Σήμερα είναι η μεγάλη μέρα για τον Ζορζ Ιμπραήμ Αμπνταλλά, τον λιβανέζο επαναστάτη κομμουνιστή και διεθνιστή, που μετά από 41 χρόνια εγκλεισμού διάβηκε την πύλη της γαλλικής φυλακής της Λανμεζάν και θα μεταβεί στον αγαπημένο του Λίβανο.
Νωρίς το πρωί, ένα κονβόι αυτοκινήτων της γαλλικής αστυνομίας μετέφερε τον Ζορζ στο αεροδρόμιο της Ταρμπ στη νοτιοδυτική Γαλλία. Από εκεί μεταφέρθηκε αεροπορικώς στο αεροδρόμιο Σαρλ ντε Γκολ στο Ρουασί, απ’ όπου θα επιβιβαζόταν σε πτήση για τη Βηρυτό στις 9 πμ (ώρα Γαλλίας).
Σ’ ένα εκτενές άρθρο της η Le Monde αναφέρεται στην υπόθεση του Ζορζ Ιμπραήμ Αμπνταλλά. Ο δικηγόρος του, Ζαν-Λουί Σαλανσέ, που ήταν παρών στη διαδικασία αποφυλάκισης, δήλωσε αμέσως μετά την αναχώρηση της αυτοκινητοπομπής για το αεροδρόμιο της Ταρμπ: «Είναι ταυτόχρονα μια χαρά για εκείνον, ένα συναισθηματικό σοκ και μια πολιτική νίκη μετά από τόσο καιρό. Θα έπρεπε να είχε αποφυλακιστεί εδώ και πάρα πολύ καιρό».
Σύμφωνα με τον Ζαν-Λουί Σαλανσέ, ο οποίος τον επισκέφθηκε για τελευταία φορά στη φυλακή χτες, ο Ζορζ «έδειχνε πολύ χαρούμενος για την επερχόμενη αποφυλάκισή του, παρόλο που γνωρίζει πως επιστρέφει στη Μέση Ανατολή σε ένα εξαιρετικά βαρύ κλίμα για τους λαούς του Λιβάνου και της Παλαιστίνης».
Ο δικηγόρος δήλωσε επίσης ότι πλέον «πρέπει να ειδοποιήσει εκείνους που τον περιμένουν το Σάββατο στη Βηρυτό», καθώς ο Ζορζ θα φτάσει στην πατρίδα του μία μέρα νωρίτερα από το προγραμματισμένο.
Εν αναμονή της αποφυλάκισής του, ο λιβανέζος κομμουνιστής έστειλε χτες ένα μήνυμα μέσω του Al Mayadeen, δικτύου που συνδέεται με την Αντίσταση. Το μήνυμα μετέφερε η δικηγόρος του.
«Ηρεμος, αποφασισμένος και αγωνιστής μέχρι την τελευταία μου ανάσα», δήλωσε ο σύντροφος Αμπνταλλά, υπογραμμίζοντας την αταλάντευτη πίστη του στην πορεία της Αντίστασης. Απέρριψε κάθε έννοια φόβου, τονίζοντας: «Δεν αισθάνομαι καμία απειλή — η κατάστασή μου δεν διαφέρει από αυτή κάθε άλλου μαχητή στην πατρίδα μας».
Τα λόγια του συνοδεύτηκαν από μια ξεκάθαρη έκκληση προς τον αραβικό δρόμο, καλώντας τους λαούς της περιοχής να ενωθούν σε μια συνειδητή και αποφασιστική κινητοποίηση: «Οταν ο αραβικός δρόμος κινητοποιηθεί, θα δούμε έκρηξη της αντίστασης».
Ο Ζορζ Ιμπραήμ Αμπνταλλά άσκησε κριτική στην έλλειψη δράσης στον αραβικό κόσμο, δηλώνοντας ότι ο αραβικός δρόμος δεν κινητοποιείται όπως θα έπρεπε και πως έχει φτάσει η ώρα οι πολίτες να ενωθούν και να αναλάβουν δράση. Ζήτησε εκ νέου την εξέγερση του αραβικού λαού, υποστηρίζοντας ότι μια τέτοια κινητοποίηση θα πυροδοτήσει ευρύτερη αντίσταση.
Εξέφρασε την απογοήτευσή του για τα σημερινά επίπεδα λαϊκής κινητοποίησης, δηλώνοντας ότι «οι αραβικοί λαοί δεν εξεγείρονται επαρκώς» και ότι «πρέπει να συγκεντρωθούν στους δρόμους και να δράσουν». Οι δηλώσεις του αντικατοπτρίζουν τη βαθιά επαναστατική του ιδεολογία, η οποία είναι ριζωμένη στον λαϊκό αγώνα και διαμορφώθηκε μέσα από δεκαετίες αταλάντευτης δέσμευσης στην Παλαιστίνη και στην αντιμετώπιση του ιμπεριαλισμού και του σιωνισμού στην περιοχή.
Ο σύντροφος Ζορζ εξέφρασε την ευγνωμοσύνη του σε όλους όσοι τον στήριξαν καθ’ όλη τη διάρκεια της φυλάκισής του: «Χαιρετίζω όλους όσοι στάθηκαν δίπλα μου, υποστήριξαν τον αγώνα μου και μου έδωσαν δύναμη για το μέλλον».
Ο βετεράνος αγωνιστής της Αντίστασης τόνισε επίσης: «Ο καπιταλισμός βρίσκεται σε παρακμή. Γι’ αυτό και κατασκευάζει πολέμους».
Μιλώντας στο Al Mayadeen, η δικηγόρος του Ζορζ Ιμπραήμ Αμπνταλλά υπογράμμισε την ετοιμότητά του να επανέλθει στην πολιτική δράση. «Πρέπει να σταθούμε στο πλευρό του αγώνα του Ζορζ», δήλωσε, περιγράφοντάς τον ως «πλήρως ενήμερο για τις τρέχουσες εξελίξεις» και με «μεγάλη δυναμική και ζωτικότητα». Απεύθυνε έκκληση στον κόσμο να αγκαλιάσει την υπόθεσή του, παρουσιάζοντάς τον ως σύμβολο μακροχρόνιας αντίστασης και απελευθέρωσης.
Freedom fighter Georges Ibrahim Abdallah, in a message via #AlMayadeen, affirmed his steadfastness, saying he remains calm, reassured, and committed to the struggle until his last breath.
He stated that he does not feel threatened, describing his situation as no different from… pic.twitter.com/XrSZNZpbcB
— Al Mayadeen English (@MayadeenEnglish) July 24, 2025
Οι πολλοί θρίαμβοι της απελευθέρωσης του Ζορζ Αμπνταλλά
του Χανάν Χουσεΐν (αρθρογράφος ειδικευμένος σε θέματα διεθνούς πολιτικής, με σπουδές σε ΗΠΑ και Πακιστάν)
Με τη γαλλική κακοδικία και τον αγώνα του Αμπνταλλά να βρίσκονται στoυς αντίθετους πόλους, η αποφυλάκισή του καθίσταται ακόμη πιο σημαντική και αξιοσημείωτη
ΠΗΓΗ: Al Mayadeen English
Ηταν ένας αγώνας αρχών που χτίστηκε επί δεκαετίες.
Ο Ζορζ Ιμπραήμ Αμπνταλλά, ο πιο παλιός πολιτικός κρατούμενος στην Ευρώπη, έγινε σύμβολο αδιάλλακτης αντίστασης όταν επέστρεψε για να ενταχθεί στο Λαϊκό Μέτωπο για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης, χρησιμοποιώντας τις αντι-αποικιοκρατικές του πεποιθήσεις για να σταθεί στο πλευρό των καταπιεσμένων και να στείλει ένα ξεκάθαρο μήνυμα προς τους συνωμότες των ΗΠΑ και του Ισραήλ: αρκετά πια.
Σήμερα, μετά από τέσσερις δεκαετίες άδικης κράτησης από τη Γαλλία, η επικείμενη αποφυλάκισή του καταδεικνύει ορισμένες θεμελιώδεις αλήθειες: Πρώτο, η επιμονή ΗΠΑ και Ισραήλ να τον κρατήσουν μακριά από τη δημόσια σφαίρα ήταν τελικά αυτοκαταστροφική, καθώς δαπάνησαν τεράστιο διπλωματικό και κατασκοπευτικό κεφάλαιο για να αποτρέψουν την απελευθέρωσή του — παρότι πληρούσε όλες τις νομικές προϋποθέσεις για πρόωρη αποφυλάκιση εδώ και πάνω από είκοσι χρόνια. Δεύτερο, η αποφυλάκισή του αποδεικνύει ότι η αντίσταση μπορεί να υπερνικήσει την καταστολή. Τρίτο, εκθέτει την υποκρισία της Γαλλίας.
Η απελευθέρωση του Αμπντάλα πρέπει να εκτιμηθεί ως πλήγμα στις αμερικανικές προσπάθειες να διεξαγάγουν πόλεμο κατά των στελεχών της αντίστασης. Πρόκειται για ένα αμερικανικό καθεστώς που παραβίασε ανοιχτά τη νομική διαδικασία, ντύνοντας την υπόθεση με πολιτικό ένδυμα αντί για πραγματική δικαστική αμεροληψία. Αυτό στέλνει ένα ισχυρό μήνυμα σε όλους τους άδικα κρατούμενους αγωνιστές της αντίστασης, από λιβανέζους ήρωες μέχρι παλαιστίνιους μαχητές, ότι ο Αμπνταλλά αρνήθηκε να κάνει οποιαδήποτε παραχώρηση για να εξασφαλίσει την ελευθερία του.
Το αίσθημα αυτό αντηχεί τις αξίες της εντιμότητας, της αντι-αποικιοκρατικής αντίστασης και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, που αποτελούν το οξυγόνο της αντοχής. Ενας από τους βασικούς στόχους της Ουάσιγκτον και του Τελ Αβίβ ήταν να υπονομεύσουν την ορμή του διεθνούς κινήματος υπέρ των δικαιωμάτων και να πιέσουν για την παραμονή του Αμπνταλλά στη φυλακή μέσω παρασκηνιακών μεθοδεύσεων. Αυτό φάνηκε ξεκάθαρα και μέσα από τη συνεχή παρέμβασή τους προς τις αδύναμες γαλλικές δικαστικές διαδικασίες, αλλά και από την απροθυμία του πρώην γάλλου υπουργού Εσωτερικών Μανουέλ Βαλς να αποφυλακίσει τον Αμπνταλλά. Ο Αμπνταλλά, που χαίρει ευρείας υποστήριξης ως μέλος των Λιβανέζικων Ενοπλων Επαναστατικών Φραξιών, μπορεί πλέον να βλέπει αυτή τη μακροχρόνια πορεία προς την αποφυλάκιση ως απόδειξη του τι μπορεί να πετύχει η αλληλεγγύη.
Οπως ξεκαθάρισε ο Ζακ Αταλί, ανώτερος σύμβουλος του τότε γάλλου προέδρου Φρανσουά Μιτεράν, δεν υπήρχαν ουσιαστικά αποδεικτικά στοιχεία εναντίον του Αμπνταλλά για τις κατηγορίες που του αποδόθηκαν. Το γεγονός ότι αντιστάθηκε στην άμεση επιρροή των ΗΠΑ ως προς τον καθορισμό των γαλλικών προοπτικών για την αποφυλάκισή του, καθιστά ιδιαίτερα ενθαρρυντικό το ότι σήμερα ο Αμπνταλλά αγκαλιάζει την ελευθερία, ως αποτέλεσμα λαϊκής πίεσης. Οι λιβανέζικες οργανώσεις δικαιωμάτων, για παράδειγμα, διαδραμάτισαν καθοριστικό ρόλο στο να καταδείξουν ότι η φυλάκισή του ήταν πολιτικά υποκινούμενη και όχι προϊόν αντικειμενικής απονομής δικαιοσύνης. Τα βάσανα της αναμονής επί δεκαετίες, παρά τις σημαντικές ενστάσεις για την αμεροληψία της γαλλικής δικαιοσύνης, στέλνουν ισχυρό μήνυμα επιμονής, αποκαλύπτοντας την υποκρισία του Παρισιού μεταξύ πραγματικών και κατασκευασμένων εγκλημάτων. Οπως δήλωσε και ο δικηγόρος του Αμπνταλλά τη χρονική στιγμή της αμφιλεγόμενης ισόβιας καταδίκης του, η απόφαση – και τα καταδικαστέα πολιτικά της κίνητρα – ισοδυναμούσαν με “κήρυξη πολέμου”.
Η λαϊκή κινητοποίηση δεν περιορίστηκε μόνο σε τμήματα του αραβικού κόσμου. Μόνο στη Γαλλία, ο Αμπνταλλά τιμούνταν ως σύμβολο ελευθερίας που αξίζει την απελευθέρωση. Οι ετήσιες διαδηλώσεις έξω από τη φυλακή της Λανμεζάν, στη νότια Γαλλία, αποτελούν σαφή απόδειξη ότι ο Αμπνταλλά δεν περιοριζόταν στον λιβανέζικο πολιτικό λόγο, λόγω της αντοχής του, της αφοσίωσής του στην παλαιστινιακή υπόθεση και άλλων αρετών του αντι-αποικιοικρατικού αγώνα, αλλά αποτελούσε ένα διαρκές σύμβολο δύναμης αντίστασης απέναντι σε μια χαλαρή διπλωματική προσέγγιση στην πολυετή υπόθεσή του στη Γαλλία. Αρνούμενη να αναγνωρίσει την κινητοποίηση από τη βάση υπέρ των δικαιωμάτων του Αμπνταλλά και της πολυετούς εκκρεμούς απόδοσης δικαίου, η Γαλλία αποκαλύπτει τα έντονα διπλά της στάνταρ όσον αφορά την εφαρμογή των ελευθεριών.
Παρά τα όσα λέγονται για μια τάξη βασισμένη σε κανόνες και κοινές αξίες, η υπόθεση του Αμπνταλλά ως παλαιότερου πολιτικού κρατούμενου της Ευρώπης στιγματίζει αυτό το αφήγημα. Η αδιάκοπη αποφασιστικότητα της Παλαιστίνης απέναντι στη σιωνιστική βαρβαρότητα αποδεικνύει ότι το βάρος των πραγματικών αξιών, της ηθικής και της δικαιοσύνης πρέπει να πέφτει στους καταπιεσμένους – όχι σε όσους διευκολύνουν τη σιωνιστική επιθετικότητα.
Η ακλόνητη πεποίθηση του Αμπνταλλά γι’ αυτή την υπόθεση τον φέρνει σε σύγκρουση με το Παρίσι, το οποίο έχει υιοθετήσει τα εγκλήματα γενοκτονίας του “Ισραήλ”, υποστηρίζοντας το υποτιθέμενο “δικαίωμα στην αυτοάμυνα”, και παραμένει, όπως και άλλες δυτικές χώρες, συνένοχο σε εγκλήματα μέχρι και σήμερα. Με τη γαλλική κακοδικία και την αγωνιστική του στάση να βρίσκονται στα δύο άκρα, η απελευθέρωσή του αποκτά ακόμα μεγαλύτερη βαρύτητα. «Είμαστε ενθουσιασμένοι. Δεν περίμενα ποτέ να λάβει τέτοια απόφαση η γαλλική δικαιοσύνη, ούτε ότι θα απελευθερωνόταν, ειδικά μετά από τόσες απορριφθείσες αιτήσεις», δήλωσε ο Ρομπέρ Αμπνταλλά, αδελφός του Ζορζ. «Για πρώτη φορά, οι γαλλικές αρχές απελευθερώθηκαν από τις πιέσεις του Ισραήλ και των ΗΠΑ».
Κατά συνέπεια, η απελευθέρωση του Αμπνταλλά με σκληρή μάχη πρέπει να ειδωθεί ως συμβολική ήττα της σιωνιστικής και αμερικανικής εκστρατείας πίεσης και ως απόδειξη του ότι η στοχευμένη υποστήριξη προς πρόσωπα της αντίστασης μπορεί να φέρει αποτέλεσμα. Οπως δείχνει η συνεχιζόμενη γενοκτονία του “Ισραήλ” στη Γάζα, οι προσπάθειες να εξουδετερωθούν ή να φιμωθούν πολιτικοί κρατούμενοι δεν μπορούν να πετύχουν.
Η μετάβαση του Αμπνταλλά από την καταστολή στην ελευθερία, βασισμένη όλο και περισσότερο στη λαϊκή δυναμική και στην υπεράσπιση των δικαιωμάτων, καθιστά σαφές ότι όσοι παλεύουν για ελευθερία και δικαιοσύνη πρέπει να πάρουν την υπόθεση στα χέρια τους.
