Δυόμισι μήνες έχουν περάσει από τη συμφωνία «συμφιλίωσης» που επιτεύχθηκε στο Κάιρο μεταξύ των παλαιστινιακών οργανώσεων (της Φατάχ από την μια μεριά και όλων των αντιστασιακών οργανώσεων από την άλλη). Η συμφωνία που έγινε με αιγυπτιακή διαμεσολάβηση προέβλεπε τη διεξαγωγή συνομιλιών για το σχηματισμό μεταβατικής κυβέρνησης «εθνικής ενότητας» μέχρι τις επόμενες εκλογές, την αναδόμηση της ΟΑΠ, τη δομή των μηχανισμών ασφαλείας και τα δικαιώματα των πολιτών. Ποια ήταν η κατάληξη αυτής της διαδικασίας; Ενα ολοστρόγγυλο μηδενικό.
Οι συνομιλίες ναυάγησαν και ο Αμπάς ετοιμάζεται να σχηματίσει νέα κυβέρνηση. Αυτά συνέβησαν γιατί η κλίκα του παλαιστίνιου προέδρου (κατάφορα παράνομη πλέον ακόμα και τυπικά, μιας και η θητεία του τελευταίου έληξε στις αρχές Γενάρη) έχει ξεκαθαρίσει τους στόχους της. Κι οι στόχοι της δεν είναι καμιά «εθνική συμφιλίωση», αλλά μία αδίστακτη δικτατορική διακυβέρνηση βασισμένη σε αμερικάνικα λεφτά και στρατιωτική υποστήριξη.
Δεν χρειαζόταν η αναμενόμενη αντίδραση των στελεχών της Χαμάς απέναντι στην απόφαση του Αμπάς να σχηματίσει νέα κυβέρνηση στη Δυτική Οχθη (που τη στιγμή που διαβάζετε αυτές τις γραμμές ίσως και να έχει σχηματιστεί) για να πειστεί και ο πιο αφελής ότι ο Αμπάς παίζει το παιχνίδι των Αμερικάνων και των Σιωνιστών στην Παλαιστίνη. Οι ίδιοι οι Σιωνιστές έχουν διαρρεύσει πολλές φορές τη συμπάθειά τους στον Αμπάς υποστηρίζοντας ότι οι υπηρεσίες ασφαλείας της Παλαιστινιακής Αρχής είναι ορισμένες φορές πιο αποτελεσματικές από τον ισραηλινό στρατό («Χααρέτζ» 5/5/09), ενώ και οι Αμερικάνοι δεν κρύβουν τη στήριξή τους στο καθεστώς Αμπάς. Μια στήριξη όχι μόνο πολιτική και οικονομική αλλά και στρατιωτική, όπως αποκάλυψε ο αμερικάνος στρατηγός Ντέιτον, που παίζει το ρόλο διαμεσολαβητή μεταξύ της Παλαιστινιακής Αρχής και του Ισραήλ. Σε συμπόσιο ενός σιωνιστικού think tank (δεξαμενή σκέψης) ονόματι WINEP (Washington Institute for Near East Policy – Ινστιτούτο της Ουάσιγκτον για την πολιτική στη Μέση Ανατολή), που διοργανώθηκε την προηγούμενη εβδομάδα, ο Ντέιτον αποκάλυψε τα «επιτεύγματά του» στον τομέα της ισχυροποίησης των κατασταλτικών μηχανισμών της Παλαιστινιακής Αρχής. Δήλωσε ότι ο στόχος του είναι η δημιουργία ενός παλαιστινιακού κράτους (!) γι’ αυτό και επιβλέπει τις τρεις παλαιστινιακές ταξιαρχίες που εκπαιδεύτηκαν από τους Αμερικάνους στην Ιορδανία.
Οι τρεις αυτές ταξιαρχίες (που διαθέτουν 500 άνδρες η κάθε μία), οι οποίες έχουν ήδη εγκατασταθεί ήδη στην Δυτική Οχθη, προβλέπεται να αυξηθούν σε δέκα το επόμενο διάστημα. Ο Ντέιτον ξεκαθάρισε ότι ο ρόλος αυτών των στρατιωτικών σωμάτων δεν είναι άλλος παρά «η καταπολέμηση της εγκληματικότητας» και της Χαμάς. Είπε δε ότι τα σώματα αυτά έχουν ήδη λάβει 161 δισ. δολάρια από τους Αμερικάνους και περιέγραψε πώς επιτεύχθηκε η ηρεμία στη Δυτική Οχθη χάρη και σ’ αυτά τα στρατιωτικά σώματα (επιτρέποντας τις ειρηνικές διαμαρτυρίες και καταστέλλοντας τις πιο βίαιες). Μ’ αυτό τον τρόπο καθησύχασε το κοινό του (μερικές εκατοντάδες μέλη του σιωνιστικού λόμπι) που ανατριχιάζει μεν στην ιδέα ενός παλαιστινιακού κράτους, όμως οι πιο ξύπνιοι κατανόησαν ότι δεν πρόκειται να χάσουν τίποτα από το σχηματισμό ενός τέτοιου «κράτους» (με αμερικάνικη κηδεμονία και σιωνιστικό έλεγχο). Αντίθετα πιστεύουν ότι είναι μονόδρομος για την καταστολή των πιο ριζοσπαστικών τμημάτων του παλαιστινιακού λαού που συνεχίζουν να μάχονται για τη λευτεριά.
Σ’ αυτό το πλαίσιο θα πρέπει να ειδωθεί και το «φιλόδοξο» σχέδιο Ομπάμα, ορισμένες πλευρές του οποίου αποκάλυψε ο βασιλιάς της Ιορδανίας Αμπντάλα, το οποίο σύμφωνα με το περιοδικό «Τάιμς» του Λονδίνου προσφέρει αναγνώριση στο Ισραήλ από 57 αραβικά κράτη με αντίτιμο τη «διευ-θέτηση» της «ισραηλινοπαλαιστινιακής διένεξης». Τι άλλη «διευθέτηση» θα μπορούσαν να σκεφτούν τα ιμπεριαλιστικά μυαλά της Ουάσιγκτον πέρα από τη δημιουργία μιας λατινοαμερικάνικης δικτατορίας στη Δυτική Οχθη; Την απάντηση σ’ όλα αυτά θα κληθεί να τη δώσει η Παλαιστινιακή Αντίσταση.
