Ο πρωθυπουργός του Λιβάνου, Ναουάφ Σαλάμ, δήλωσε χτες ότι ο Λίβανος έχει ενημερωθεί για έναν μηχανισμό με έδρα την Ελβετία (εννοεί το μηχανισμό που αποφασίστηκε στις διαπραγματεύσεις Ιράν ΗΠΑ), που αποσκοπεί στην ενίσχυση της κατάπαυσης του πυρός, επισημαίνοντας ταυτόχρονα ότι οι παράλληλες συνομιλίες στην Ουάσιγκτον είναι ξεχωριστές και ότι ο Λίβανος συμμετείχε σε αυτές επειδή αντιπροσωπεύουν «τη λιγότερο δαπανηρή οδό» για τη χώρα! Είπε ότι ο στόχος παραμένει η πλήρης ισραηλινή αποχώρηση, τονίζοντας ότι τα αποτελέσματα είναι αβέβαια, αλλά οι λιβανικές απαιτήσεις είναι σαφείς.
Πρόσθεσε ότι ο Λίβανος δεν θα αποδεχτεί τη διατήρηση οποιασδήποτε ισραηλινής θέσης, επιμένει στην απελευθέρωση κρατουμένων και στην επίλυση των συνοριακών διαφορών και θα εξετάσει οποιεσδήποτε ισραηλινές προτάσεις ασφαλείας χωρίς απαισιοδοξία.
Αναφερόμενος στη Συμφωνία της Ταΐφ και στο ζήτημα των όπλων, ο Σαλάμ δήλωσε ότι οι διατάξεις της, συμπεριλαμβανομένων της ισραηλινής αποχώρησης, των μεταρρυθμίσεων και της πλήρους κρατικής εξουσίας, είναι δεσμευτικές, αλλά παραμένουν σε μεγάλο βαθμό ανεφάρμοστες 36 χρόνια αργότερα. Είπε ότι η Χεζμπολά πρέπει να τηρήσει τις προηγούμενες δεσμεύσεις της, συμπεριλαμβανομένων της Απόφασης 1701 και των συμφωνιών κατάπαυσης του πυρός του 2024, οι οποίες επαναβεβαίωσαν τον αποκλειστικό κρατικό έλεγχο των όπλων.
Τόνισε ότι ο αφοπλισμός αποτελεί λιβανική απόφαση και δεν συνδέεται με το Ισραήλ, ενώ επέκρινε την επιλεκτική εφαρμογή της Συμφωνίας της Ταΐφ, επισημαίνοντας τα κενά στις διατάξεις περί αποκέντρωσης, ανεξαρτησίας της δικαιοσύνης και μεταρρύθμισης του θρησκευτικού/σεκταριστικού συστήματος.
Ο Σαλάμ δήλωσε ότι ο Λίβανος δεν πρόκειται να επαναδιαπραγματευτεί τη Συμφωνία της Ταΐφ, αλλά πρέπει να την εφαρμόσει μέσω των κρατικών θεσμών. Επίσης ανέφερε ότι μια διεθνής δύναμη στο νότιο τμήμα της χώρας παραμένει αναγκαία για την παρακολούθηση και τον συντονισμό ακόμη και μετά από οποιαδήποτε συμφωνία με το Ισραήλ.
Σημείωσε ακόμη ότι ο Γενικός Γραμματέας των Ηνωμένων Εθνών έχει προτείνει τρεις επιλογές για το μέλλον της United Nations Interim Force in Lebanon (UNIFIL), με το Συμβούλιο Ασφαλείας να καλείται να αποφασίσει, και ότι οι σχετικές ρυθμίσεις θα μπορούσαν να προσαρμοστούν ανάλογα με την πορεία των διαπραγματεύσεων και τους όρους της ισραηλινής αποχώρησης.
ΠΗΓΗ: Εθνικό Πρακτορείο Ειδήσεων του Λιβάνου
Δεν έχουν τσίπα οι ξενόδουλοι αστοί της Βηρυτού. Εριξαν έστω και μια σφαίρα εναντίον του σιωναζιστικού στρατού κατοχής; Ούτε μία. Πώς τότε ζητούν τον αφοπλισμό της Χεζμπολά, της δύναμης που υπερασπίζεται την εθνική ανεξαρτησία και την ακεραιότητα του Λιβάνου;
Τι συμφώνησαν στην Ουάσιγκτον με τους σιωναζιστές, πραγματοποιώντας επίσημες συνομιλίες υπό την εποπτεία των αμερικανών ιμπεριαλιστών; Οτι ο σιωναζιστικός στρατός θα παραμείνει στον νότιο Λίβανο και ότι ο λιβανικός στρατός θα αναλάβει να εκδιώξει τους μαχητές της Αντίστασης βόρεια του ποταμού Λιτάνι. Οτι ο σιωναζιστικός στρατός θα τους κάνει τη χάρη να δημιουργήσει «πιλοτικές ζώνες», στις οποίες θα μπαίνει ο λιβανέζικος στρατός υπό την προϋπόθεση ότι θα έχει εκδιώξει την Αντίσταση! Συμφώνησαν, δηλαδή, ότι θα αποτελέσουν βοηθητική δύναμη του σιωναζιστικού στρατού, ο οποίος μάλιστα δεν δεσμεύτηκε ότι δε θα βομβαρδίζει τον Λίβανο, αν δεχτεί επίθεση από τη Χεζμπολά!
ΔΙΑΒΑΣΤΕ
Ποιανού η σημαία κυματίζει; Οι ηγέτες του Λιβάνου συντάσσονται με το Ισραήλ εναντίον του ίδιου τους του λαού
Τι προβλέπεται στο Μνημόνιο Κατανόησης Ιραν-ΗΠΑ; Οτι επιβάλλεται κατάπαυση του πυρός στον Λίβανο και πλήρης αποχώρηση του σιωναζιστικού στρατού. Και σε τι κατέληξε ο γύρος της Γενεύης, αφού η ιρανική αντιπροσωπεία αποχώρησε για ώρες από τις διαπραγματεύσεις, απαιτώντας να υποχρεώσουν οι ΗΠΑ το Ισραήλ σε κατάπαυση του πυρός; Οτι ο Λίβανος είναι μέρος της συνολικής διαπραγμάτευσης, ότι ισχύουν στο ακέραιο οι προβλέψεις του Μνημόνιου Κατανόησης και ότι θα δημιουργηθεί μηχανισμός που θα παρακολουθεί την εφαρμογή των προβλέψεων του ΜοU σε ό,τι αφορά τον Λίβανο.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ
Αραγτσί: Πρώτη πραγματική δοκιμασία είναι η ομάδα εξάλειψης της σύγκρουσης στον Λίβανο
Κατόπιν αυτών, οι ξενόδουλοι αστοί πολιτικοί της Βηρυτού έχουν το θράσος να ισχυρίζονται ότι είναι δύο… παράλληλες διαδικασίες. Και να βγάζουν κοροϊδευτικά τη γλώσσα στον λιβανέζικο λαό, τασσόμενοι τάχα υπέρ της πλήρους ισραηλινής αποχώρησης. Οτι δηλαδή έχουν τους ίδιους στόχους με την Αντίσταση, αλλά αυτοί επιλέγουν την… λιγότερο δαπανηρή οδό! Πάντα έτσι μιλούσαν, οπουδήποτε στον κόσμο, οι φορείς της προδοσίας και της συνεργασίας με τον εχθρό.
Δε θα επαναδιαπραγματευτεί τη Συμφωνία της Ταΐφ, λέει ο Σαλάμ. Πρόκειται για το Εθνικό Σύμφωνο Συμφιλίωσης, που υπογράφηκε το 1989 στην Ταΐφ της Σαουδικής Αραβίας για να αποτελέσει «τη βάση για τον τερματισμό του εμφυλίου πολέμου και την επιστροφή στην πολιτική ομαλότητα στον Λίβανο».
Από τότε έχει περάσει σχεδόν μισός αιώνας, ο οποίος σφραγίστηκε από κάμποσες εισβολές του σιωναζιστικού στρατού στον νότιο Λίβανο, από πολύχρονη κατοχή εδαφών, από μόνιμη κατοχή των Αγροκτημένων Σεμπάα, αναπόσπαστο έδαφος του Λιβάνου, αλλά και από την ανάδυση της Χεζμπολά, μιας πραγματικά επαναστατικής εθνικοαπελευθερωτικής δύναμης, που στηρίζεται στη λιβανέζικη πλειοψηφία της σιιτικής φτωχολογιάς και έχει πλέον κερδίσει με το αίμα των ηγετών και των μαχητών της τη θέση της πιο ισχυρής, πολιτικά, κοινωνικά και οργανωτικά, εθνικής δύναμης στον Λίβανο.
Η Χεζμπολά, όπως και η λιβανέζικη Αριστερά, είναι ενάντια στο θρησκευτικό/σεκταριστικό σύστημα. Ποιος είναι υπέρ της διατήρησής του; Οι ξενόδουλοι αστοί πολιτικοί της Βηρυτού, επειδή χωρίς αυτό το σύστημα θα είχαν πεταχτεί στο σκουπιδοτενεκέ της Ιστορίας.
Η Χεζμπολά, όπως και η λιβανέζικη Αριστερά, έχουν προθυμοποιηθεί να ενσωματώσουν τις αντάρτικες δυνάμεις στον λιβανέζικο στρατό, υπό τον όρο μιας πολιτικής και συνταγματικής μεταρρύθμισης που θα εξαλείψει το θρησκευτικό/σεκταριστικό σύστημα και θα αποκαταστήσει την πολιτική ισότητα στο πλαίσιο μιας ενιαίας αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Ποιος αντιτίθεται σ’ αυτό; Οι ξενόδουλοι αστοί πολιτικοί της Βηρυτού, επειδή έτσι ο λιβανέζικος στρατός θα πάψει να είναι ένας άκαπνος στρατός και θα μετατραπεί σ’ ένα στρατό που θα υπερασπίζεται την εθνική ανεξαρτησία και την κρατική ακεραιότητα του Λιβάνου.
Αν είχαν ίχνος τσίπας, αν έβαζαν την εθνική ανεξαρτησία και την κρατική ακεραιότητα του Λιβάνου πάνω από τα προσωπικά τους συμφέροντα και τα συμφέροντα μιας χούφτας μεγαλοκαπιταλιστών, οι ξενόδουλοι πολιτικοί της Βηρυτού θα συντάσσονταν πίσω από την πρωτοβουλία του Ιράν, την οποία στηρίζει σύμπασα η λιβανέζικη Αντίσταση. Τότε όμως θα ήταν μέλη μιας εθνικής αστικής τάξης και όχι μια δράκα ξενόδουλων.
Τεχεράνη, 25.6.2026, IRNA – Ο επικεφαλής διοικητής της Δύναμης Κουντς των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης (IRGC), ταξίαρχος Εσμαΐλ Καανί, προειδοποίησε το ισραηλινό καθεστώς να αποχωρήσει «σήμερα, με τη δική του βούληση», διαφορετικά κινδυνεύει να εξαναγκαστεί σε αποχώρηση με «ντροπιαστική και ταπεινωτική ήττα».
Σε μήνυμα που απηύθυνε προς τους σιωνιστές κατακτητές την Πέμπτη (σήμερα), ο ταξίαρχος Καανί δήλωσε: «Ας γνωρίζουν οι Σιωνιστές ότι εκείνοι που στάθηκαν απέναντί σας και πολέμησαν εναντίον σας — εναντίον των Γιαζίντ της εποχής μας* — ενσαρκώνουν το πνεύμα της Ασούρα και την πίστη του Χουσεΐν. Φέρουν μέσα τους την ίδια αιώνια πεποίθηση ότι “κάθε ημέρα είναι Ασούρα και κάθε γη είναι Καρμπάλα”».
Πρόσθεσε: «Πρέπει να αποχωρήσετε πλήρως από τον Λίβανο, διότι αυτή η γη είναι σύμβολο σταθερότητας και αντίστασης και όχι παιδική χαρά για κατακτητές. Αν δεν εγκαταλείψετε τον Λίβανο σήμερα με τη δική σας ελεύθερη βούληση, θα αναγκαστείτε να τον εγκαταλείψετε αύριο μέσα στη ντροπή και την ταπεινωτική ήττα».
Ο ταξίαρχος Καανί σημείωσε: «Μην ξεχνάτε το έτος 2000 και την ιστορική παρακαταθήκη του μάρτυρα Σαγιέντ Χασάν Νασράλα στη Μπιντ Τζμπέιλ**. Εκείνη η υπόσχεση παραμένει ζωντανή και δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι η ίδια σκηνή θα επαναληφθεί για άλλη μία φορά».
* Στο σιιτικό Ισλάμ, ο δεύτερος χαλίφης των Ουμαγιαδών, ο Γιαζίντ Α΄, θεωρείται ο κύριος υπεύθυνος για την τραγωδία της Καρμπάλα, κατά την οποία μαρτύρησε ο Ιμάμης Χουσεΐν, εγγονός του Προφήτη Μωάμεθ.
** Τον Μάη του 2000, στο γήπεδο της νοτιολιβανικής Μπιντ Τζμπέιλ, ο Χασάν Νασράλα πραγματοποίησε μια ιστορική ομιλία, αμέσως μετά την εκδίωξη των σιωναζιστικών δυνάμεων από τον νότιο Λίβανο, που πραγματοποιούσαν κατοχή επί πολλά χρόνια. Χαράχτηκε στη συνείδηση του λιβανέζικου λαού ως η ομιλία «του ιστού της αράχνης», από μια παρομοίωση που χρησιμοποίησε ο μάρτυρας ηγέτης της Χεζμπολά για τη σιωνιστική οντότητα: «είναι ένας ιστός αράχνης, που είναι πιο αδύναμος και από το σπίτι της μύγας».
