Ποια είναι τα μεγαλύτερα προβλήματα που αντιμετωπίζει η κυβέρνηση Μητσοτάκη, αυτά που της προκαλούν σημαντική και πρόωρη πολιτική φθορά και που ίσως χαλάσουν στον Κούλη τα σχέδια για πρόωρες εκλογές;
Το Προσφυγικό και το Ποδοσφαιρικό!
Στο Προσφυγικό, έχουμε την αντίδραση των κατοίκων των νησιών στη δημιουργία κλειστών κέντρων κράτησης, η οποία δεν πατάει σε αισθήματα αλληλεγγύης προς τους πρόσφυγες, αλλά σε έναν τοπικισμό, ο οποίος διανθίζεται με άφθονη ακροδεξιά ρητορική (ακόμα και φασιστική πρακτική). Οι λέξεις «εισβολείς», «λαθροεποικισμός» και «αλλοίωση της εθνικής σύνθεσης» δίνουν και παίρνουν στις δημόσιες τοποθετήσεις. Μέχρι και εξωφρενικά σενάρια συνωμοσίας επιστρατεύουν οι διάφοροι Μουτζούρηδες. Η κυβέρνηση, για να υλοποιήσει σχέδια σύμφωνα με τις απαιτήσεις της ΕΕ, ενδεχομένως να χρειαστεί ακόμα και να συγκρουστεί με τον κόσμο στα νησιά.
Στο Ποδοσφαιρικό, έχουμε δύο βαρόνους της κεφαλαιοκρατίας, που έχουν στην ιδιοκτησία τους ποδοσφαιρικές ομάδες και ΜΜΕ, οι οποίοι επισείουν την «εξέγερση» των ιδιωτικών «στρατών» τους ως απειλή προς την κυβέρνηση, η οποία πραγματικά παραπαίει.
Και στο μέτωπο της ταξικής πάλης; Ουδέν νεότερον…
Ψηφίζεται το αντιασφαλιστικό έκτρωμα του Βρούτση με μια ξέπνοη 24ωρη ντουφεκιά. Ούτε καν για την τιμή των όπλων.
Προωθείται η ιδιωτικοποίηση της ΛΑΡΚΟ και οι εργάτες της έχουν αφεθεί να τα βγάλουν πέρα μόνοι τους.
Προωθείται το σχέδιο ιδιωτικοποίησης της ΔΕΗ και δεν κουνιέται φύλλο στην επιχείρηση που οι εργάτες της βρίσκονταν άλλοτε στην πρωτοπορία των διεκδικητικών συνδικαλιστικών αγώνων.
Το μνημονιακό πλαίσιο στους μισθούς, τις συντάξεις, τις εργασιακές σχέσεις παραμένει αναλλοίωτο, λες και αποτελεί ευλογία (ευλογία για τους καπιταλιστές είναι, φυσικά).
Ασφαλώς δεν περιποιεί τιμή στην εργατική τάξη αυτή η κατάσταση. Να θεωρείται αμελητέο μέγεθος για τις δυνάμεις του κεφαλαίου και την κυβέρνησή τους. Ομως αυτή είναι η κατάσταση κι οφείλουμε να την αντικρίζουμε με καθαρή ματιά, χωρίς συναισθηματικά ξεσπάσματα. Και χωρίς κινήσεις συνδικαλιστικού και πολιτικού «αυτισμού», που θυμίζουν εκείνον που βλέπει τον ίσκιο του το απομεσήμερο και νομίζει πως έγινε γίγαντας.
Η δική μας θέση έχει διατυπωθεί κατ' επανάληψη με σαφήνεια, όσο κι αν ενοχλεί ορισμένους.
Η ταξική ανασυγκρότηση του κινήματος είναι μια διαδικασία που δεν μπορεί να γίνει ερήμην του αυθόρμητου κινήματος της εργατικής τάξης. Το αυθόρμητο κίνημα, όμως, δεν αναπτύσσεται κατά παραγγελία, δεν μπορεί να είναι προϊόν της δράσης μιας πρωτοπορίας. Θ' ακολουθήσει τις δικές του διεργασίες, θα κάνει τον κύκλο του από την άμπωτη στην παλίρροια.
Η πρωτοπορία, αν θέλει να αξίζει το χαρακτηρισμό, πρέπει να είναι έτοιμη να παρέμβει στο κίνημα. Να βρεθεί στην κεφαλή και όχι στην ουρά του. Για ν' αποκτήσει αυτή την ικανότητα, όμως, οφείλει η ίδια να συγκροτηθεί πολιτικά. Κι αυτό δε γίνεται με αυθορμητίστικη αυτοϊκανοποίηση. Απαιτεί αυτό που λέμε δουλειά μυρμηγκιού. Συστηματική προπαγάνδα και ζύμωση, προγραμματική συγκρότηση, λενινιστική αντίληψη της τακτικής.
