Κάθε φορά που ασκείται κριτική κατά προκλητικών αποφάσεων της αστικής Δικαιοσύνης, οι κήνσορες της θεσμικότητας σηκώνουν το φρύδι και κατηγορούν αυτούς που ασκούν την κριτική για «ποινικό λαϊκισμό». Πίσω απ’ αυτούς κρύβεται πάντοτε η κυβέρνηση Μητσοτάκη, κατ’ εντολή της οποίας εκδίδονται οι προκλητικές αποφάσεις του δικαστικού μηχανισμού.
Οταν, όμως, ασκείται ο πιο χυδαίος, ο πιο αποκρουστικός, ο πιο αντιθεσμικός «ποινικός λαϊκισμός», στο όνομα της «καταπολέμησης της τρομοκρατίας», τότε όλοι χειροκροτούν, αποφεύγοντας να ασκήσουν την παραμικρή κριτική.
Το ξαναζούμε αυτές τις μέρες μετά την αναίρεση από τον Αρειο Πάγο του Βουλεύματος που αποφυλάκισε υπό όρους τον Αλ. Γιωτόπουλο. Ο Γιωτόπουλος στάλθηκε ξανά στη φυλακή, με μια απόφαση του Ε’ Ποινικού Τμήματος του Αρείου Πάγου, μνημείο νομικής αυθαιρεσίας που αποπνέει μια καθαρά μοναρχοφασιστική λογική.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ
Αρειος Πάγος για αποφυλάκιση Γιωτόπουλου: Με καθαρά μοναρχοφασιστική λογική
Αυτό δεν ήταν αρκετό για τους σταυροφόρους της «καταπολέμησης της τρομοκρατίας». Εσπευσαν όχι μόνο να στηρίξουν την προκλητική παραβίαση του νόμου (που γίνεται ακόμα πιο προκλητική, καθώς προηγήθηκε ιταμή υπαγόρευση του Στέιτ Ντιπάρτμεντ), αλλά να την εκλαϊκεύσουν με τον πιο χυδαίο τρόπο, ώστε να τρομοκρατήσουν όσους ενδεχομένως σκέφτονταν να αντιτάξουν νομικό αντίλογο από τη σκοπιά του ισχύοντος Ποινικού Δικαίου.
Σύλληψη χωρίς ένταλμα
Ενα ολόκληρο σύστημα έκλεισε τα μάτια μπροστά σε μια παρεμπίπτουσα παραβίαση στοιχειδών κανόνων του ισχύοντος δικαίου. Κανένας πολίτης δεν μπορεί να συλληφθεί αν δεν υπάρχει εισαγγελικό ένταλμα, εκτός αν έχει διαπράξει αυτόφωρο αδίκημα. Ο Γιωτόπουλος συνελήφθη.
Με το που έγινε γνωστή η αναιρετική απόφαση του Αρείου Πάγου, οι ασφαλίτες έσπευσαν να συλλάβουν τον Γιωτόπουλο, χωρίς να υπάρχει ένταλμα. Τον πήγαν νυχτιάτικα στον Κορυδαλλό και ζητούσαν από τη φυλακή να τον δεχτεί. Η φυλακή, όμως, δεν τον δέχτηκε, γιατί δεν υπήρχε φυλακιστήριο! Αντί να τον αφήσουν ελεύθερο (αφού δεν είχε διαπράξει κανένα αδίκημα αυτόφωρα διωκόμενο), τον πήγαν στη ΓΑΔΑ, όπου διανυκτέρευση, μέχρι να ολοκληρωθούν την επόμενη μέρα οι προβλεπόμενες διαδικασίες.
Δηλαδή, να σταλεί στην αρμόδια εισαγγελία του Πειραιά η απόφαση του Αρείου Πάγου ή απόσπασμα του διατακτικού της, να εκδώσει η εισαγγελία φυλακιστήριο και μετά να τον συλλάβουν και να τον οδηγήσουν στη φυλακή.
Μπορεί αυτό να φαίνεται λεπτομέρεια, όμως δεν είναι. Η επιλεκτική βιασύνη του ασφαλίτικου μηχανισμού να συλλάβει έναν πολίτη χωρίς εισαγγελικό ένταλμα είναι δηλωτική του καθεστώτος αυθαιρεσίας που θέλουν να κανονικοποιήσουν σε κάθε πτυχή του.
«Ποινικός λαϊκισμός»
«Σκέφτηκα ότι δεν θα είναι πάρα πολύ ωραίο να συναντήσει τα παιδιά μου κάποια στιγμή στον δρόμο ο Γιωτόπουλος. Είναι δύσκολα τα πράγματα», είπε στον ΣΚΑΪ η Ντόρα Μπακογιάννη. Οταν τέτοιες απόψεις εκφέρονται από έμπειρο πολιτικό στέλεχος, έχουμε τον ορισμό του τρομοκρατικού «ποινικού λαϊκισμού».
Με τη λογική της Μπακογιάννη, κανένας καταδικασμένος για φόνο (μιλάμε γενικά, δεν αναφερόμαστε στον Γιωτόπουλο) δεν πρέπει να αποφυλακίζεται, γιατί μπορεί να τύχει να συναντηθεί με τα παιδιά του θύματος. Ετσι, η νομοθεσία για την έκτιση των ποινών, που αποτελεί τμήμα του ουσιαστικού Ποινικού Δικαίου, υποτάσσεται στην ηθική κατηγορία του προσωπικού ρεβανσισμού. Τα παιδιά του κάθε θύματος θα κρίνουν την έκτιση της ποινής του καταδικασθέντα!
Η πολιτικά έμπειρη Μπακογιάννη έριξε νερό στο μοναρχοφασιστικό μύλο, λέγοντας για τον Γιωτόπουλο: «Είναι ένας άνθρωπος που δεν έχει ποτέ παραδεχθεί τίποτα, δεν έχει μετανιώσει για τίποτα. Ανήκει σε εκείνη τη σπάνια κατηγορία τρομοκρατών που επιμένουν μέχρι τέλους. Εξακολουθεί και είναι ο ίδιος άνθρωπος τον οποίο είχα δει εγώ τότε στο δικαστήριο».
Η μετάνοια δεν ανήκει στις προϋποθέσεις που θέτει ο νόμος για την υπό όρο απόλυση κρατούμενου. Η Μπακογιάννη το ξέρει πολύ καλά. Οταν όμως ολόκληρος Αρειος Πάγος στέκεται αποκλειστικά στη μετάνοια, γιατί να μην το κάνει και η Μπακογιάννη;
Στο τέλος, για ξεκάρφωμα, πέταξε: «Εγώ δεν είμαι δικαστής και δεν πρόκειται να παρασυρθώ στο να πω ότι η θέση του είναι στη φυλακή. Τα δικαστήρια αποφασίζουν, τα δικαστήρια βάζουν μέσα ή ελευθερώνουν». Σωστά, αυτή δεν βγάζει δικαστικές αποφάσεις, αυτή δημιουργεί το κλίμα και το πλαίσιο πιέσεων για να βγουν οι «δέουσες» δικαστικές αποφάσεις.
Δεν παραλείπει, όμως, να καταθέσει τον… νομικό οβολό της: «Υπάρχει η ευρωπαϊκή αρχή Δικαιοσύνης ότι τα ισόβια είναι μέχρι 25 χρόνια. Αυτό λέει και το Συμβούλιο της Ευρώπης, αυτό λένε όλοι». Οταν ξέρεις ότι δεν θα έχεις αντίλογο (γι’ αυτό βγαίνεις και τα λες στον ΣΚΑΪ), αισθάνεσαι όλη την άνεση να πεις τα πιο χοντρά ψέματα. Να πεις ότι «τα ισόβια είναι μέχρι 25 χρόνια», ενώ εδώ γίνεται συζήτηση για ποινές πάνω από μία ισόβια. Γι’ αυτές τις ποινές τα 25 χρόνια υποχρεωτικής έκτισης θεσπίστηκαν το 2019 και άρχισαν να ισχύουν από 1.7.2019, ενώ το προηγούμενο καθεστώς (στο οποίο υπάγονται οι καταδικασθέντες για την υπόθεση της 17Ν) προβλέπει 19 χρόνια υποχρεωτικής έκτισης.
Τα έχουμε γράψει με κάθε λεπτομέρεια αυτά (στο άρθρο του οποίου σύνδεσμο παραθέσαμε παραπάνω) και δε θα τα σχολιάσουμε εδώ. Εδώ θα σημειώσουμε για μια ακόμα φορά τη μεγάλη ευκολία με την οποία τα μέλη της δυναστείας Μητσοτάκη λένε τα πιο χοντρά ψέματα, όταν κάνουν μονόλογο ή βρίσκονται σε απόλυτα προστατευμένο μιντιακό περιβάλλον.
Στο ίδιο μήκος κύματος ο ακροδεξιών αντιλήψεων υπουργός Δικαιοσύνης Γιώργος Φλωρίδης έριξε στην πιάτσα τον πρόστυχο «αντιτρομοκρατικό» συναισθηματισμό: «Είναι 83 χρονών έχει και 17 φόνους στην πλάτη του», είπε στο Action24! Ως νομικός ξέρει πολύ καλά ότι η έκτιση της ποινής δεν έχει καμιά σχέση με τα αδικήματα για τα οποία καταδικάστηκε κάποιος. Ακόμα και το Ε’ Ποινικό Τμήμα του Αρείου Πάγου το αναφέρει αυτό στην αναιρετική απόφασή του. Υποκριτικά μεν, αλλά το αναφέρει.
Για τον Φλωρίδη, όμως, δεν έχει καμιά σημασία τι λέει το ισχύον δίκαιο. Σημασία έχει να εφαρμοστεί το «Ποινικό Δίκαιο του Εχθρού». Γι’ αυτό και ξεκινά περιγράφοντας τον Γιωτόπουλο ως εχθρό και όχι ως έναν κρατούμενο που υπάγεται σε ένα νομικά καθορισμένο πλαίσιο έκτισης της ποινής του.
Ο Φλωρίδης παίρνει ανοιχτά θέση στη διχογνωμία δύο δικαστηρίων, λέγοντας: «Το νομικό σκεπτικό της απόφασης είναι πάρα πολύ σημαντικό, γιατί ο Αρειος Πάγος ξεκαθαρίζει ένα ζήτημα που νομίζω ότι το Εφετείο το είδε λάθος. Δηλαδή, όταν έχουμε μια νεότερη διάταξη που καθορίζει χρόνο μεγαλύτερο στην έκτιση της ποινής, το Εφετείο είπε ότι ισχύει η παλιότερη ενώ ο Αρειος Πάγος είπε ότι σωστά πρέπει να εφαρμοστεί η διάταξη του 2021 για την έκτιση των 25 χρόνων»!
Πέρα από την υπεράσπιση μιας εφιαλτικής νομικής αυθαιρεσίας, εδώ έχουμε και μια ευθεία παρέμβαση του υπουργού Δικαιοσύνης στις αποφάσεις των δικαστηρίων. Ως γνωστόν, ο Αρειος Πάγος δεν εκδίδει αποφάσεις επί της ουσίας αλλά κρίνει τις αποφάσεις των δικαστηρίων. Το αίτημα του Γιωτόπουλου για υφ’ όρον απόλυση θα κριθεί εκ νέου από το Συμβούλιο Εφετών Πειραιά, με διαφορετική σύνθεση, το οποίο δεν είναι υποχρεωμένο να δεχτεί την άποψη του Αρείου Πάγου. Ο Φλωρίδης κουνάει απειλητικά το δάχτυλο στους δικαστές που θα δικάσουν την υπόθεση εκ νέου, σαν να τους λέει: «Αλίμονό σας, κακομοίρηδες, αν δεν υιοθετήσετε την άποψη του Αρείου Πάγου». Ξέρουμε πολύ καλά πώς λειτουργούν τέτοιες απειλές σε δικαστές καριέρας.
Και βέβαια, ο Φλωρίδης δε θα μπορούσε να λείψει από τη μοναρχοφασιστική συγχορδία που ζητάει – εντελώς παράνομα – δηλώσεις μετάνοιας ως όρο για την αποφυλάκιση κρατούμενων: «Το δεύτερο είναι ότι ο Αρειος Πάγος λέει ότι πρέπει να παίζει σημαντικό ρόλο το αν έχει δείξει στοιχειωδώς μεταμέλεια ο καταδικασθείς. Εδειξε ότι εδώ όχι μόνο δεν υπάρχει μεταμέλεια, μάλλον δεν του καίγεται καρφί»!
Και συνέχισε, χωρίς να αντιλαμβάνεται ότι «ξεβρακώνεται»: «Οταν ζητάς να βγεις πριν από το ανώτατο όριο με όρους, για να γίνει δεκτό πρέπει να έχεις δείξει μια συμπεριφορά ότι κάτι πρέπει να έχεις αισθανθεί»! Δηλαδή, μπορεί κανείς να αποφυλακιστεί και πριν συμπληρώσει τον απαιτούμενο χρόνο; Οχι βέβαια. Εκείνο που του ξέφυγε και είπε ο Φλωρίδης ήταν ότι με μια ηχηρή δήλωση μετάνοιας (και με… λίγη ρουφιανιά) μπορείς να αποφυλακιστείς μετά από 19 χρόνια έκτισης, όπως είναι το νομικά ορθό.
ΥΓ. Πέρα από τον τρομοκρατικό «ποινικό λαϊκισμό» των στελεχών της κυβέρνησης και της οικογένειας Μητσοτάκη, εμφανίστηκαν στην πιάτσα – σαν τα σαλιγκάρια μετά τη βροχή – και διάφοροι φίλοι εκτελεσμένων από τη 17Ν, για να δώσουν νέο ώθηση στο κλίμα της τρομοϋστερίας.
Ο Αρης Δαβαράκης, κατά δήλωσή του φίλος του Περατικού, με χαρακτηρισμούς όπως «ψυχρό κτήνος» ζήτησε τα… «νόμιμα. 25 χρόνια φυλακή συμπληρωμένα. Οπως λέει η διαφωτισμένη μας παιδεία. Οχι θανατική ποινή. Οχι στα απόλυτα ισόβια. 25χρόνια. Ούτε μία μέρα λιγότερη όμως». Ούτε που έχει ιδέα τι προβλέπει ο νόμος ούτε που τον ενδιαφέρει.
Ενας άλλος, φίλος του Περατικού κι αυτός, ονόματι Βασίλης Ζούλιας, σχεδιαστής μόδας, διαφώνησε με τον Δαβαράκη (να ‘χουμε και… πλουραλισμό). Αυτός έγραψε: «Και όχι δεν με συγκινεί στο ελάχιστο η εικόνα του γερασμένου κτήνους. Θα ήθελα να πεθάνει πίσω από τα σίδερα».
Μέρες καλοκαιριού 2002. Μέρες μεταπολεμικού μοναρχοφασισμού. Μέσα σε ένα εφιαλτικό κλίμα καταθλιπτικής κυριαρχίας του «Δικαίου του Εχθρού», που τρομοκρατεί τη συντριπτική πλειοψηφία εκείνων που όφειλαν να μιλήσουν υπερασπιζόμενοι τον περιβόητο αστικό «νομικό πολιτισμό».
