Ολα τα σφυριά βαράνε στο ίδιο αμόνι. Η «ανεξάρτητη» δικαιοσύνη, οσμιζόμενη τον πολιτικό αέρα της εποχής, την αναγόρευση ουσιαστικά των «κολεγίων» σε ιδιωτικά πανεπιστήμια, με την ενσωμάτωση της ευρωπαϊκής Οδηγίας (το σχετικό Προεδρικό Διάταγμα βρίσκεται ήδη στο Συμβούλιο της Επικρατείας), έκανε και πάλι το θαύμα της.
Το Διοικητικό Εφετείο Αθηνών, με την 3216/2009 απόφασή του, επιδίκασε στο Ελληνικό Δημόσιο το ποσό των 50.000 ευρώ για την κωλυσιεργία που επιδεικνύει στην αναγνώριση των «πτυχίων», που χορηγεί σε σύμπραξη με ξένο πανεπιστήμιο, το κολέγιο «Idef». Η απόφαση του Διοικητικού Εφετείου ανοίγει και θέμα ακαδημαϊκής και όχι μόνο επαγγελματικής αναγνώρισης των «πτυχίων» των ξένων πανεπιστημίων, που χορηγούνται μέσω των ελληνικών «κολεγίων», αφού απέρριψε την έφεση του Ελληνικού Δημοσίου κατά της πρωτόδικης απόφασης του Διοικητικού Πρωτοδικείου (εκδόθηκε το Δεκέμβρη του 2008), η οποία υποχρέωνε το ΔΟΑΤΑΠ (πρώην ΔΙΚΑΤΣΑ) να δέχεται προς κρίση αιτήσεις αποφοίτων κολεγίων και όχι να τις απορρίπτει, μόνο λόγω του τόπου πραγματοποίησης των σπουδών, όπως πράττει μέχρι και σήμερα.
Στο σκεπτικό της απόφασης υπογραμμίζεται χαρακτηριστικά ότι η αποζημίωση επιβάλλεται γιατί «η κωλυσιεργία (του ΔΟΑΤΑΠ) στο να μην αναγνωρίζει την επαγγελματική ισοτιμία τίτλων απονεμόμενων από ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα κρατών μελών της ΕΕ αν προηγουμένως δεν εξετάσει αν το σύνολο των σπουδών έχει διανυθεί σε εκπαιδευτικά ιδρύματα ανώτατης εκπαιδεύσεως εντός της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, είχε αρνητικό αντίκτυπο στην επαγγελματική πίστη, το κύρος, τη φήμη, τη βιωσιμότητα, την οικονομική δραστηριότητα, την ανάπτυξη και επέκταση της επαγγελματικής δραστηριότητας της εκκαλούσας». Θυμίζουμε ότι κρίσιμο σημείο του ΠΔ, που ετοιμάζεται για την ενσωμάτωση της Οδηγίας –σύμφωνα με τα όσα «διέρρευσαν» στον αστικό Τύπο– είναι ότι ο τόπος ή το ίδρυμα στο οποίο έχει πραγματοποιήσει τις σπουδές του ένας πολίτης της ΕΕ δεν έχουν καμιά σημασία, εφόσον οδηγούν σε επαγγελματικά δικαιώματα στη χώρα προέλευσης των τίτλων σπουδών (τα «πτυχία» χορηγούνται από τα ξένα πανεπιστήμια, με τα οποία συμβάλλονται τα «κολέγια»).
Η απόφαση του Διοικητικού Εφετείου, που δημιουργεί δεδικασμένο και ανοίγει την όρεξη για διεκδίκηση αποζημιώσεων και από τους απόφοιτους των κολεγίων, προκάλεσε την αντίδραση του πρύτανη του ΕΜΠ και του προέδρου του ΤΕΕ, που δήλωσαν ότι «οδηγεί σε ευθεία υποβάθμιση τα Πανεπιστήμια και τους αποφοίτους τους. Και αποτελεί παραβίαση της κοινής λογικής, του δικαίου και της ασφάλειας των έργων που ανατίθενται σε επιστήμονες». Οι ίδιοι υπογραμμίζουν ότι η τυχόν αναγνώριση ακαδημαϊκών ισοτιμιών συνιστά παράκαμψη του άρθρου 16.
Βέβαια, η συντεχνιακή υπεράσπιση συμφερόντων (πρυτάνεις, ΤΕΕ κ.λπ.), μπορεί να δημιουργεί εμπόδια στην «πανεπιστημιοποίηση» των κολεγίων, που θέλουν να επιβάλλουν η ΕΕ και η κυβέρνηση, έχει όμως κοντά ποδάρια, αφού δεν αμφισβητεί την ουσία αυτής της πολιτικής, που είναι η συνολική υποβάθμιση των πανεπιστημιακών σπουδών, ο κατακερματισμός των επιστημονικών αντικειμένων και η απόλυτη εξειδίκευση, η «παραγωγή» ανθρώπων μιας χρήσης με τις απόλυτα αναγκαίες γνώσεις και δεξιότητες και συνεπώς ο ευτελισμός των πτυχίων και η πολτοποίηση των σπουδών, μέσω της σαλαμοποίησης τυπικών και «άτυπων» σπουδών και του συστήματος των πιστωτικών μονάδων (στην προώθηση αυτής της πολιτικής στα ελληνικά πανεπιστήμια έχει μερίδιο ευθύνης και το πανεπιστημιακό κατεστημένο). Η μόνη δύναμη ανατροπής των σχεδίων που απεργάζονται τα κέντρα του ντόπιου και ευρωπαϊκού κεφαλαίου και οι κυβερνήσεις τους, είναι το μαζικό, διεκδικητικό, αποφασιστικό φοιτητικό κίνημα. Είναι καιρός να ξαναβγεί στους δρόμους.
Γιούλα Γκεσούλη
