Οι τόνοι μελανιού, οι καθημερινές αναφορές των ΜΜΕ και οι φωνές αγανάκτησης νοσηλευτών και νοσηλευόμενων, δεν δείχνουν να αρκούν για οποιαδήποτε βελτίωση της κατάστασης στον εφιαλτικό χώρο της δημόσιας υγείας.
Για αυτοοργάνωση και λυσιτελείς τρόπους «μάχης» ούτε σκέψη. Απελπισμένοι όλοι, επιμένουν στην προσδοκία βελτίωσης προσδεμένοι σε θε- σμούς και κανάλια που οι στόχοι τους είναι διαφορετικοί απ’ αυτούς της… πλέμπας. Και για να πάμε μια βόλτα στην περιφέρεια, το μεγάλο πρόβλημα έλλειψης προσωπικού στο νοσοκομείο Ξάνθης παραμένει, με αποτέλεσμα αυτό να λειτουργεί οριακά. Δεν θα πούμε εμείς τα χιλιοειπωμένα, αλλά μία εκ των εμπλεκομένων: «Δεν μας παίζουν τα “μεγάλα” ΜΜΕ, εκτός κι αν γίνει κάτι “χοντρό”», λέει η Εριφύλλη Παπαδοπούλου, πρόεδρος του σωματείου εργαζομένων –πλην ιατρών– του νοσοκομείου. Η οποία προσπαθεί να κοινοποιήσει την κατάσταση προς όλες τις κατευθύνσεις:
«Αγωνιζόμαστε πάντα στο μέτρο του δυνατού και στοχεύουμε στη δημοσιοποίηση των προβλημάτων μας. Μας ενδιαφέρει να ξέρει ο κόσμος το πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε και να μην τα βάζει μαζί μας», λέει η κα Παπαδοπούλου και επεξηγεί:
«Ολα είναι γνωστά σε όλους και το βασικότερο απ’ όσα μας ταλανίζουν είναι η έλλειψη προσωπικού. Αν δεν λυθεί αυτό δεν μπορείς ν’ ασχοληθείς και με τίποτε άλλο. Σκεφτείτε ότι η καρδιολογική κλινική –που μπορεί να έχει και τριάντα ή σαράντα ασθενείς– τη νύχτα έχει μία νοσηλεύτρια! Η παθολογική έχει δύο, με μέσο όρο σαράντα ασθενείς! Το ίδιο συμβαίνει και στη χειρουργική, μία στην ορθοπεδική –όπου βέβαια οι ασθενείς είναι λιγότεροι– το ίδιο και στην ουρολογική, δηλαδή είμαστε σε επικίνδυνο σημείο έχοντας κατά μέσο όρο 250 περιστατικά στα επείγοντα. Αυτό οφείλεται και στη σύσταση του πληθυσμού, αλλά και στο γεγονός ότι ο κόσμος μας προτιμά, μη πηγαίνοντας τόσο στο ΙΚΑ όσο εδώ… Ο κόσμος πρέπει να ξέρει ότι τη νύχτα στα ασθενοφόρα υπάρχει ένας τραυματιοφορέας! Αν φύγει το ένα ασθενοφόρο, στο επόμενο τηλέφωνο θα πρέπει να περιμένουν να έρθει ο άλλος από το σπίτι του ή να επιστρέψει το ασθενοφόρο. Υποτίθεται ότι μέσα στη χρονιά θα γινόταν το ΕΚΑΒ, αλλά ούτε κι αυτό έγινε. Σε μόνιμη βάση λειτουργούμε με προσωπικό ασφαλείας τη νύχτα και τα πρωινά είμαστε οριακά. Κάποιος που έρχεται στο νοσοκομείο δεν το κάνει για πλάκα, όμως τι να προλάβει να εξυπηρετήσει μια νοσηλεύτρια όλη κι όλη, τη νύχτα;».
«ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΚΙ ΟΧΙ ΓΙΑ ΕΠΙΠΛΑ!»
Η κα Παπαδοπούλου «ακτινογραφεί» την κατάσταση προσωπικού, καθώς και κάποιες… άλλες παραμέτρους που δυσχεραίνουν την κατάσταση: «Εχουν γίνει κάποιες μετακινήσεις, καθαρά με κομματικά κριτήρια. Εφυγαν νοσηλεύτριες από το νοσοκομείο και πήγαν σε άλλες υπηρεσίες, κάτι που έχω δηλώσει πάρα πολλές φορές. Μία είναι στο ΚΕΠ, μία στο ΚΕΚΥΚΑμΕΑ –όπου βέβαια ασκεί νοσηλευτικά καθήκοντα– κάποιες άλλες πήγαν σε αγροτικά ιατρεία. Το πρόβλημα δεν είναι οι συνάδελφοι, δεν τους κατηγορώ, έτσι όπως είναι εδώ η κατάσταση καθένας κοιτάζει να βρει τρόπο να φύγει. Το θέμα είναι όμως ότι πρέπει ν’ αντικατασταθούν αυτοί οι συνάδελφοι, κάτι που δε γίνεται. Αυτή τη στιγμή είμαστε γύρω στις 35 που λείπουμε με άδεια ανατροφής τέκνου ή εγκυμοσύνης, οι οποίες φυσικά δεν έχουμε αντικατασταθεί. Συνολικά είμαστε γύρω στους 240 νοσηλευτές. Πήραμε κάποια άτομα με 12μηνη σύμβαση, που παίρνουν ένα ρεπό κάθε 20 μέρες.
Κάποιοι δεν έχουν πάρει ακόμα ούτε τα ρεπό (αμέτρητα!) αλλά ούτε και άδειες της περασμένης χρονιάς! Κάποτε πρέπει να δοθούν. Και κανένας δεν υπολογίζει το ανθρώπινο λάθος, όπως δεν υπολογίζει το ότι υπάρχει μόνο μία αδερφή σ’ ένα τόσο βαρύ τμήμα όπως το καρδιολογικό. Αν πάθει κάτι, τι θα γίνει αυτό το τμήμα, τι θα γίνουν οι άρρωστοι; Μιλάμε για ανθρώπους τώρα κι όχι για έπιπλα».
Ενδεικτικό κάποιων καταστάσεων είναι το περιστατικό που περιγράφει η κα Παπαδοπούλου: «Τον Ιανουάριο του 2006 συνεδρίασε το πρωτοβάθμιο συμβούλιο του ΠΕΣΥ στην Κομοτηνή, με διοικητή τότε τον κ. Σπυριδόπουλο. Το συμβούλιο έκανε τον κατάλογο κρίσεων και σύμφωνα με αυτόν έπρεπε ο κ. Σπυριδόπουλος να πάρει με τη σειρά και να κάνει τις τοποθετήσεις. Στο δικό μας νοσοκομείο έβγαλε την έβδομη –που ήταν ήδη εν ενεργεία τομεάρχισσα– κι έβαλε την 45η με απόφασή του! Εναν μήνα μετά, πάλι με απόφασή του –επειδή η διευθύνουσα συνταξιοδοτήθηκε– έκανε τομεάρχισσα την 27η. Εγινε διοικητικό δικαστήριο που δικαίωσε την άμεσα θιγόμενη κι εκδιωκόμενη κα Μητράκου. Το διοικητικό Εφετείο Κομοτηνής ακύρωσε τις κρίσεις στις 15/11/2007 κι από τότε η απόφαση είναι στον κ. Δελή, του οποίου τις ενέργειες ακόμα περιμένουμε! Δύο φορές με κάλεσε ο εισαγγελέας για το θέμα αυτό, ενώ έγινε και επερώτηση στη βουλή από τον κ. Σγουρίδη, καθώς και διάβημα στον υπουργό από την ΠΟΕΔΗΝ».
ΟΙ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΤΩΝ ΑΡΙΘΜΩΝ ΣΤΑ ΛΕΓΟΜΕΝΑ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΟΥ
Γνωστά πια και καταγεγραμμένα για μια φορά ακόμη όλα τα παραπάνω.
Λεπτομέρειες-κερασάκι από το οργανόγραμμα, περί των κενών θέσεων στο νοσοκομείο Ξάνθης και των όσων λέει ο υπουργός για την μη ύπαρξη προβλήματος: Στο τμήμα Βιοχημείας-Βιολογίας (ΠΕ) προβλέπονται τρεις θέσεις και δεν υπάρχει κανείς! Στο τμήμα Ψυχολογίας (ΠΕ) κανείς! Βοηθοί φαρμακείου (ΔΕ) υπάρχουν δύο από τέσσερις που προβλέπονται και στο τμήμα νοσηλευτικής (ΠΕ) είναι καλυμμένες τρεις από τις οκτώ θέσεις. Ενδεικτικά κάποια άλλα κενά, εις ων τον αριθμό ουκ εστι τέλος: 17 στο τμήμα Νοσηλευτικής (ΤΕ) κι άλλα 17 Νοσηλευτικής (ΤΕ), 7 Επισκεπτριών (ΤΕ), 4 Μαιευτικής (ΤΕ), 32 Βοηθητικού Υγειονομικού Προσωπικού (ΥΕ), 5 Ιατρικών Εργαστηρίων (ΤΕ), 23 Προσωπικού Καθαριότητας (ΥΕ), 24 Προσωπικού Εστίασης (ΥΕ), 18 Βοηθητικού Προσωπικού (ΥΕ) και… πολλά άλλα (το οργανόγραμμα και τα κενά, στη διάθεση όποιου ενδιαφέρεται).
Διακόσιες είκοσι τρεις (223) κενές θέσεις! Το ζήτημα είναι τι μέλλει γενέσθαι κι αν τα παραπάνω θα τύχουν απαντήσεως…
Θ. Μ.
