Την περασμένη Τρίτη, το προεδρείο της ΓΣΕΕ συναντήθηκε με την Πετραλιά, για να τρίξει υποτίθεται τα δόντια στην κυβέρνηση. Μπορεί, όμως, να τρίξει τα δόντια σε οποιαδήποτε κυβέρνηση μια συνδικαλιστική οργάνωση που πριν από ελάχιστες εβδομάδες συμφώνησε να μοιραστεί με τις εργοδοτικές οργανώσεις το διόλου ευκαταφρόνητο ποσό των 52 εκατ. ευρώ (στο μερίδιο της ΓΣΕΕ αντιστοιχεί το 40% αυτού του ποσού), για να εκπαιδεύσουν τα στελέχη τους ώστε να κάνουν προτάσεις για την αντιμετώπιση της ανεργίας;
Μπορεί να τρίξει τα δόντια στην κυβέρνηση μια οργάνωση που χρηματοδοτείται σχεδόν αποκλειστικά από το κράτος; Ακόμα και τα «ψιλά» από το κράτος τα παίρνει. Για παράδειγμα, στις 11 Ιούνη η Πετραλιά υπέγραψε απόφαση (ΦΕΚ 1243/24.6.09) με την οποία χορηγού-νται στη ΓΣΕΕ 80.000 ευρώ για τα εισιτήρια και τη διαμονή των εκπροσώπων της στη σύνοδο της Διεθνούς Συνδιάσκεψης Εργασίας στη Γενεύη! Οταν είσαι συνέχεια με το χέρι απλωμένο προς το κράτος, το οποίο σου ικανοποιεί όλα σου τα αιτήματα μέσω της αρμόδιας υπουργού, πώς να της τρίξεις τα δόντια;
Ομως, το αστικό πολιτικό παιχνίδι έχει συγκεκριμένο ρόλο για τη ΓΣΕΕ. Αυτή πρέπει να εμφανίζεται μονίμως ότι ασκεί κριτική προς τις κυβερνήσεις. Δεν πρέπει να εκφράζει συμφωνία. Πρέπει να γκρινιάζει. Να γαυγίζει μόνο, χωρίς να δαγκώνει. Σε κρίσιμες στιγμές, μάλιστα, ακόμα και το γάβγισμα πρέπει να είναι προσεκτικό. Μη τρομάξει και κανένας. Αυτό ακριβώς κάνει η ΓΣΕΕ αυτή την περίοδο.
Πήγε στην Πετραλιά για να συζητήσει υποτίθεται την εκ περιτροπής εργασία που επιβάλλουν οι καπιταλιστές. Δεν ζήτησε όμως την κατάργηση του νόμου (η Πετραλιά δήλωσε με νόημα ότι ο νόμος είναι του ΠΑΣΟΚ). Ζήτησε να μη γίνει «γενικευμένη ρύθμιση ενδοεπιχειρησιακής κατάρτισης»! Ζήτησε «εντατικοποίηση των ελέγχων του ΣΕΠΕ και των ελεγκτικών μηχανισμών ώστε να αντιμετωπισθούν άμεσα και αποτελεσματικά οι εργοδοτικές αυθαιρεσίες». Φυσικά, η Πετραλιά συμφώνησε σε όλα. Εξέφρασε η ΓΣΕΕ την πλήρη διαφωνία της με το πόρισμα Μπεχράκη για τα ΒΑΕ. Ταυτόχρονα, όμως, δήλωσε ότι θα συμμετάσχει στη νέα επιτροπή «για τα νέα προς ένταξη επαγγέλματα». Αυτό θέλει και η κυβέρνηση. Τη νομιμοποίηση του δικαιώματός της να νομοθετεί φαλκιδεύοντας εργατικά δικαιώματα. Η ΓΣΕΕ, βέβαια, μπορεί να διαφωνήσει. Ουδέν πρόβλημα, από τη στιγμή που σέβεται το θεσμικό της ρόλο στο σύστημα εξουσίας.
Οπως μπορεί να καταλάβει όποιος παρακολουθεί συστηματικά τα σούρτα-φέρτα της ΓΣΕΕ στα υπουργεία εκεί παίζεται ένα κακόγουστο θέατρο. Η ΓΣΕΕ κάνει πως αντιδρά, κάνει πως καταγγέλλει την κυβέρνηση, αλλά στην πράξη όχι μόνο δεν αναλαμβάνει την παραμικρή πρωτοβουλία, αλλά αναθέτει στο κράτος το ρόλο της υπεράσπισης των συμφερόντων των εργαζόμενων. Η κυβέρνηση, από την άλλη, «κατανοεί» την κριτική της ΓΣΕΕ και εμφανίζεται σαν ο υπεράνω τάξεων ρυθμιστής του κοινωνικού ανταγωνισμού. Και βέβαια, τα αντιπολιτευόμενα ΜΜΕ «φουσκώνουν» τα όσα λέει η ΓΣΕΕ, χωρίς να μπαίνουν στην ουσία.
Το αποτέλεσμα αυτού του θεάτρου είναι να αναγορεύεται η ΓΣΕΕ σε εκπρόσωπο των εργαζόμενων έναντι του κράτους, στη μοναδική απαντοχή τους. Οσο οι εργαζόμενοι εγκλωβίζονται σ’ αυτή τη λογική το σύστημα δεν έχει να φοβάται τίποτα. Με εργαζόμενους παθητικούς θεατές και εκπροσωπούμενους από πουλημένους θεατρίνους δεν μπορεί να υπάρξει ταξική πάλη. Πρέπει να ‘ρθουν τα πάνω κάτω για να φανεί φως στο βάθος του τούνελ.
Π.Γ.
