Aσεβείς, άξεστοι, μειράκια που νομίζουν ότι κρατάνε τον κόσμο στα χέρια τους και μπορούν να το κάνουν ό,τι θέλουν. Διαβάστε τοποθετήσεις:
«Ο κ. Αβραμόπουλος, όπως είχαμε πει, βγήκε, έδωσε τις απαντήσεις του, φαίνονται -το λέω, το φαίνονται γιατί δεν είμαι δικαστής, ούτε θα τις αξιολογήσω εγώ- δεν ξέρουμε και το περιεχόμενο του εντάλματος, με αυτά τα οποία διαβάζουμε και αυτά τα οποία λέει ο κ. Αβραμόπουλος φαίνονται πειστικές οι απαντήσεις του. Δεν παίρνω αποστάσεις, ούτε τον καταδικάζω τον άνθρωπο, ούτε τον αθωώνω, γιατί δεν θα μπορούσα να κάνω ούτε το ένα ούτε το άλλο. Μένει να δούμε την πορεία της υπόθεσης και να επιβεβαιωθούν αυτά τα οποία ο ίδιος λέει και το ξαναλέω, ακούγονται και φαίνονται και λογικά». Προσέξτε προστυχιά: μπορεί και να μην λέει αλήθεια κοτζάμ πρίγκηψ Αβραμόπουλος, που όταν διέσχεζε αγέρωχα τη χώρα ξεβλαχεύοντας την εγχώρια δεξιά, ο Παύλος Μαρινάκης έπαιζε με τα κουβαδάκια του στην παραλία.
«Ως προς το ένταλμα, όπως προκύπτει από όλες τις πηγές και τις αστυνομικές και τις δικαστικές πηγές, ακολουθήθηκε η διαδικασία που ακολουθείται σε κάθε τέτοια περίπτωση. … Ούτε θα μπορούσε να έχει ούτε έχει σε αυτή την περίπτωση ευρωπαϊκού εντάλματος σύλληψης την οποιαδήποτε ανάμειξη ο οποιοσδήποτε υπουργός, εν προκειμένω ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη… Δηλαδή, επειδή μιλάμε για ένα ευρωπαϊκό ένταλμα…». Προστυχιά Νο 2: Δεν άκουσες, ρε, τον πρίγκηπα Δημήτριο που είπε ότι δεν υπάρχει ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης; Πώς τολμάς και τον διαψεύδεις.
«Εστω και απ’ έξω να έχεις περάσει από τα δικαστήρια, ξέρεις ότι υπάρχουν πολλοί άνθρωποι καθημερινά, βασανισμένοι άνθρωποι. Δηλαδή, όχι άνθρωποι οι οποίοι είναι εγκληματίες, οι οποίοι έχουν υποχρέωση, αφήνουν τις δουλειές τους, όχι, δεν μιλάω μόνο για τους μάρτυρες, μιλάω και για κατηγορούμενους και πάνε στη Δικαιοσύνη όποτε τους καλεί. … Θέλω να πω ότι όσο και αν μας φαίνεται μια υπόθεση ότι δεν στέκει, όσο και αν μια κλήση μπορεί να θεωρούμε ότι είναι υπερβολική, είναι σημαντικό να γνωρίζουμε ότι όταν μας καλούν οι Αρχές, είτε είναι οι ελληνικές είτε είναι -το ξαναλέω δεν απαντώ για τον κύριο Αβραμόπουλο είναι ένας πολύ έμπειρος, τον σέβομαι απεριόριστα και σε προσωπικό επίπεδο, ένας πολιτικός που έχει δώσει δείγματα γραφής όλα αυτά τα χρόνια και για το ήθος του και για την παρουσία του- αλλά απαντώ με τη λογική. Οταν μας καλούν οι Αρχές οφείλουμε να πηγαίνουμε». Τι λες, ρε κιαρατά; Θα πάει κοτζάμ πρίγκηψ να δώσει εξηγήσεις σ’ ένα μπατσάδικο στις Βρυξέλλες; Δεν απολογείται σε κανέναν κερατά, ρε, χωνέψτε το.
«Ολα αυτά δεν τα λέω μόνος μου, είναι κατόπιν οδηγιών και του πρωθυπουργού. Η κυβέρνηση αυτή ούτε πρόκειται ποτέ να επιτεθεί στη Δικαιοσύνη, σε καμία Αρχή, είτε αστυνομική είτε δικαστική και ούτε πρόκειται ποτέ να βάλουμε απέναντι μια Αρχή η οποία ερευνά κάτι». Εκεί καταντήσατε, να υπερασπίζεστε τα μπατσάκια των Βρυξελλών!
«Προφανώς δεν πρέπει να χαρακτηρίζουμε τις Αρχές. Προφανώς δεν είναι δική μας δουλειά να προδικάζουμε για το αν μια υπόθεση είναι σοβαρή ή όχι». Δηλαδή δε συμφωνείτε ότι όλο αυτό είναι μια μπούρδα, όπως είπε ο πρίγκηψ.
«Δεν γνωρίζω κάτι τέτοιο [αν υπάρχει θέμα παραίτησης Αβραμόπουλου και αν θα είναι υποψήφιος στις εκλογές] αυτή τη στιγμή, ούτε έχει ανοίξει τέτοιο θέμα. Δεν θέλω να ανοίξω εγώ ένα θέμα δηλαδή για το οποίο δεν έχω τέτοια ενημέρωση. Για τα ψηφοδέλτια μία είναι η απάντηση. … Τα ψηφοδέλτια τα αποφασίζει ένας και μόνο … Ο πρωθυπουργός, με την ιδιότητά του ως πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας. Αρα κανείς δεν είναι υποψήφιος, αν δεν το ανακοινώσει ο πρωθυπουργός». Δεν έχουν μπέσα οι Μητσοτάκηδες. Και τα delivery boys τους δεν έχουν τη φινέτσα του κονσιλιέρε Τομ Χέιγκεν, που με τρομερή λεπτότητα, σεβασμό και φιλία υπέδειξε στον Φρανκ Πεντάντζελι ότι πρέπει να αυτοκτονήσει με τιμή ρωμαίου πατρίκιου. Τι είπε ο πρίγκηψ Δημήτριος; Οτι αυτός θ’ αποφασίσει αν θα είναι υποψήφιος. Αντί να τον καλέσει σε κάποια βίλα στα βόρεια προάστεια και να του υποδείξει να αποχωρήσει μόνος του με την υπερηφάνεια και τη φινέτσα ενός πρίγκηπα, ο Μητσοτάκης έβαλε τον υποτακτικό του να πει δημόσια ότι μπορεί και να μην είναι υποψήφιος! Χωρίς αιδώ πετούν έναν θρύλο στους κερατάδες των Βρυξελλών. Ξεπεσμός…
Αλληλεγγύη ή αυτοάμυνα;
Σε αντίθεση με τον κυβερνητικό εκπρόσωπο, ο ανανήψας τσεκουροφόρος φασίστας Μαυρουδής Βορίδης, όταν ρωτήθηκε αν ο Αβραμόπουλος θα πρέπει να είναι εκ νέου υποψήφιος βουλευτής, απάντησε χωρίς περιστροφές: «Κατά τη γνώμη μου, ναι». Λογικό. Πώς θα μπορούσε να απαντήσει με ήξεις-αφίξεις, όταν ο ίδιος θα είναι υποψήφιος, παρά την κραυγαλέα εμπλοκή του στο σκάνδαλο της εγκληματικής οργάνωσης του ΟΠΕΚΕΠΕ; Δεν είναι αλληλεγγύη προς τον ομοιοπαθή Αβραμόπουλο, είναι αυτοπροστασία και αυτοάμυνα.
Και μια που μιλάμε για τον Βορίδη, να σημειώσουμε ότι «αγόρασε» την επιστροφή του στα ψηλά πατώματα του συστήματος Μητσοτάκη με την ανάληψη της εκστρατείας κατά του Σαμαρά. Με δηλώσεις σαν κι αυτή: «Υπάρχει ένας ελέφαντας στο δωμάτιο. Αφού δεν έχει γίνει καμιά καταστροφή στην εξωτερική πολιτική, εκεί είναι που ενδεχομένως μπαίνουν προσωπικές διαστάσεις και για αυτό ξαναγυρνάω σε αυτό το οποίο έλεγα στην αρχή. Οτι το “θέλω”, ο βολονταρισμός, το θέλω να κάνω αυτό γιατί “δεν έχω βρει κάτι” ή “δεν συνεννοηθήκαμε”, δεν είναι αρκετό για να κάνεις κόμμα». Ετσι και συνεχίσει το ίδιο βιολί, βλέπουμε τον Σαμαρά, γνωστό «ζοχάδα», να τον περιλαβαίνει.
Ξέρετε ποιο είναι το βαρύτερο πλήγμα για τον ξεμωραμένο πορτοκαλομαλλιά φασίστα; Το ότι βγαίνει μια φασίστω, που μέχρι χτες έπινε νερό στο όνομά του, και του πετάει μέσα στη μούρη: «Εγώ και η Ιταλία δεν ικετεύουμε». Αλλαξαν τα κόζα. Η Μελόνι υμνούσε τον Τραμπ γιατί έτσι αποκτούσε πόντους μέσα στο συντηρητικό ιταλικό κοινό. Τώρα ο Τραμπ λερώνει και η Μελόνι, ευέλικτη σαν αθλήτρια της γυμναστικής (ξέρετε τι βοηθάει στη σπίντα, μην σας τα θυμίζουμε όλα εμείς), τραβιέται μακριά του γουρλώνοντας τα μάτια.
Γράμματα δεν ξέρουν;
Κάποιοι αντιμετωπίζουν σαν σοβαρό πολιτικό γεγονός κάτι αποχωρήσεις από το μόρφωμα της ΜαρΚα. Ασκούν δε κριτική στους αποχωρήσαντες με το… αιώνιο ερώτημα: Τώρα το κατάλαβαν; Διαφωνούμε με το… σοβαρόν του πράγματος και θέτουμε το πραγματικά κρίσιμο ερώτημα: Γράμματα δεν ξέρουν οι αποχωρήσαντες; Κοτζάμ πτέραρχος ο ένας, μηχανικός ο άλλος, δεν κατάφεραν να διαβάσουν τον τίτλο του μορφώματος που κατατέθηκε στον Αρειο Πάγο; «Ελπίδα για τη Δημοκρατία – Μαρία Καρυστιανού – Ανεξάρτητο Κίνημα Πολιτών». Προσωπικό είναι το μαγαζί, οπότε η ιδιοκτήτρια φτιάχνει όπως θέλει τη βιτρίνα του. Τι «συλλογικές επεξεργασίες» και «θεσμική συγκρότηση» τσαμπουνάνε τώρα; Και γιατί είναι κακό ένα τέτοιο μόρφωμα να έχει «αυλή»; Εκτιμούμε πως αν συμπεριλαμβάνονταν στην «αυλή» δε θα είχαν πρόβλημα. Ομως η «αυλή» είναι αγκαζέ για τη γνωστή γυναικοανδρογυναικία, ήτοι την τριπλέτα ΜαρΚα-Γρατσία-Θανάσης. Οι άλλοι δε χωράνε στη μερσεντάρα του μεγαλογιατρού (δε θα στριμωχτούμε τώρα, να τσακαλώσουμε και τα μοντελάκια). Εχει δίκαιο η πρόεδρος-ιδιοκτήτρια ΜαρΚα που τους αποδίδει «δόλια κίνητρα», που «ευτυχώς γίνονται αντιληπτά, κάποτε νωρίς, κάποτε με καθυστέρηση». Με την προσπάθεια διάσπασης, που τους αποδίδει, θα διαφωνήσουμε. Τι ακριβώς να διασπάσουν;
Απορία: Κάτι πουτινόπληκτοι αριστεροί (και καλά) που έπιναν νερό στο όνομα του Θανάση Αυγερινού και τον καλούσαν ως διακεκριμμένο ομιλητή για να τους ενημερώσει πως πάει ο αγώνας κατά του ΝΑΤΟ με επικεφαλής τον Βλαδίμηρο τον Α’, τον νεοτσάρο του Κρεμλίνου, τι να λένε τώρα που ο Θανάσης έλαβε θέση δίπλα στο δίδυμο ΜαρΚα-Γρατσία; Επειδή βαριόμαστε να το ψάξουμε, αν κάποιος σύντροφος αναγνώστης ή συντρόφισσα αναγνώστρια έχει δει ή δει κάτι σχετικό, παρακαλούμε να ενημερώσει πάραυτα τη στήλη. Γιατί αν δεν υπάρχει τίποτα, ισχύει το γνωστό παλαιόθεν: η σιωπή είναι συνενοχή.
Γιατί στο ντούκου τον Τζαβάρα;
Ο πρώην βουλευτής και πρώην υπουργός της ΝΔ Κώστας Τζαβάρας αποκάλυψε σε τοπικό Μέσο της Ηλείας ότι ο Σαμαράς του έκανε πρόταση να ενταχτεί στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας του υπό ίδρυση κόμματός του. Ο Τζαβάρας ατυχήσας είναι αλλά όχι τυχαίος. Γιατί πέρασε στο ντούκου η αποκάλυψή του ότι ο Σαμαράς σίγουρα φτιάχνει κόμμα; Μάλλον επειδή ο Σαμαράς μήνυσε ότι βιάστηκε ο Κώστας, ότι είναι νωρίς για ανακοινώσεις.
Ταλεντάρες
Αυτόν τον Χάρη Αθανασιάδη δεν τον είδαμε στη σκιώδη κυβέρνηση του τσιπροκόμματος. Λέτε να τον έφαγαν οι περί φορολόγησης απόψεις που κατέθεσε, σκορπώντας καταιγίδα γέλιου πάνω που άρχισαν να φουντώνουν οι ζέστες; Κρίμα, γιατί πρόκειται για ταλεντάρα. Σπουδαίος διανοούμενος της πολιτικής οικονομίας. Είναι, καταρχάς, ο θεωρητικός που καθιέρωση τον όρο «υπερπολυτελής διαβίωση», η οποία διακρίνεται από την «πολυτελή». Δεν έδωσε νούμερα, βέβαια, για το που τελειώνει η «πολυτελής» και αρχίζει η «υπερπολυτελής». Ενας θεωρητικός δεν ασχολείται με τις λεπτομέρειες, τις αφήνει στους λογιστάκους. Εξήγησε, όμως, με απλό και κατανοητό στο λαό τρόπο πως θα λυθεί το πρόβλημα των εσόδων του κράτους, που θα διατεθούν για την ενίσχυση της κοινωνικής πολιτικής: με τη φορολόγηση της «υπερπολυτελούς διαβίωσης». Είναι απλό:«Εχετε κότερο και πάτε διακοπές με το δικό σας κότερο; Αυτό είναι υπερπολυτελής διαβίωση. Εχετε αυτοκίνητο 3.000 κυβικών;».
Ενας «λογιστάκος» θα μπορούσε να καλέσει τον γίγαντα της οικονομικής σκέψης να ξεκαβαλικέψει από το καλάμι γιατί τον ζαλίζει. Να του πει ότι τα ιδιωτικά κότερα των καπιταλιστών είναι σε ξένες σημαίες ευκαιρίας και ως ιδιοκτήτες φέρονται off shore εταιρίες, οπότε φόρος γιοκ. Να του πει, επίσης, ότι τα υπερπολυτελή αυτοκίνητα των καπιταλιστών είναι εταιρικά και γι’ αυτό η αγορά και η κυκλοφορία τους (καύσιμα, σέρβις, οδηγοί, ασφάλιση) θεωρείται δαπάνη της επιχείρησης, η οποία μειώνει τεχνητά τα κέρδη. Θα του έλεγε, επίσης, ότι ακόμα κι αν μπορούσε να επιβληθεί μεγαλύτερη φορολογία στα κότερα και τις τζιπούρες, τα λεφτά θα ήταν ελάχιστα. Για να καταλήξει με το άκρως λαϊκό: τι μακακία πέταξες, μεγάλε;
Ενας μαρξιστής, ακόμα και πρωτάρης, θα του έλεγε ότι η κοινωνική αδικία εδράζεται στη διανομή και όχι στην αναδιανομή του εθνικού εισοδήματος, στην οποία αναφέρεται η φορολογική πολιτική. Η δε διανομή στηρίζεται στην κλοπή της απλήρωτης εργασίας των εργατών, για την οποία δεν είπε τίποτα. Οσο για την αναδιανομή, όταν ως νέο στοιχείο προτείνεται η φορολόγηση της «υπερπολυτελούς διαβίωσης», που είναι πρακτικά ανέφικτη, σημαίνει ότι η υπερφορολόγηση των εργαζόμενων στρωμάτων, με άμεση και ακόμα περισσότερο έμμεση φορολογία, θα παραμείνει ως έχει. Και είναι τουλάχιστον πρόκληση να γίνεται λόγος για επιπλέον φορολόγηση της «υπερπολυτελούς διαβίωσης» και όχι των κερδών των καπιταλιστικών επιχειρήσεων.
