Στις 8 Μάρτη του 2024, ένα μήνα προτού συμπληρώσει το 80 χρόνια της (γεννήθηκε στις 9 Απρίλη του 1944), η αγέραστη Λέιλα Χάλεντ, ένας θρύλος της Παλαιστινιακής Αντίστασης, απηύθυνε βιντεοσκοπημένο μήνυμα απ’ αφορμή της Διεθνή Μέρα της Γυναίκας. Και ναι, δεν μίλησε ως γυναίκα, αλλά ως Παλαιστίνια. Δεν απευθύνθηκε στις γυναίκες, αλλά σε όλη την ανθρωπότητα.
Σ’ αυτό παραμένει διαχρονικά συνεπέστατη. «Εκπροσωπώ τους Παλαιστίνιους, όχι τις γυναίκες» είχε πει πριν από πολλά χρόνια, όταν προσπαθούσε να σπάσει το στερεότυπο της «πανέμορφης αεροπειρατίνας» στο οποίο προσπαθούσε να την τυλίξει το μιντιακό σύστημα. Και άλλη φορά είχε πει: «Το γυναικείο ζήτημα είναι μέρος του αγώνα μας, αλλά όχι το μόνο μέρος. Επανάσταση πρέπει επίσης να σημαίνει ζωή, κάθε όψη της ζωής. Με ρωτάτΕ αν είμαι πρώτα Παλαιστίνια ή πρώτα γυναίκα. Δεν μπορώ να τα διαχωρίσω. Είμαι γυναίκα και Παλαιστίνια ταυτόχρονα». Κι άλλη φορά είχε πει: «Εμαθα ότι μια γυναίκα μπορεί να είναι μαχήτρια, μαχήτρια της ελευθερίας, πολιτική αγωνίστρια και ότι μπορεί να ερωτευθεί και να την ερωτευθούν, μπορεί να παντρευτεί, να έχει παιδιά, να είναι μάνα».
Ελεγε η συντρόφισσα Λέιλα στο μήνυμά της:
Προς όλο τον κόσμο. Σας καλώ να κλιμακώσετε τον αγώνα ενάντια στο κράτος του Ισραήλ και τους συμμάχους του, ιδιαίτερα τους αποικιοκράτες στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ, που υποστηρίζουν το Ισραήλ με όλα τα όπλα, και με οτιδήποτε χρειάζεται για την υποστήριξη του Ισραήλ που επιτίθεται στο λαό μας εδώ και πέντε μήνες. Σκοτώνουν παιδιά και γυναίκες και γκρεμίζουν σπίτια πάνω στα κεφάλια των ανθρώπων που ζουν μέσα. Μέχρι τώρα υπάρχουν 30.000 μάρτυρες από το λαό μας και πάνω από 60.000 τραυματίες. Μπορείτε να φανταστείτε αυτή την τρομοκρατική επίθεση από το Ισραήλ, κράτος διαβόητο για το ότι είναι ναζιστικό…
Ηρθαν εδώ στην περιοχή μας και κατέλαβαν την Παλαιστίνη. Ως τώρα, το Ισραήλ δεν υπακούει στο διεθνές δίκαιο, επειδή το Ισραήλ θεωρεί τον εαυτό του υπεράνω του διεθνούς δικαίου. Τώρα είναι η στιγμή να κατηγορηθεί το Ισραήλ και να παρουσιαστεί μπροστά στο Διεθνές Δικαστήριο. Τώρα είναι ώρα να εκφράσετε τη γνώμη σας και να εκφράσετε τη στάση σας σε αλληλεγγύη με τους καταπιεσμένους στη Γάζα, σε όλη τη Λωρίδα της Γάζας, και στη Δυτική Οχθη, για τις συνεχιζόμενες επιθέσεις του Ισραήλ που δε δίνει δεκάρα για να σταματήσει αυτές τις επιθέσεις ενάντια στο λαό μας. Προσπαθούν να σκοτώσουν όλες τις γενιές, όχι μόνο μία.
Γνωρίζουν πολύ καλά ότι ο λαός μας στέκεται ακλόνητος απέναντι σε αυτήν την τρομοκρατική επίθεση ενάντιά του στη Γάζα. Και επίσης στη Δυτική Οχθη, σκοτώνουν κόσμο στους δρόμους, συλλαμβάνουν ανθρώπους εκεί. Γι’ αυτό σας καλώ να βγείτε στους δρόμους, όπως έχετε κάνει στο παρελθόν, και να συνεχίσετε να το κάνετε όσο συνεχίζεται αυτός ο πόλεμος ενάντια στο λαό μας.
Γνωρίζουμε πως οι Αμερικανοί, ο Μπάιντεν προσωπικά ηγείται αυτού του πολέμου ενάντια στο λαό μας. Γνωρίζουμε πως οι Αμερικανοί και όλες οι αμερικανικές ηγεσίες εδώ και πολύ καιρό ασκούν την ίδια πολιτική, δηλαδή να καταπιέζουν τους λαούς του κόσμου. Αυτή τη φορά ήταν ενάντια στην κατάπαυση του πυρός. Οπότε, ο λαός μας χρειάζεται την αλληλεγγύη σας και εκτιμούμε ιδιαίτερα όλους τους λαούς που βγήκαν στους δρόμους οπουδήποτε στον κόσμο, είναι υποστηρικτές του λαού μας. Αυτό θα του δώσει δύναμη να συνεχίσει μέχρι τη νίκη.
Αυτός είναι ο πόλεμος που κάνουμε τώρα για να υπερασπιστούμε τους εαυτούς μας και το λαό μας και τη γη μας. Σας καλώ, γράψτε επιστολές στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, πείτε τους πως αυτό είναι γενοκτονία, αυτό είναι εθνοκάθαρση και πως το Ισραήλ πρέπει να κατηγορηθεί για τις πράξεις του και για την απαίσια και τρομοκρατική του επίθεση ενάντια στο λαό μας. Σας ευχαριστώ πολύ.
Δίπλα στο μήνυμα της μαρξίστριας Λέιλα Χάλεντ, στις 8 Μάη του 2024, θα βάλουμε την ανακοίνωση της ισλαμικής επαναστατικής εθνικοαπελευθερωτικής οργάνωσης Χαμάς, στις 8 Μάη του 2025.
Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας: Τιμούμε τον ρόλο της Παλαιστίνιας στον αγώνα του λαού μας, χαιρετίζουμε τις ακλόνητες αγωνίστριες και καλούμε για την προστασία τους από τα εγκλήματα και την επιθετικότητα της Κατοχής
Το Ισλαμικό Κίνημα Αντίστασης (Χαμάς) δηλώνει ότι ο εορτασμός της Διεθνούς Κοινότητας για την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας αποτελεί ευκαιρία να αποκαλυφθούν τα εγκλήματα του σιωνιστικού καθεστώτος κατά της παλαιστίνιας γυναίκας σε όλα τα κατεχόμενα εδάφη μας. Εχει υποστεί βάρβαρους βομβαρδισμούς, καθημερινές σφαγές, εκτοπισμό, εξορία, φυλάκιση και βασανιστήρια στα σιωνιστικά κελιά, καθώς και τη στέρηση των πιο βασικών ανθρώπινων δικαιωμάτων της.
Η δολοφονία περισσότερων από 12.000 παλαιστίνιων γυναικών, ο τραυματισμός και η φυλάκιση χιλιάδων, καθώς και η αναγκαστική εκτόπιση εκατοντάδων χιλιάδων γυναικών λόγω της σιωνιστικής επιθετικότητας και της γενοκτονίας στη Λωρίδα της Γάζας, αποτελούν ντροπή για την ανθρωπότητα. Επιπλέον, στιγματίζουν όλους όσους σιωπούν ή είναι συνεργοί σε αυτά τα εγκλήματα, ιδίως εκείνους που ισχυρίζονται ότι υπερασπίζονται τα δικαιώματα των γυναικών. Αυτό τους τοποθετεί ενώπιον μιας ιστορικής, πολιτικής, ηθικής και ανθρωπιστικής ευθύνης για την αποτροπή αυτών των θηριωδιών και για την ποινικοποίησή τους.
Οι παλαιστίνιες κρατούμενες στις φυλακές της Κατοχής υφίστανται τις πιο φρικτές μορφές ψυχολογικών και σωματικών βασανιστηρίων, κατά κατάφωρη παραβίαση όλων των διεθνών συνθηκών και ανθρώπινων δικαιωμάτων. Αυτό αποκαλύπτει την υποκρισία και τα διπλά μέτρα και σταθμά που εφαρμόζουν οι Ηνωμένες Πολιτείες και ορισμένες δυτικές χώρες στο ζήτημα των παλαιστίνιων κρατούμενων.
Με αυτήν την ευκαιρία, τιμούμε τον ρόλο της Παλαιστίνιας στον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα του λαού μας και χαιρετίζουμε τις ατρόμητες και υπομονετικές αγωνίστριες στη Γάζα, τη Δυτική Όχθη, την Ιερουσαλήμ και τα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη. Αυτές αποτελούν σύμβολο απαράμιλλης αντοχής και ακλόνητης θέλησης, συμβάλλοντας στην ανατροφή των επόμενων γενεών, στην προστασία των δικαιωμάτων, της ταυτότητας και των εθνικών αξιών και στην αντιμετώπιση των σιωνιστικών σχεδίων που επιδιώκουν τον εκτοπισμό του λαού μας και την εξάλειψη της παλαιστινιακής υπόθεσης.
Θυμόμαστε με υπερηφάνεια τον ρόλο της Παλαιστίνιας στη Λωρίδα της Γάζας κατά τη διάρκεια της μάχης «Κατακλυσμός του Αλ-Ακσα». Ηταν η μητέρα, η σύζυγος, η αδελφή και η κόρη, η προστάτιδα της Αντίστασης, η φύλακας των αξιών, η συμπαραστάτρια, η αγωνίστρια και η θυσιαζόμενη. Υπήρξε μάρτυρας, τραυματίας και αιχμάλωτη και συνεχίζει να διαδραματίζει κεντρικό ρόλο στην επούλωση των πληγών, στην ενίσχυση της αντοχής και στην αντίσταση για την υπεράσπιση της πατρίδας, των αρχών και των ιερών μας τόπων.
Εκτιμούμε ιδιαίτερα τον ρόλο των γυναικών στον αραβικό και ισλαμικό κόσμο, καθώς και των ελεύθερων γυναικών σε όλο τον κόσμο, που έχουν σταθεί με αξιοπρέπεια στο πλευρό της παλαιστινιακής υπόθεσης και έχουν καταδικάσει τη σιωνιστική επίθεση στη Γάζα. Τις καλούμε να συνεχίσουν τις διαδηλώσεις και τις δράσεις σε όλες τις πόλεις και πρωτεύουσες, υποστηρίζοντας την αντοχή της παλαιστίνιας γυναίκας και συμβάλλοντας στην απελευθέρωση της Παλαιστίνης, της Ιερουσαλήμ και της Γάζας.
Επιπλέον, καλούμε τη διεθνή κοινότητα και τις πολιτικές, νομικές και ανθρωπιστικές οργανώσεις να προστατεύσουν την Παλαιστίνια από τα συνεχιζόμενα και συστηματικά εγκλήματα της Κατοχής. Πρέπει να διασφαλίσουν την ελευθερία και την αξιοπρέπειά της στη γη της, να της επιτρέψουν να ασκήσει τα νόμιμα δικαιώματά της και να προχωρήσουν στη δίωξη των σιωνιστών ηγετών για τα εγκλήματά τους κατά των παλαιστίνιων γυναικών, ώστε να μην παραμείνουν ατιμώρητοι.
Δόξα και αιώνια τιμή στις παλαιστίνιες μάρτυρες, ταχεία ανάρρωση στις τραυματισμένες και σύντομα ελευθερία για τις κρατούμενες αγωνίστριες στις φυλακές του εχθρού. Με τη θέληση του Θεού, η νίκη για το λαό μας πλησιάζει.
Ισλαμικό Κίνημα Αντίστασης – Χαμάς
Σάββατο: 08 Ραμαντάν 1446 Η
Αντίστοιχα: 08 Μάρτη 2025 Μ
Είναι θλιβερό να διαβάζει κανείς τα κείμενα «αρχών» φεμινιστικών οργανώσεων και να διαπιστώνει πόσο πίσω είναι σε σχέση όχι μόνο με τις γυναίκες που αγωνίζονται για τη λευτεριά και την ανεξαρτησία, αλλά ακόμα και με τους ουτοπικούς σοσιαλιστές του 19ου αιώνα. Οπως για παράδειγμα τον Ρόμπερτ Οουεν (τον άνθρωπο που θεωρείται ο εμπνευστής των νηπιαγωγείων στη Βρετανία), που θεωρούσε ότι τα μεγάλα εμπόδια που έκλειναν το δρόμο στην κοινωνική μεταρρύθμιση ήταν: η ατομική ιδιοκτησία, η θρησκεία και η σύγχρονη μορφή του γάμου. Ο ίδιος επιτέθηκε ανελέητα και στα τρία, γι’ αυτό και από πλούσιος κατέληξε να γίνει εργάτης για τα τελευταία 30 χρόνια της ζωής του.
Ο σημερινός φεμινισμός, όμως, όπως εκφράζεται από διάφορα πολύχρωμα κινήματα, δεν έχει τόσο ανατρεπτικούς στόχους! Αυτό που ζητά είναι μια αναγνώριση του ρόλου της γυναίκας στο πλαίσιο του σημερινού συστήματος και «ένα δίκαιο μεροκάματο σε μια δίκαιη εργάσιμη μέρα», όχι όμως την κατάργηση του συστήματος της μισθωτής σκλαβιάς.
Δράσεις όπως οι γυναικείες απεργίες για την ικανοποίηση αιτημάτων όπως η πληρωμή μισθού στις γυναίκες για τη δουλειά στο σπίτι, μπορεί να πλασάρονται ως «ριζοσπαστικές», είναι όμως καταδικασμένες σε αποτυχία, όχι μόνο γιατί δεν τυγχάνουν πλατιάς αποδοχής από τις γυναίκες, αλλά γιατί βασίζονται σε μία θεώρηση της πραγματικότητας, που δεν έχει καμία σχέση μ’ αυτήν. Πώς, για παράδειγμα, θα ήταν δυνατόν μια γυναίκα που δεν εργάζεται αλλά κρατάει το σπίτι να αφήσει τα ανήλικα παιδιά της ατάιστα ή άρρωστα χωρίς να τα φροντίσει; Για να τιμωρήσει ποιον, άλλωστε; Το αφτί των καπιταλιστών δεν πρόκειται να ιδρώσει καθόλου, αφού η παραγωγή τους θα συνεχιστεί κανονικά, είτε είναι σιδερωμένα είτε όχι τα παντελόνια των εργατών τους.
Η άποψη ότι η γυναίκα παράγει αξίες στο σπίτι, παράγοντας την εργατική δύναμη (δηλαδή τις φυσικές και πνευματικές ανθρώπινες ικανότητες που χρειάζονται για την παραγωγή των αγαθών στο εργοστάσιο), άποψη που δυστυχώς έχουν ορισμένες φεμινίστριες, οδηγεί στον πλήρη παραλογισμό. Γιατί αυτό που δε μπορούν να καταλάβουν οι υποστηρικτές της είναι πως η εργατική δύναμη δεν παράγεται όπως τα άλλα αγαθά. Είναι φυσική ικανότητα του ανθρώπου, που μπορεί ο ίδιος να παραγάγει μέσα από τη στοιχειώδη διατροφή του. Είναι σα να λες ότι τα τρόφιμα παράγουν αξίες, γιατί παράγουν εργατική δύναμη! Από την άλλη, αν οι γυναίκες που φροντίζουν τους άντρες τους παράγουν εργατική δύναμη, γιατί να μην πούμε το ίδιο και για τους άντρες που ζουν μόνοι τους; Θα έπρεπε κι αυτοί να πάρουν πρόσθετο μισθό γιατί «παράγουν» την εργατική τους δύναμη;
Μια άλλη, αρκετά διαδεδομένη άποψη είναι ότι οι γυναίκες-νοικοκυρές εργάζονται ΑΜΙΣΘΙ. Ομως αυτό δεν μπορεί να σταθεί σε μια στοιχειώδη ανάλυση της πραγματικότητας. Γιατί και οι νοικοκυρές καταναλώνουν προϊόντα (ρούχα, παπούτσια, τροφή, ηλεκτρικό ρεύμα, προϊόντα καλλωπισμού κτλ), που πληρώνονται από το μισθό του εργάτη-άντρα τους. Μισθό που δίνει ο καπιταλιστής, όχι επειδή συμπονά τον εργάτη, αλλά επειδή καταλαβαίνει ότι θα πρέπει να πληρώσει όχι μόνο γι’ αυτόν αλλά και για τη συντήρηση της οικογένειάς του (των παιδιών και της γυναίκας του).
Η εργασία των γυναικών στο σπίτι δεν παράγει αξίες προς ανταλλαγή, αλλά αξίες χρήσης. Αυτό δε σημαίνει ότι οι γυναίκες «κάθονται». Απλά, δε βγαίνουν στην αγορά εργασίας για να πουλήσουν την εργατική τους δύναμη. Εφόσον δε συμβαίνει αυτό, δεν υπάρχει κάποιος από τον οποίο να μπορούν να διεκδικήσουν μισθό και να κάνουν απεργία, δεν κοινωνικοποιούν την εργασία τους.
Αντί οι φεμινίστριες της συμφοράς να έχουν ως όραμα την επαναστατική αλλαγή της οικονομικής πραγματικότητας και την κατάργηση της οικογένειας ως «κυττάρου» της κοινωνίας, ζητούν μια πληρωμή στις νοικοκυρές για το αλυσόδεμά τους στο νοικοκυριό. Σε συνθήκες άκρατου ατομισμού, αυτό θεωρείται απόλυτα φυσικό. Το νοικοκυριό αποτελεί μια καθαρά ιδιωτική υπόθεση. Και η εργασία της γυναίκας σ’ αυτό καμία σχέση δεν έχει με την εργασία έξω. Η τελευταία, όχι μόνο την κοινωνικοποιεί, αλλά δημιουργεί τους όρους για να μπορέσει η γυναίκα (μαζί με τον άντρα σύντροφό της) να αγωνιστεί για την ανατροπή των καπιταλιστικών σχέσεων ιδιοκτησίας, εκμετάλλευσης και καταπίεσης.
Γράφει για το γυναικείο ζήτημα ο Φρίντριχ Ενγκελς, στο έργο του «Η καταγωγή της οικογένειας, της ατομικής ιδιοκτησίας και του κράτους»:
«Η ανατροπή της μητριαρχίας ήταν η κοσμοϊστορική ήττα του γυναικείου φύλου. Ο άντρας πήρε το πηδάλιο και στο σπίτι, η γυναίκα ταπεινώθηκε, υποδουλώθηκε, έγινε σκλάβα των ορέξεών του και απλό εργαλείο για την παραγωγή παιδιών. Την ταπεινωμένη αυτή θέση της γυναίκας, όπως προβάλλει ανοιχτά ιδίως στους Ελληνες της ηρωικής και ακόμα περισσότερο της κλασικής εποχής, σιγά-σιγά την εξωράισαν υποκριτικά και ακόμα που και που της δώσανε πιο απαλή μορφή, καθόλου όμως δεν την κατάργησαν».
Αφού περιγράψει τη γέννηση της μονογαμικής οικογένειας, ο Ενγκελς καταλήγει:
«Ηταν η πρώτη μορφή οικογένειας που δε στηριζόταν σε φυσικούς μα σε οικονομικούς όρους, δηλαδή στη νίκη της ατομικής ιδιοκτησίας πάνω στην αρχική φυσική κοινή ιδιοκτησία. Η κυριαρχία του άντρα στην οικογένεια και η παραγωγή παιδιών, που να μπορούν να είναι μονάχα δικά του, και που προορίζονταν να κληρονομούν τα πλούτη του, αυτοί μονάχα ήταν οι αποκλειστικοί σκοποί της μονογαμίας, που οι Ελληνες τους έκφραζαν απερίφραστα (…) Ετσι η μονογαμία καθόλου δεν μπαίνει στην ιστορία σαν συμφιλίωση του άντρα και της γυναίκας, και πολύ λιγότερο σαν η ανώτατη μορφή της. Αντίθετα. Εμφανίζεται σαν υποδούλωση του ενός φύλου από το άλλο, σαν κήρυξη πολέμου ανάμεσα στα δύο φύλα, πολέμου άγνωστου σ’ όλη την προϊστορία. Σε ένα παλιό ανέκδοτο χειρόγραφο (σ.σ. αναφέρεται στη “Γερμανική Ιδεολογία“) που το γράψαμε ο Μαρξ κι εγώ το 1846, βρίσκω τα παρακάτω: “Ο πρώτος καταμερισμός της εργασίας είναι ο καταμερισμός της εργασίας ανάμεσα στον άντρα και την γυναίκα για την παραγωγή παιδιών”. Και σήμερα μπορώ να προσθέσω: Η πρώτη ταξική αντίθεση που εμφανίστηκε στην ιστορία συμπίπτει με την ανάπτυξη του ανταγωνισμού του άντρα και της γυναίκας στη μονογαμία, και η πρώτη ταξική καταπίεση με την καταπίεση του γυναικείου φύλου από το αντρικό. Η μονογαμία ήταν μία μεγάλη ιστορική πρόοδος, ταυτόχρονα όμως, πλάι στη δουλεία και τον ατομικό πλούτο, εγκαινίασε την εποχή που κρατά ως τα σήμερα και όπου κάθε πρόοδος είναι μαζί και μία σχετική πισωδρόμηση, όπου η προκοπή και η ανάπτυξη του ενός κατορθώνεται με τον πόνο και την καταπίεση του άλλου».
Ο Ενγκελς και ο Μαρξ δεν ηθικολογούν, αλλά εξηγούν την εξέλιξη της ιστορίας βάσει της υλικής της βάσης. Ταυτόχρονα, δε διστάζουν να στηλιτεύσουν αδυσώπητα την καταπίεση της γυναίκας, που γεννήθηκε ταυτόχρονα με τη γέννηση της ατομικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής:
«Στο παλιό κομμουνιστικό νοικοκυριό, που περιελάμβανε πολλά αντρόγυνα με τα παιδιά τους, η διεύθυνση του νοικοκυριού, που είχε ανατεθεί στις γυναίκες, ήταν εξίσου δημόσιο, κοινωνικά αναγκαίο λειτούργημα όπως και η εξεύρεση μέσων διατροφής από τους άντρες. Με την πατριαρχική οικογένεια και ακόμα περισσότερο με τη μονογαμική ξεχωριστή οικογένεια άλλαξαν τα πράγματα. Η διοίκηση του νοικοκυριού έχασε το δημόσιο χαρακτήρα της. Επαψε να ενδιαφέρει την κοινωνία. Η γυναίκα, παραμερισμένη από τη συμμετοχή στην κοινωνική παραγωγή, έγινε η πρώτη υπηρέτρια. Μονάχα η μεγάλη βιομηχανία της εποχής μας της άνοιξε ξανά το δρόμο προς την κοινωνική παραγωγή – και πάλι μόνο ως προλετάρισσα. Ωστόσο, όσο είναι υποχρεωμένη να εκπληρώνει τα καθήκοντά της στην ιδιωτική υπηρεσία της οικογένειας, μένει αποκλεισμένη από την κοινωνική παραγωγή και δε μπορεί να κερδίζει τίποτα… Μέσα στην οικογένεια ο άντρας είναι ο αστός, η γυναίκα εκπροσωπεί το προλεταριάτο».
Παράλληλα, στηλιτεύουν την υποκρισία της αστικής κοινωνίας που ταυτόχρονα με την υποδούλωση της γυναίκας υποθάλπει τον αγοραίο έρωτα ως αναγκαστικό της συμπλήρωμα:
«Ο εταιρισμός (σ.σ. πορνεία) είναι ακριβώς ένας κοινωνικός θεσμός όπως οποιοσδήποτε άλλος. Συνεχίζει την παλιά σεξουαλική ελευθερία – υπέρ των αντρών. Στην πραγματικότητα, οι κυρίαρχες τάξεις δεν τον ανέχονται μονάχα, αλλά και συμμετέχουν ανοιχτά σ’ αυτόν, ενώ τον καταδικάζουν στα λόγια. Ομως, στην πραγματικότητα, η καταδίκη αυτή δεν αφορά καθόλου τους άντρες που συμμετέχουν σ’ αυτόν, μα μονάχα τις γυναίκες!».
Οι παραπάνω διαπιστώσεις (που πρέπει κανείς να τις βλέπει διαλεκτικά: όχι να ταυτίσει τους άντρες με την αστική τάξη, αλλά να αντιληφθεί την αντίφαση του άντρα-εργάτη που καταπιέζει τη γυναίκα του στο σπίτι, όπως ο αστός τον προλετάριο, χωρίς όμως να αποκομίζει υπεραξία), δεν έκαναν τους κλασικούς του κομμουνισμού να καταλήξουν στα… σχιζοφρενή συμπεράσματα που βγάζουν ορισμένες φεμινίστριες (εξισώνοντας τους άντρες συλλήβδην με… καπιταλιστές τυράννους), αλλά να καθορίσουν με επιστημονική ακρίβεια τους όρους που απαιτούνται για να γίνει δυνατή η απελευθέρωση της γυναίκας:
«Η απελευθέρωση της γυναίκας, η ισοτιμία της με τον άντρα είναι και παραμένει αδύνατη όσο καιρό η γυναίκα θα μένει αποκλεισμένη από την κοινωνική παραγωγική εργασία και θα είναι περιορισμένη στην σπιτική ιδιωτική δουλειά. Η απελευθέρωση της γυναίκας θα γίνει δυνατή μόνο όταν μπορέσει να συμμετέχει σε μεγάλη, κοινωνική κλίμακα στην παραγωγή και οι δουλειές του σπιτιού θα την απασχολούν μονάχα σε ασήμαντο βαθμό».
Πώς θα γίνει όμως αυτό;
«Με το πέρασμα των μέσων παραγωγής σε κοινή ιδιοκτησία, παύει η ατομική οικογένεια να είναι η οικονομική μονάδα της κοινωνίας. Το ατομικό νοικοκυριό μετατρέπεται σε κοινωνικό λειτούργημα. Η περιποίηση και ανατροφή των παιδιών γίνεται δημόσια υπόθεση. Η κοινωνία φροντίζει ίσα για όλα τα παιδιά, είτε είναι παιδιά νόμιμου γάμου είτε νόθα».
Για τους κλασικούς του επιστημονικού σοσιαλισμού, το τελευταίο αποτελεί προϋπόθεση για τη ριζική αλλαγή όλων των σχέσεων και πρώτα απ’ όλα του γάμου:
«Η πλέρια ελευθερία στη σύναψη του γάμου μπορεί λοιπόν τότε μονάχα να πραγματοποιηθεί γενικά, όταν η κατάργηση της κεφαλαιοκρατικής παραγωγής και των σχέσεων ιδιοκτησίας που δημιούργησε βγάλει από τη μέση όλους τους δευτερεύοντες οικονομικούς λόγους που και τώρα ακόμα επιδρούν στην εκλογή συζύγου. Τότε πια δε μένει κανένα άλλο κίνητρο από την αμοιβαία κλίση».
Tα παραπάνω δεν τα αναφέρουμε για να κατακρίνουμε τις χιλιάδες γυναίκες που κατεβαίναν στους δρόμους με τέτοια θολά αιτήματα, χωρίς καθαρή προγραμματική κατεύθυνση. Ο αγώνας των γυναικών για ίσα δικαιώματα με τους άντρες δε θα σταματήσει για να περιμένει την άλλη κοινωνία, σαν νέα «δευτέρα παρουσία», όπως και ο αγώνας των εργατών για καλύτερες συνθήκες εργασίας είναι πρώτιστο καθήκον, αν θέλουν να αποφύγουν τον ηθικό και υλικό τους εκφυλισμό. Ομως ο αγώνας αυτός δεν μπορεί να είναι ούτε επετειακός, ούτε περιορισμένος στο ασφυκτικό πλαίσιο της σημερινής εκμεταλλευτικής κοινωνίας. Θα πρέπει να θέσει ως στόχο αυτό που διατύπωνε ο Ενγκελς στο μνημειώδες έργο του για την καταγωγή της οικογένειας, της ατομικής ιδιοκτησίας και του κράτους:
«Αυτό λοιπόν που μπορούμε σήμερα να υποθέσουμε για τη ρύθμιση των σεξουαλικών σχέσεων ύστερα από το επικείμενο σάρωμα της κεφαλαιοκρατικής παραγωγής, έχει κυρίως αρνητικό χαρακτήρα, περιορίζεται συνήθως σε ό,τι πρόκειται να λείψει. Τι όμως θα προστεθεί; Αυτό θα κριθεί όταν αντρωθεί μια νέα γενιά, μια γενιά από άντρες, που ποτέ στη ζωή τους δε θα έχουν βρεθεί στην ανάγκη ν’ αγοράσουν με λεφτά ή με άλλα κοινωνικά μέσα το δόσιμο μιας γυναίκας, και μια γενιά από γυναίκες, που ποτέ δε θα έχουν βρεθεί στην ανάγκη να δοθούν σ’ έναν άντρα για κανέναν άλλο λόγο εκτός από την αληθινή αγάπη, ούτε ν’ αρνηθούν το δόσιμο στον αγαπημένο τους από το φόβο μπρος στις οικονομικές συνέπειες. Οταν θα υπάρχουν αυτοί οι άνθρωποι, θα γράφουν στα παλιά τους τα παπούτσια αυτά που πιστεύουμε σήμερα ότι θα πρέπει να κάνουν. Θα φτιάξουν τη δική τους ζωή και τη δική τους αντίστοιχη κοινή γνώμη για τις πράξεις του καθενός και – τελεία και παύλα».
Η νέα κομμουνιστική κοινωνία, απαλλαγμένη από τη βαρβαρότητα της πρωτόγονης, που ιστορικά δε θα μπορούσε να καταλήξει πουθενά αλλού παρά στη διάλυσή της, είναι η μόνη που μπορεί να εξασφαλίσει τη γυναικεία χειραφέτηση, που όπως έλεγε ο Φουριέ και επικροτεί ο Ενγκελς, αποτελεί φυσικό μέτρο της γενικής χειραφέτησης.
