Το κράτος που δεν διστάζει επί 62 χρόνια να δολοφονεί ανήλικα παιδιά των οποίων την πατρίδα έχει θέσει υπό κατοχή δεν δίστασε να επέμβει πειρατικά και δολοφονικά στο Στόλο της Ελευθερίας, που με 700 περίπου επιβάτες, 10.000 τόνους κάθε είδους ανθρωπιστικής βοήθειας και 6 καράβια κατευθυνόταν προς τη μαρτυρική και πάντα όρθια Γάζα.
Από τις 11 το βράδυ της Κυριακής 31 Μάη, τρεις πυραυλάκατοι του σιωνιστικού ναυτικού άρχισαν να παρενοχλούν το Στόλο της Ελευθερίας, κυρίως το μεγάλο τουρκικό επιβατηγό «Mavi Marmara», πάνω στο οποίο υπήρχε ισχυρό τηλεπικοινωνιακό σύστημα που μετέδιδε δορυφορική εικόνα και ήχο. Ο καπετάνιος της «Ελεύθερης Μεσογείου» σωστά παρατήρησε εκ των υστέρων, ότι ο σχηματισμός που επιλέχτηκε (μπροστά το «Mavi Marmara», πίσω τα τρία φορτηγά παράλληλα το ένα στο άλλο και στο τέλος τα δυο μικρότερα επιβατηγά, η «Σφενδόνη» και το «Challenger I») ήταν λάθος. Το «Mavi Marmara», που είχε τις επικοινωνίες, έπρεπε να τοποθετηθεί στο κέντρο και να περιτριγυρίζεται από τα άλλα σκάφη, έτσι που ν’ αναγκαστούν να χτυπήσουν πρώτα τα μικρότερα και στο μεταξύ το «Mavi Marmara» να μπορεί να στέλνει εικόνα.
Ο Στόλος της Ελευθερίας συνέχισε την πορεία του, παρά τις παρενοχλήσεις. Στις 4:50 τα χαράματα έγινε επίθεση στο «Mavi Marmara». Οι επιβάτες του είχαν ετοιμάσει ομάδες άμυνας και προσπάθησαν ν’ αντισταθούν. Οι Σιωνιστές τους είχαν δει και γι’ αυτό άρχισαν να πυροβολούν από τα ελικόπτερα, ώστε να δημιουργήσουν χώρο για τους πρώτους που κατέβηκαν με σχοινιά. Χτυπούσαν στο ψαχνό. Το ίδιο έκαναν και οι πεζοναύτες που κατάφερναν να εδραιωθούν στο σκάφος, ενώ πετούσαν συνεχώς χημικά, ακόμα και στους κλειστούς χώρους του πλοίου. Περιγραφές αυτοπτών μαρτύρων κάνουν λόγο ακόμα και για εν ψυχρώ εκτελέσεις. Στο τέλος της επιχείρησης το πλοίο ήταν γεμάτο αίμα. Ο απολογισμός άλλαζε ώρα με την ώρα. Για τουλάχιστον 15 νεκρούς μίλησε ακόμη και ο ισραηλινός στρατός. Ο τελικός απολογισμός, όπως τον έδωσε η ΙΗΗ (τουρκική ΜΚΟ που οργάνωνε την αποστολή) ήταν 9 νεκροί και πάνω από 30 τραυματίες.
Οι καπετάνιοι των δυο τουρκικών φορτηγών, βλέποντας το μακελειό, γύρισαν τα σκάφη πίσω. Η «Ελεύθερη Μεσόγειος» συνέχισε καρφί μπροστά. Οι Ισραηλινοί, ξέροντας ότι το σκάφος είναι αργό και μπορούν εύκολα να το προλάβουν, το άφησαν τελευταίο. Κατέλαβαν τα δυο τουρκικά φορτηγά, το «Challenger I» και στη συνέχεια τη «Σφενδόνη». Στη «Σφενδόνη» ο καπετάνιος αρνήθηκε να τους παραδώσει το σκάφος. Μαζί με τον προηγούμενο ιδιοκτήτη του σκάφους, επίσης Κερκυραίο, τον Αμπντούλ από το Φόρουμ Μεταναστών Κρήτης και μια Αλγερινή, μετανάστρια στη Γαλλία, άρπαξαν το τιμόνι. Τους τσάκισαν με τους υποκόπανους, ενώ τους χτυπούσαν και με όπλα ηλεκτροσόκ. Περισσότερο χτυπήθηκε ο καπετάνιος. Στη συνέχεια, έστρωσαν στο κυνήγι την «Ελεύθερη Μεσόγειο» και την κατέλαβαν κι αυτή. Οποιος στάθηκε στο δρόμο τους, όχι αντιστεκόμενος αλλά απλά φράζοντάς τους το δρόμο, χτυπήθηκε με ηλεκτροσόκ και με πλαστικές σφαίρες στα πόδια.
Τα πλοία με τους επιβάτες αιχμαλώτους και τα πληρώματα με το πιστόλι στον κρόταφο σύρθηκαν στο λιμάνι του Ασντότ. Εκεί τους περίμενε μια «διαδήλωση αστυνομικών», όπως είπε χαρακτηριστικά κάποιους από τους Ελληνες. Οποιος αρνιόταν να δώσει δαχτυλικά αποτυπώματα δερνόταν ανελέητα, ενώ του έκαναν και ενέσεις με τη βία (προφανώς κατασταλτικές). Κυκλοφορούσαν γιατροί με κουκούλες για να περιθάλψουν τους τραυματίες. Αρχισαν εξευτελιστικοί έλεγχοι και ανακρίσεις, μεταφορές από κτίριο σε κτίριο με βανάκια ή κλούβες (ο Μ. Γρηγορόπουλος κατήγγειλε ότι σε μια τέτοια μεταφορά του φόρεσαν ακόμα και κουκούλα στο κεφάλι). Τα πάντα καταγράφονταν σε βίντεο. Από την επιχείρηση κατάληψης των πλοίων και τη μεταφορά των επιβατών ως αιχμαλώτων στο λιμάνι, μέχρι την αποβίβαση, τις ανακρίσεις και τις μεταφορές από γραφείο σε γραφείο και από κτίριο σε κτίριο.
Παιδιά της Γάζας πετούν στη θάλασσα λουλούδια προς τιμή των αγωνιστών που δολοφονήθηκαν πάνω στο πλοίο Mavi Marmara.
Το ότι τα πλοία κατελήφθησαν σε διεθνή χωρικά ύδατα μάλλον δεν θα συγκινούσε τη «διεθνή κοινότητα», όπως δεν την συγκίνησε ο διεμβολισμός του «Dignity» και η πειρατεία σε βάρος του «Αρίωνα», που έγιναν επίσης σε διεθνή χωρικά ύδατα. Τόσοι νεκροί και τραυματίες, όμως, άλλαξαν τα δεδομένα. Ο ηρωισμός και η αυτοθυσία των τούρκων ακτιβιστών, που έγραψαν μια λαμπρή σελίδα στην ανθρώπινη ιστορία, ήταν που ξεσήκωσε διεθνή κατακραυγή. Η τουρκική κυβέρνηση από τη μεριά της δε μπορούσε ν’ αφήσει να περάσει έτσι μια δολοφονική επίθεση ενάντια σε μια ΜΚΟ που συνδέεται στενά με το κυβερνόν κόμμα.
Η Τουρκία ανακάλεσε τον πρεσβευτή της από το Τελ Αβίβ και ζήτησε τη σύγκληση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ. Μετά από μια 10ωρη συνεδρίαση κεκλεισμένων των θυρών, που αναλώθηκε σε παζάρι ανάμεσα στην Τουρκία και τις ΗΠΑ, βγήκε ένα ακόμη νομικά ανίσχυρο ψήφισμα, που καταδικάζει την ισραηλινή επέμβαση (χωρίς να κατονομάζει τη χώρα και χωρίς να μιλά για πειρατεία). Ανάλογες δηλώσεις έκανε και ο γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ (μετά από παρέμβαση της Τουρκίας, προφανώς), ενώ ΕΕ, Ρωσία και Κίνα ζήτησαν την άρση του αποκλεισμού της Γάζας.
Παράλληλα, ογκώδεις διαδηλώσεις έγιναν σε όλο τον κόσμο, με μεγαλύτερες αυτές που έγιναν σε τουρκικές πόλεις. Το Ισραήλ στριμώχτηκε, όμως ακόμη και μια φασιστική κυβέρνηση όπως αυτή των Νετανιάχου-Λίμπερμαν-Μπάρακ (μην ξεχνάμε ότι ο Εχούντ Μπάρακ, αντιπρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, είναι –ως υπουργός Πολέμου– ο πολιτικά υπεύθυνος για την πειρατεία στα διεθνή χωρικά ύδατα και το μακελειό σε βάρος πολιτών) είναι σε θέση να κάνει τους ελιγμούς που χρειάζονται για μια σύντομη εκτόνωση της πίεσης και επιστροφή στην προηγούμενη κατάσταση. Αποφάσισαν, λοιπόν, να απελάσουν όλους τους αιχμαλώτους, χωρίς να τους περάσουν από δίκη. Μέσα σε δυο μέρες τους είχαν διώξει όλους από το Ισραήλ, χωρίς οι περισσότεροι να υπογράψουν την ταπεινωτική δήλωση που τους ζητούσαν.
Μ. Γρηγορόπουλος, Α. Μουστάκας, Χ. Τσιγαρίδας κατά την άφιξη στο αεροδρόμιο της Ελευσίνας.
Η ελληνική κυβέρνηση από την αρχή αυτής της αποστολής συμπεριφέρθηκε σαν μια δωσιλογική κυβέρνηση, υποτελής στο διεθνή ιμπεριαλισμό και σύμμαχος των Σιωνιστών.
Οσο μπορούσε καθυστέρησε τον απόπλου της «Ελεύθερης Μεσογείου», με διάφορα νομικίστικα τερτίπια και επιδρομές του Λιμενικού όσο το πλοίο επισκευαζόταν. Ενώ ήξερε ότι το Ισραήλ απειλούσε ανοιχτά ότι θα κάνει επέμβαση στα πλοία και επεδείκνυε στα ΜΜΕ το στρατόπεδο συγκέντρωσης που είχε στήσει στο λιμάνι του Ασντότ, δεν είχε καν την ευαισθησία να ακυρώσει την κοινή αεροπορική άσκηση με το Ισραήλ, που άρχισε τη μέρα που απέπλευσαν τα πλοία.
Οταν έγινε η επίθεση, η πολιτική ηγεσία του ΥΠΕΞ είχε εξαφανιστεί. Δεν απαντούσε σε κανένα τηλεφώνημα. Ούτε από τα ελληνικά πλοία, ούτε από μέλη της Πρωτοβουλίας «Ενα Καράβι για τη Γάζα», ούτε από βουλευτές που στήριζαν την αποστολή. Ο θάλαμος επιχειρήσεων του υπουργείου Ναυτιλίας δεν απάντησε ποτέ στο δραματικό ερώτημα από τη γέφυρα της «Ελεύθερης Μεσογείου»: «Είμαστε σε διεθνή χωρικά ύδατα, μας ζητούν να παραδώσουμε το πλοίο, πείτε μας τι να κάνουμε». Οπως ακριβώς παρέδωσαν τον ελληνικό λαό στα κοράκια του διεθνούς χρηματιστικού κεφάλαιου, έτσι παρέδωσαν ελληνικά πλοία (ελληνικό έδαφος, για να μην ξεχνιόμαστε) και έλληνες πολίτες στα νύχια των Σιωνιστών.
Πέρασαν ώρες για να εμφανιστεί ο Δρούτσας και να κάνει μια υποτονική δήλωση, να ανακοινώσει την αναβολή (όχι ματαίωση) της ελληνο-ισραηλινής άσκησης και να καλέσει τον ισραηλινό πρέσβη για… εξηγήσεις (την ίδια ώρα που Τουρκία και Σουηδία ανακαλούσαν τους πρεσβευτές τους από το Τελ Αβίβ). Πέρασε ένα 24ωρο για να μάθουμε πληροφορίες για την τύχη των ομήρων. Να μάθουμε αν είναι καλά. Ούτε σ’ αυτό το θέμα, το καθαρά ανθρωπιστικό, η κυβέρνηση Παπανδρέου δεν ήταν σε θέση να τρίξει τα δόντια των Σιωνιστών. Στους συγγενείς που τηλεφωνούσαν οργισμένοι στην «επιτροπή διαχείρισης κρίσεων» του ΥΠΕΞ, δασκαλεμένοι υπάλληλοι απαντούσαν ότι όσοι πήραν μέρος στην αποστολή ήξεραν τι τους περίμενε!
Η προσπάθεια της κυβέρνησης να εμφανιστεί ότι δήθεν αυτή πέτυχε την απελευθέρωση των ομήρων δεν έπιασε. Είχε γίνει καθαρό πως η απέλαση χωρίς δίκη ήταν επιλογή του Ισραήλ και πως απλά η κυβέρνηση διευκόλυνε το σιωνιστικό κράτος στέλνοντας αεροπλάνο, επιχειρώντας παράλληλα να ξεπλύνει τη ντροπή της.
Ο απολογισμός αυτής της επιχείρησης δεν μπορεί να γίνει εν θερμώ και αξιολογώντας ως θετικές τις εκδηλώσεις υποκρισίας των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων. Αυτό το έργο της ευαισθησίας και της συμπάθειας το έχουμε ξαναδεί. Πριν από οτιδήποτε άλλο, όμως, τώρα πρέπει να ξεκινήσει ο αγώνας για την επιστροφή των πλοίων, μέσα από κινηματικές διαδικασίες.
