Πότε θα έρθει μια χρονιά
πότε θα έρθει η μέρα…
Αύγουστος. “Του σωτήρος” λένε στις έξι του μήνα οι χριστιανοί, ορθόδοξοι πλην διαμαρτυρόμενοι καθολικώς, αναζητώντας διαρκώς σωτήρες. Οπουδήποτε, δεξιά κι αριστερά, πάνω και κάτω, μέσα και έξω, ιδιαίτερα δε όταν δουν να μη βρίσκεται ατομική σανίδα σωτηρίας.
Ο Ανδρέας Παπανδρέου είχε χάρισμα, το είπε και ο Κούλης. Μόνο που δεν είναι κληρονομικό, το είπε και ο Κούλης.
Είκοσι πέντε μεταρρυθμίσεις μέχρι το τέλους του έτους. Πρόσεχε μεγάλε, αν και έχεις χρόνο, γιατί ο Λούθηρος με τις 95 προηγείται.
Ο μέγας χορηγός της (κάθε παραπολιτικής) στήλης Φλωρίδης ξαναχτυπά: «Γελοίες περιθωριακές ομάδες» όσοι αντιδρούν στο έγκλημα της Γάζας!…
Το λέν’ τα τσόνια στα κλαριά, το λένε κι οι κουρούνες
απ’ έξω είστε ευειδείς κι από μέσα γουρούνες.
Στα λύματα της αστικής πολιτικής κυλιέστε
γεμίζετε τα κύπελλα, λέτε σε όλους «πιέστε».
Χαμός έγινε στην Αγκόλα μετά τις αυξήσεις καυσίμων! Κι ας μην έχουν τόσα αυτοκίνητα ή θερμαντικά και κλιματιστικά όπως σε μια βορειότερη αφρικανικού τύπου αποικία όπου δεν ανοίγει ρουθούνι με τίποτα.
«Ξηρασία ρεκόρ τον Ιούλιο στη Μεσόγειο» λένε οι επιστήμονες, μην κατονομάζοντας για άλλη μια φορά τους αίτιους.
Απ’ όπου κι αν προέρχεται, τη βία καταδικάζω
γιατί είμαι πειθήνιος. Την κρίση τι τη θέλω;
Για ποιο λόγο να σκέφτομαι; Το κάνουν οι «μεγάλοι»
μία ζωή είναι, θα βγει. Και από δω πάν’ κι άλλοι.
«Ο φασισμός είναι βία, όμως η βία δεν είναι φασισμός πάντα, όπως προσπαθεί –για λόγους δικούς της- να δημιουργήσει την εντύπωση η αστικο-δημοκρατική προπαγάνδα. Η βία που ασκεί μια δικτατορία πάνω στο λαό, δεν είναι το ίδιο πράγμα με τη βία που μπορεί να μεταχειριστεί ο λαός στην πάλη του για την ανατροπή της δικτατορίας» («Αντιπληροφόρηση» – Απρίλης 1976).
Κατά το παλιό «ένα είναι το κόμμα», το νέο «ένα είναι το δόγμα», το πλευρικό που δεν έχει το σθένος να έρθει κατά μέτωπο: Refuse refugees κυρ Θάνο μου.
Από τις αρχές του καλοκαιριού ξεκινούν τα καθημερινά δημοσιεύματα για τους «καλύτερους προορισμούς», με αποτέλεσμα λίγο πριν τον Αύγουστο να μην υπάρχει κανένας που δεν έχει αναφερθεί! «Ζήσε τον μύθο σου (άφραγκος) στην Ελλάδα».
Θα μάθουν άραγε κάποτε οι… χοιριστές της γραφίδας ότι το “και” ως συμπλεκτικός σύνδεσμος μέσα σε προτάσεις γραπτού λόγου δεν… απεικονίζεται ως “&“; Ή μήπως… κουράζονται να πατήσουν τρία πλήκτρα αντί για ένα, την ώρα που πατούν επτά αντί για τρία για να γράψουν (πάντα, αναπόδραστα!) «ο οποίος» αντί για «που»;
Τα παιδιά με τα μαλλιά και με τα μαύρα ρούχα
μου στέλνουν mails και sms για μιαν αγάπη που ‘χα.
Και να τα “like” σωρηδόν σ’ όλες τις αναρτήσεις
σου ‘ρχεται να εξαφανιστείς και όλα να τα φτύσεις.
Δράμα, Εδεσσα – Γρεβενά, Αθήνα, Μεσολόγγι, Ιωάννινα, Ελευθερούπολη, Σπάρτη, Τρίπολη, Ερεσός – Ρέθυμνο, Ερέτρια – Μεγαλόπολη, Αγρίνιο, Λαμία, Αλεξανδρούπολη, Καβάλα, Ελαφόνησος, Σέρρες. Τα αρχικά των τοπωνυμίων εκπροσωπούν τη χώρα και περιέχουν ένα κυνωνικό μήνυμα σε τέσσερις λέξεις που ακούγονται παντού ως απάντηση σε πολλούς και πολλά.
“Aetas parentum peior avis tulit nos nequiores” (η γενιά των πατεράδων χειρότερη από των παππούδων, γέννησε εμάς περισσότερο χειρότερους), έλεγε ο Οράτιος.
Κάθονται παρακολουθούν άκριτα μετ’ ανίας
το τέρας που απροκάλυπτα δηλώσεις μετανοίας
ζητάει χωρίς να νοιάζεται αν όλοι πια το ξέρουν
γιατί το συνηθίσανε και πλέον δεν διαφέρουν.
Κι επιστρέφουμε στις προσευχές μας για αύξηση του τουρισμού και φέτος, γιατί -ως γνωστόν- θα έχει ορατές θετικές επιπτώσεις στον καθένα μας. Δε γαλέγω…
Κοκκινοσκουφίτσα
