Η φιλολογία στον αστικό Τύπο σχετικά με τα εσωτερικά του Περισσού είναι πάντοτε πλούσια, ιδιαίτερα όταν ο Περισσός δεν τα πάει και τόσο καλά στο κοινοβουλευτικό παιχνίδι. Γιατί όταν τα πάει καλά, όπως για παράδειγμα τον περασμένο Δεκέμβρη, που ανέλαβε το βάρος της πολιτικής απαξίωσης της εξέγερσης της νεολαίας, περισσεύουν οι ύμνοι για την υπευθυνότητα και τη θεσμική συμπεριφορά του κόμματος.
Ηταν αναμενόμενο, λοιπόν, να υπάρξει φιλολογία για τις μετεκλογικές εξελίξεις, αφού ο Περισσός κατέγραψε δεύτερη συνεχή υποχώρηση της κοινοβουλευτικής του δύναμης, μετά απ’ αυτή των ευρωεκλογών. Τις περισσότερες φορές, ο καπνός έχει και φωτιά. Φυσικά, οι ευφάνταστοι ρεπόρτερ συμπληρώνουν κατά το δοκούν τα σενάριά τους. Αυτό γίνεται πάντοτε. Γιατί, όμως, η ηγεσία του Περισσού σηκώνει τις παντιέρες και αρχίζει και ουρλιάζει ξανά για προβοκάτσια και ενορχηστρωμένη εκστρατεία κατά του κόμματος; Εντάξει, να διαψεύσει τα σενάρια, αλλά τόσος θόρυβος, τόσα δημοσιεύματα, ακόμα και κύριο θέμα στο «Ριζοσπάστη»;
Η αντίδραση αυτή επιβεβαιώνει αν όχι το σύνολο των όσων γράφονται, τουλάχιστον ότι υπάρχει και καπνός και φωτιά. Η ερμηνεία του εκλογικού αποτελέσματος αποτελεί ήδη παρελθόν από την επίσημη κομματική δραστηριότητα. Εκλεισε με την απόφαση της ΚΕ την επομένη των εκλογών. Μπορεί να γίνεται κάποια συζήτηση στις κομματικές οργανώσεις, όμως αυτή μπλέκεται με τις εξελίξεις της συγκυρίας. Ηδη έχει ξεκινήσει ένας κύκλος ανοιχτών συγκεντρώσεων σε όλη την Ελλάδα, προκειμένου να ειπωθούν τα ίδια και τα ίδια για τη γραμμή του ΠΑΣΟΚ και την ανάγκη αγωνιστικής αντίδρασης. Ετσι, το κομματικό δυναμικό απασχολείται με την «επαναστατική γυμναστική» (αφισοκόλληση και προετοιμασία των συγκεντρώσεων) και όχι με την επί της ουσίας συζήτηση για το εκλογικό αποτέλεσμα. Σαν συμπλήρωμα έρχεται η κινδυνολογία για τη φιλολογία του αστικού Τύπου, που θεωρείται το καλύτερο τονωτικό για τον κομματικό πατριωτισμό: όποιος κάνει κριτική στη γραμμή συμπλέει με τους εχθρούς του κόμματος που οργανώνουν και πάλι προβοκάτσια. Τα σχετικά δημοσιεύματα του «Ριζοσπάστη» έχουν μεγάλη πλάκα, καθώς κάνουν και πάλι λόγο για οργανωμένο σχέδιο της αντίδρασης, το οποίο όμως δεν εκδηλώθηκε προεκλογικά, αλλά άρχισε να εξελίσσεται μετεκλογικά!
Αμφιβάλλουμε αν θα υπάρξουν οργανωμένες αντιδράσεις στις γραμμές του Περισσού. Το τοπίο έχει ξεκαθαριστεί εδώ και χρόνια. Σημειώνουμε, όμως, ότι η κριτική που αναπτύσσεται και βλέπει το φως της δημοσιότητας είναι δεξιάς απόχρωσης. Δηλαδή, η ηγεσία κριτικάρεται για «απομονωτισμό» και «εχθρική στάση έναντι των άλλων δυνάμεων της Αριστεράς». Δεν γνωρίζουμε αν αναπτύσσεται και κριτική αριστερής απόχρωσης, σίγουρα όμως αυτή θα είναι περιορισμένη. Εκτός των άλλων, ο Περισσός φροντίζει να κρατά ιδιαίτερα τους νέους που οργανώνονται στην ΚΝΕ σε θεωρητική αμάθεια, απασχολώντας τους συνεχώς με πανηγυράκια επετειακού χαρακτήρα, που απλώς καλλιεργούν έναν τυφλό κομματικό πατριωτισμό.
