Ο πρωθυπουργός του Πακιστάν, Σεχμπάζ Σαρίφ, ανακοίνωσε εψές το βράδυ «συμφωνία ειρήνης» μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν με την εξής ανάρτηση:
«Επειτα από εντατικές συνομιλίες, είμαστε στην ευχάριστη θέση να ανακοινώσουμε ότι η Συμφωνία Ειρήνης μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής και της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν ΕΠΙΤΕΥΧΘΗΚΕ. Και οι δύο πλευρές έχουν ανακοινώσει τον άμεσο και μόνιμο τερματισμό των στρατιωτικών επιχειρήσεων σε όλα τα μέτωπα, συμπεριλαμβανομένου του Λιβάνου.
Η επίσημη τελετή υπογραφής θα πραγματοποιηθεί την Παρασκευή, 19 Ιούνη, στην Ελβετία.
Θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής και την Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν για τη δέσμευσή τους στην εξεύρεση διπλωματικής λύσης στη σύγκρουση. Θα θέλαμε επίσης να εκφράσουμε την ειλικρινή μας εκτίμηση προς τους αδελφούς μας σε αυτή τη διαμεσολαβητική προσπάθεια, τη μεγάλη ηγεσία του Κράτους του Κατάρ, για την υποστήριξή τους στην επίτευξη αυτής της συμφωνίας. Θα ήθελα επίσης να ευχαριστήσω ιδιαιτέρως τη διορατική ηγεσία του Βασιλείου της Σαουδικής Αραβίας και της Δημοκρατίας της Τουρκίας για την τεράστια συμβολή τους στο θέμα αυτό.
Με τη συμφωνία πλέον σε ισχύ, οι διαμεσολαβητές θα διευκολύνουν σειρά συναντήσεων αυτή την εβδομάδα. Αυτές οι προπαρασκευαστικές συζητήσεις θα θέσουν τα θεμέλια για τις τεχνικές συνομιλίες και την επίσημη τελετή υπογραφής».
Following intensive talks, we are pleased to announce that the Peace Deal between the United States of America and Islamic Republic of Iran has been REACHED. Both sides have declared the immediate and permanent termination of military operations on all fronts, including in…
— Shehbaz Sharif (@CMShehbaz) June 14, 2026
Για το Μνημόνιο Κατανόησης ΗΠΑ-Ιράν γράφουμε αναλυτικά σε ειδικό άρθρο.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ
Μνημόνιο Κατανόησης ΗΠΑ-Ιράν: Το Ιράν επέβαλε τους όρους του – Ο διπλωματικός πόλεμος συνεχίζεται
Εδώ θέλουμε να σταθούμε στην αναφορά που κάνει ο Σαρίφ στην Τουρκία. Πακιστάν και Κατάρ μεσολαβητές, Σαουδική Αραβία και Τουρκία με ρόλο στη διαπραγμάτευση, αυτό έγραψε ο Σαρίφ. Και προφανώς δεν το έγραψε τυχαία.
Θα μπορούσε κάποιος να κατανοήσει την αναφορά στη Σαουδική Αραβία, χώρα του Κόλπου και αντίπαλο του Ιράν για πολλά χρόνια. Η νέα εξίσωση που διαμορφώνεται στην περιοχή δεν μπορεί παρά να περιλαμβάνει τη Σαουδική Αραβία (ενώ σε καμιά περίπτωση δε θα περιλάμβανε τα ΗΑΕ, στενό σύμμαχο της σιωνιστικής οντότητας). Η Τουρκία, όμως, πώς μπήκε στην εξίσωση;
Για όποιον δε βλέπει με τα βαριά μυωπικά γυαλιά της εγχώριας προπαγάνδας περί «απομονωμένου» Ερντογάν και Τουρκίας-κράτους παρία, η συμπερίληψη της Τουρκίας είναι απόλυτα εξηγήσιμη. Η Τουρκία είναι μια ισχυρή περιφερειακή δύναμη, διοικείται από ένα ισλαμικό κόμμα (χωρίς σαρία και άλλες ακρότητες), έχει ακολουθήσει αντι-σιωνιστική και φιλο-παλαιστινιακή πολιτική, είναι μέλος του ΝΑΤΟ (με τις μεγαλύτερες πολεμικές δαπάνες μετά τις ΗΠΑ), έχει σταθερή συμμαχία με τις ΗΠΑ, ασκεί έλεγχο στο νέο καθεστώς της Συρίας, διατήρησε τις καλές σχέσεις με το Ιράν στη διάρκεια του πολέμου (παρά κάποιες πολεμικές προβοκάτσιες που επιχείρησαν οι σιωναζιστές).
Βγάζοντας τη συνισταμένη όλων όσων αναφέρθηκαν παραπάνω «σε τίτλους», θα διαπιστώσουμε ότι η Τουρκία έχει όλα όσα απαιτούνται για να παίζει διαμεσολαβητικό ρόλο στην ευρύτερη περιοχή. Οχι μόνο δεν είναι απομονωμένη αλλά αντίθετα αποτελεί ισχυρό παράγοντα των εξελίξεων.
Αυτό μεταφράζεται σε μπίζνες για το τουρκικό κεφάλαιο σε όλη την περιοχή. Η δόξα του «πολυχρονεμένου» Ερντογάν είναι το έλασσον. Το μείζον είναι οι νέες επιχειρηματικές δυνατότητες του τουρκικού κεφάλαιου και η ισχυροποίηση του ρόλου που διαδραματίζει το τουρκικό κράτος.
Αντίθετα με τον Ερντογάν και την Τουρκία, ο Μητσοτάκης και το ελληνικό κράτος προσδέθηκαν αποκλειστικά στο Ισραήλ, εκτελώντας το αμερικάνικο σχέδιο της εξασφάλισης μιας έστω εξόδου της σιωνιστικής οντότητας από την απομόνωση. Από κοντά και η Κύπρος που εδώ και χρόνια έχει εγκαταλείψει τη φιλο-αραβική προσέγγιση στην εξωτερική πολιτική και έχει και αυτή προσδεθεί σε μια αποκλειστική συμμαχία με την απομονωμένη σιωνιστική οντότητα.
Μιλώντας καθαρά από πλευράς αστικής εξωτερικής πολιτικής, το ελληνικό κράτος ακολουθεί μια αποτυχημένη εξωτερική πολιτική. Η πολιτική αυτή είναι, βέβαια, και ανήθικη και εγκληματική.
