Οσοι έχουν παρακολουθήσει εκτενώς το μέχρι σήμερα έργο του Μάικλ Μουρ θα συμφωνήσουν σε δυο πράγματα. Το ένα είναι ότι αυτό αποτελεί μια επιτομή φτηνού λαϊκισμού, μακριά από το βάθος της αλήθειας που το ντοκιμαντέρ ως είδος επιδιώκει να αναδείξει, και το δεύτερο ότι ο άνθρωπος απευθύνεται στις καθυστερημένες αμερικανικές μάζες ωσάν αυτός ο πληθυσμός να μην έχει καμιά ελπίδα κατανόησης των τεκταινομένων γύρω του, αν αυτά ειπωθούν με το πραγματικό τους όνομα και αναλυθούν επί της ουσίας.
Στο τελευταίο ντοκιμαντέρ του ο Μάικλ Μουρ ξεπέρασε κάθε όριο. Ας παρακολουθήσουμε αυτό το πόνημα εκτενέστερα: Ο καπιταλισμός δεν είναι αυτό που νομίζει ο περισσότερος κόσμος, ένα σύστημα δηλαδή βασισμένο στο κυνήγι του ανώτατου ποσοστού κέρδους και ιδιοποίησης της απλήρωτης υπερεργασίας των εργατών. Είναι οτιδήποτε άλλο εκτός απ` αυτό. Δηλαδή, αμαρτωλός, άπληστος, αδηφάγος κ.ο.κ. Κάποτε, μέχρι και την εποχή του Τζίμι Κάρτερ, όλα κυλούσαν ρόδινα και ευτυχισμένα. Ομως, από τότε οι απανωτές οικονομικές κρίσεις άρχισαν να χαλάνε τη συνταγή. Αλλά και πάλι σχεδόν τίποτα δεν θα είχε συμβεί, αν ο θάνατος δεν είχε προλάβει τον Ρούσβελτ τη στιγμή ακριβώς που ετοιμαζόταν να νομοθετήσει μέτρα εύρυθμης λειτουργίας του καπιταλισμού. Ετσι, η οικονομία πήγε από το κακό στο χειρότερο, μέχρι που οι απηυδισμένοι Αμερικανοί αποφάσισαν να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους: εξέλεξαν τον Ομπάμα και όλα άρχισαν να μπαίνουν σε μια άλλη τροχιά. Ομως, είναι καιρός να γίνει ένα ακόμα βήμα παραπέρα. Ο καπιταλισμός έφαγε τα ψωμιά του. Καιρός να αντικατασταθεί από τη δημοκρατία!!!
Αυτά λοιπόν τα βαθυστόχαστα έκρινε και απεφάνθη ο πολύς Μάικλ Μουρ κι όλοι εσείς που νομίζατε ότι η λεγόμενη δημοκρατία είναι συνυφασμένη με τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής και ταυτισμένη επίσης με τις αναπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες, όπως η Αμερική, η Γαλλία, η Αγγλία, ότι το πρόβλημα δεν είναι ο καπιταλισμός-καζίνο αλλά ο ίδιος ο καπιταλισμός, ότι εδώ δεν πρόκειται μόνο για χρηματοπιστωτική κρίση αλλά για δομική κρίση υπερπαραγωγής, απλώς κάνατε λάθος!
Ολες αυτές οι ανοησίες πασπαλίζονται με μπόλικο μελόδραμα, ριάλιτι καταστάσεις και φτηνό λαϊκισμό. Εξαίρεση μερικές πληροφορίες, άγνωστες σε πολλούς, όπως π.χ. τα χιλιάδες παιδιά που φυλακίστηκαν σε ιδιωτικά αναμορφωτήρια για ψύλλου πήδημα, προκειμένου να βγάλουν τρελά λεφτά οι καπιταλιστές-εμπνευστές τους, ή οι κομπίνες επιχειρήσεων που ασφαλίζουν άρρωστους υπαλλήλους τους κρυφά και εισπράττουν με το θάνατό τους υπέρογκα ασφάλιστρα.
Επαναλαμβάνουμε, σαν τον Μουρ υπάρχουν αναρίθμητες χιλιάδες σ` όλο τον κόσμο: δημοσιολόγοι, καλλιτέχνες, δημοσιογράφοι, κάθε λογής σαλτιμπάγκοι, πρόθυμοι να καταγγείλουν ανελέητα κάθε τι στραβό, να καταδικάσουν κάθε τι λάθος, να κατακεραυνώσουν συλλήβδην τον καπιταλισμό, αποσιωπώντας το σημαντικότερο: ότι αυτό το σύστημα δεν σηκώνει γιατριά. Καμιά σκληρή λέξη δεν ενοχλεί τη δημοκρατία μας. Αρκεί να μην φτάνουμε ποτέ στο «διά ταύ-τα» και αρκεί όσα λέμε να μη θέλουμε να τα κάνουμε πράξη.
Ελένη Σταματίου
