Εμπνευσμένος (;) από το Δεκαήμερο του Βοκάκιου και την ιταλική παράδοση στην κωμωδία, ο Γούντι Αλεν συνεχίζει την κινηματογραφική περιοδεία του στις ευρωπαϊκές πρω- τεύουσες, με στάση αυτή τη φορά στη Ρώμη. Το παζλ της νέας του ταινίας συνθέτουν τέσσερις ασύνδετες μεταξύ τους ιστορίες, με κοινό τους χαρακτηριστικό την ενασχόληση με θέματα όπως η αποδοχή, η επιβεβαίωση, ακόμα και η φήμη, και φυσικά ο έρωτας. Ξεχωρίζει η ιστορία με πρωταγωνιστή το Ρομπέρτο Μπενίνι, με εμφανή τη σατιρική διάθεση απέναντι στα ΜΜΕ και τον τρόπο με τον οποίο χτίζουν και γκρεμίζουν τα διάφορα «αστέρια» της επικαιρότητας. Σάτιρα που όμως μένει στα προφανή, αναμενόμενα και χιλιοειπωμένα.
Μόνο εμπνευσμένη δεν μπορεί να χαρακτηρίσει κανείς τη νέα προσπάθεια του 76χρονου πια δημιουργού, καθώς εύκολα μπορεί ο οποιοσδήποτε να παρατηρήσει ότι επαφίεται στα προσωπικά του κλισέ, που ξέρει ότι το κοινό του αγαπά, και δυστυχώς ούτε αυτά υποστηρίζει επαρκώς. Ακόμα και η διάσημη καυστικότητα του χιούμορ του εδώ είναι πολύ περιορισμένη, αφορά θέματα ανούσια και δεν προκαλεί καμία αίσθηση. Αλλη μία ταινία που σε κάνει να αναρωτιέσαι για ποιο λόγο γυρίστηκε. Βαρετή, πολύ βαρετή.
Ελένη Π.
