να του δώσει κάτι για τον κόπο και το χρόνο που διέθεσε, κι αυτός αρνούνταν.
Ο Γιώργος ήταν ένας ήρεμος, ευγενικός, ένας γλυκός άνθρωπος. Ενας άνθρωπος που σε αφόπλιζε με το χαμόγελο και την έλλειψη κάθε ανταγωνιστικότητας. Ενας άνθρωπος που με τη στάση του μπορούσε να εξαλείφει εντάσεις και να αποκαθιστά κλίμα διαλόγου. Ενας άνθρωπος που υπέμενε στωικά τις δικές μας εκρήξεις θυμού, είτε είχαμε δίκιο είτε άδικο.
Για όλους αυτούς τους λόγους και για πολλούς άλλους που ο καθένας από εμάς θα μπορούσε να προσθέσει, η απουσία του Γιώργου είναι σημαντική για όλους μας. Μας αφήνει φτωχότερους. Ως φίλοι, κρατάμε την ανάμνηση της ευγενικής του μορφής. Ως σύντροφοι, κρατάμε την αγωνιστικότητα, τη διάθεση προσφοράς, την ανιδιοτέλειά του».
Ο Π. Γιώτης διάβασε το μήνυμα που έστειλαν οι πολιτικοί κρατούμενοι από την απομόνωση του Κορυδαλλού και ένα ξεχωριστό μήνυμα του Χρ. Ξηρού. Τον αποχαιρέτισαν επίσης ο Κώστας Παπαδάκης από τον ΔΣΑ και ο κατασυγκινημένος Τζαβέντ Ασλάμ από την Πακιστανική Κοινότητα, ενώ η Χρύσα Πετσιμέρη απήγγειλε ένα ποίημα του Κωστή Παλαμά, το ίδιο με το οποίο είχε κλείσει την «απολογία» του ο Δημήτρης Κουφοντίνας.
Επιθυμία του Γιώργου ήταν αντί για στεφάνια να κατατεθούν χρήματα για την ενίσχυση του Free Gaza Movement (αρ. λογαριασμού Εθνική Τράπεζα 116/772732-18).
———————————————————————————
Θυμόμαστε τον Γιώργο, τον αγωνιστή συνήγορο, που μπορεί καμιά φορά να «ξεχνούσε τα επιχειρήματά του», ποτέ όμως δεν ξεχνούσε ν’ αγωνίζεται, ποτέ δεν σταματο-σε να παλεύει για ό,τι πίστευε σωστό και δίκιο.
Θυμόμαστε τον Γιώργο, όταν πριν λίγες μέρες ήρθε να ιδωθούμε τελευταία φορά. Ν’ αστειεύεται για το φορητό μηχάνημα, πάντοτε γελαστός, να μην παραιτείται, να πολεμά για την κάθε μια του ανάσα, να πολεμά για την κάθε μια ανάσα στη μεγάλη υπόθεση της κοινωνικής δικαιοσύνης.
Ετσι θα σε θυμόμαστε πάντα, Γιώργο. Αγωνιστή και όρθιο. Να ξέρεις, θα μας λείψεις, σύντροφε.
Φυλακές Κορυδαλλού
27/1/09
Κώστας Καρατσώλης
Δημήτρης Κουφοντίνας
Ηρακλής Κωστάρης
Βασίλης Ξηρός
Σάββας Ξηρός
Χριστόδουλος Ξηρός
