Δημοσιεύουμε μια ακόμα πολιτική ανάλυση του καθηγητή Μόχσεν Μοχάμαντ Σάλεχ. Δε χρειάζεται να συμφωνεί κανείς με την ισλαμική οπτική του (κι εμείς ασφαλώς δεν συμφωνούμε), όμως είναι χρήσιμο να γνωρίζουμε και αυτή την οπτική, δεδομένου ότι το Πολιτικό Ισλάμ παίζει εξέχοντα ρόλο στην τρέχουσα φάση της Παλαιστινιακής Επανάστασης. Από την άλλη, οι επισημάνσεις του καθηγητή Σάλεχ για τις ριζικές αλλαγές που επέφερε στην Παλαιστίνη και ευρύτερα στη Μέση Ανατολή ο Κατακλυσμός του Αλ-Ακσα στις 7 Οκτώβρη του 2023 και ο πόλεμος που ξεκίνησε αμέσως μετά και κοντεύει να κλείσει δύο χρόνια είναι καίριες.
του καθηγητή Δρ. Μόχσεν Μοχάμαντ Σάλεχ*
Η ανθεκτικότητα της αντίστασης στη Λωρίδα της Γάζας και η συνέχιση της αποτελεσματικής της δράσης κατά τους τελευταίους 23 μήνες δεν μπορεί να θεωρηθεί απλά ως ένα εξαιρετικό ιστορικό επεισόδιο, ούτε απλά ως ένα γεγονός που προκαλεί σύγχυση στους στρατιωτικούς και πολιτικούς εμπειρογνώμονες. Αντίθετα, έχει καταστεί ένα παράδειγμα που πλήττει τον ίδιο τον πυρήνα της αποικιοκρατικής σιωνιστικής ιδεολογίας.
Η Χαμάς και οι ευρύτερες δυνάμεις της Αντίστασης έχουν καταστεί ένα «σύμπλεγμα» για το Ισραήλ και τη μαζική, αδυσώπητη στρατιωτική του μηχανή… Ένα σύμπλεγμα ριζωμένο στο «φόβο της αποτυχίας» να υποταχτεί ο «Αλλος». Είναι επίσης ο τρόμος του να γίνουν μάρτυρες της κατάρρευσης του σιωνιστικού ιδεολογικού οικοδομήματος, το οποίο επί μακρόν στηριζόταν στην «αποανθρωποποίηση» του Αλλου και στη «μονοπώληση του ρόλου του θύματος», δικαιολογώντας έτσι την ιδιοποίηση γης, τη δολοφονία και τη βίαιη εκδίωξη των Παλαιστινίων. Ο αληθινός φόβος έγκειται στην ανατροπή της αφήγησης: ο κόσμος πλέον αντιλαμβάνεται «το σιωνισμό ως στερούμενο ανθρωπιάς», ενώ ο Παλαιστίνιος επιβεβαιώνει τη νίκη μέσω της ταυτότητας, των αξιών, της ανθρωπιάς και της πολιτισμένης συμπεριφοράς.
Η βαρύτητα αυτής της μεταμόρφωσης έγκειται στο γεγονός ότι η επιτυχία της Αντίστασης διαβρώνει τα ίδια τα θεμέλια του σιωνιστικού σχεδίου, στερώντας του τη διαλεκτική δικαιολόγηση και το λόγο ύπαρξης.
Το Σύνδρομο Υπεροχής και η Θέωση της Εξουσίας
Το σιωνιστικό σχέδιο διασταυρώνεται με την αποικιοκρατική επιχείρηση της Δύσης σε δύο καθοριστικές διαστάσεις:
• Η νοοτροπία της υπεροχής και της «κυριαρχίας» πάνω στους άλλους. Αυτό συνεπάγεται την άρνηση των βασικών ανθρώπινων χαρακτηριστικών τους και την εφαρμογή του «κοινωνικού δαρβινισμού» μέσω των αρχών της «μάχης για επιβίωση» και της «επιβίωσης του ισχυρότερου». Κατά συνέπεια, όλες οι μορφές εκμετάλλευσης και βαρβαρότητας σε βάρος τους νομιμοποιούνται.
• Η θέωση της «εξουσίας». Σε όσους την κατέχουν απονέμεται το προνόμιο να επιβάλλουν τις δικές τους οπτικές, τη βούληση και την ηγεμονία τους, υπό την υπόθεση ότι «το δίκαιο καθορίζεται από τη δύναμη». Η εξουσία καθορίζει έτσι τα πρότυπα για το τι ονομάζεται «δικαιοσύνη», «ελευθερία» ή «ισότητα» και ακόμη επανακαθορίζει την ίδια την έννοια του «ανθρώπου». Ο,τι δεν μπορεί να επιτευχθεί με τη βία, επιχειρηματολογούν, μπορεί να εξασφαλίστεί με μεγαλύτερη βία!
Στη σιωνιστική σκέψη, ο Αραβας παρουσιάζεται ως ένα «εκφυλισμένο» ον, που εκπροσωπεί τους «γκογίμ» ή τους «Αμαληκίτες» σε όλη την υποτιθέμενη αγριότητά τους. Κατά συνέπεια, ο Αραβας θεωρείται άξιος όσων του συμβαίνουν και καθίσταται υπεύθυνος για τις ιστορικές συμφορές που υπέστησαν οι Εβραίοι. Από αυτή την οπτική, ο Αραβας θεωρείται οπισθοδρομικός, αδύναμος, δειλός, πόρνος και εγγενώς υποταγμένος. Ετσι, ο Παλαιστίνιος Άραβας (το θύμα) απογυμνώνεται από την ανθρωπιά του, γεγονός που παρέχει αιτιολόγηση για την εξόντωσή του.
Εντυπωσιάζει η ισραηλινή σιωνιστική κουλτούρα, που μιλά με φυσικότητα για τη δολοφονία Παλαιστινίων, την κατάσχεση της γης και των ιερών τους τόπων και τον εκτοπισμό τους, σαν να επρόκειτο για απλές διοικητικές διαδικασίες. Διάφορες ισραηλινές τάσεις μοιράζονται αυτή την περιφρονητική άποψη για τους Παλαιστίνιους — και, κατ’ επέκταση, για τους Αραβες και Μουσουλμάνους. Πολιτικοί ηγέτες, στρατιωτικοί διοικητές, διανοούμενοι και ανώτεροι θρησκευτικοί αξιωματούχοι στο Ισραήλ συχνά περιγράφουν τους Παλαιστίνιους και τους Αραβες με υποτιμητικούς όρους που μειώνουν την ανθρωπιά τους, παρέχοντας ανοιχτή δικαιολόγηση για τη δολοφονία παιδιών, γυναικών και ηλικιωμένων, καθώς και για την καταστροφή νοσοκομείων, πανεπιστημίων, σχολείων και χώρων λατρείας.
Είναι επίσης αποδεδειγμένο ότι η ισραηλινή κοινωνία, σε όλα τα διαφορετικά τμήματά της και τις κινήσεις της, απασχολείται με την απελευθέρωση των είκοσι κρατουμένων της και με την προσέλκυση της προσοχής του κόσμου στη «δική τους οδύνη», ενώ σπάνια οποιοδήποτε γνήσιο ρεύμα εκφράζει μετάνοια για τη δολοφονία δεκάδων χιλιάδων παλαιστινίων αμάχων, τη μετατροπή της ζωής περίπου 2,3 εκατομμυρίων Παλαιστινίων στη Λωρίδα της Γάζας σε «κόλαση» ή την καταστροφή κατοικιών και τη μαζική εκδίωξη. Η παλαιστινιακή οδύνη απουσιάζει σε μεγάλο βαθμό από το λόγο τους.
Η Νίκη της Ανθρωπιάς
Βάρβαρες σφαγές στέρησαν τη ζωή δεκάδων χιλιάδων θυμάτων· παιδιών, γυναικών και ηλικιωμένων… Αυτές οι θηριωδίες αντιμετωπίστηκαν με εξαιρετικές επιδείξεις υπομονής και αταλάντευτης αντοχής από έναν πληθυσμό που υπέφερε ανείπωτες φρίκες, αλλά παρήγαγε παγκοσμίως παραδείγματα αντίστασης στον εχθρό και νίκης στη μάχη της θέλησης, που εμπνέουν… Χιλιάδες τέτοια περιστατικά αντήχησαν την κληρονομιά μεγάλων συμβόλων στην αραβική και ισλαμική ιστορία… και έγιναν παγκόσμια εμβλήματα και φωτεινά σύμβολα στην πορεία της ιστορίας… Τα σύμβολα της «θυσίας» και της «θυματοποίησης» συνδέθηκαν όλο και περισσότερο με τον παλαιστινιακό λαό. Για δεκάδες εκατομμύρια σε όλο τον κόσμο αυτές οι εμπειρίες υπήρξαν πηγές έμπνευσης… παρακινώντας πολλούς να αγκαλιάσουν το Ισλάμ.
Η αλαζονεία της ισραηλινής εξουσίας δεν αποκάλυψε μόνο τη βαρβαρότητά της, τις ψευδείς αξίες της, τους θρήνους και το μονοπώλιο της θυματοποίησης…
Αντίθετα, αποκάλυψε και τα πιο εξαιρετικά και ευγενή χαρακτηριστικά αυτής της Ούμα (μουσουλμανικού έθνους): το ανώτερο πολιτισμικό της ήθος, την πλούσια κληρονομιά της και την αυθεντικότητα του Αραβα Μουσουλμάνου ανθρώπου, βαθιά ριζωμένου στη γη του για χιλιετίες. Οι παρατηρητές διαπίστωσαν ότι ο Παλαιστίνιος δεν είναι ούτε «ανθρώπινο ζώο» ούτε απλό «αντικείμενο» ή «βιολογική ύλη», απογυμνωμένος από την ανθρωπιά του για να δικαιολογηθεί η δολοφονία ή η εξαφάνισή του.
Απλά, όταν ένα άτομο από αυτή την περιοχή συμπορεύεται με την ισλαμική του πίστη, την κληρονομιά και τον πολιτισμό του και ανυψώνεται μέσω της πίστης, γίνεται όχι μόνο ανθεκτικό στη υποταγή, αλλά ανακτά και τον κεντρικό του πολιτισμικό ρόλο στην ηγεσία της ανθρωπότητας. Η σιωνιστική νοοτροπία, ενσαρκωμένη από το Ισραήλ, έχει ιστορικά διαιρέσει τον κόσμο σε σφαίρες πολιτισμού και βαρβαρότητας, τοποθετώντας τον εαυτό της ως εκπρόσωπο της πρώτης. Ωστόσο, η συμπεριφορά της έχει σημαδευτεί από ακραία βαρβαρότητα, καθιστώντας την, παραδόξως, σύμβολο της ίδιας της βαρβαρότητας που υποτίθεται ότι αντιμάχεται.
Η κλιμάκωση της ισραηλινής καταστροφής ανέδειξε το αληθινό θύμα με ξεκάθαρο τρόπο… και κατέλυσε την μακροχρόνια έννοια της «αποκλειστικής θυματοποίησης» που ισχυρίζονταν οι Ισραηλινοί. Αυτή η εξέλιξη επέτρεψε στη διεθνή κοινότητα να αρχίσει να προχωρά πέρα από το «σύμπλεγμα του Ολοκαυτώματος», αποδυναμώνοντας έτσι τη διαρκή στρατηγική του Ισραήλ να εκμεταλλεύεται αυτό το αφήγημα για να χειραγωγήσει τη διεθνή κοινή γνώμη.
Σε αυτό το πλαίσιο, οι δυνάμεις της Αντίστασης, η Λωρίδα της Γάζας και η Παλαιστίνη επικράτησαν ουσιαστικά στη μάχη για τις αξίες.
Η συνεχιζόμενη ισραηλινή προσπάθεια να θεμελιώσει τις θεωρητικές της αξιώσεις… συνεπάγεται πλέον παρατεταμένη στρατιωτική, πολιτική, ηθική, επικοινωνιακή και οικονομική φθορά… Σηματοδοτεί βαθύτερη ηθική και αξιακή παρακμή, επιδεινώνει τις κοινωνικές, στρατιωτικές και οικονομικές απώλειες και επιφέρει προοδευτική απομόνωση τόσο σε παγκόσμιο όσο και σε ανθρωπιστικό επίπεδο. Στην ουσία, το σιωνιστικό αφήγημα καταρρέει.
Συνεπώς, δεν είναι πλέον δυνατόν να διατηρηθεί η δυτική σιωνιστική αποικιοκρατική απεικόνιση των λαών της περιοχής ως αδύναμων, δειλών και οπισθοδρομικών… Η αποδόμηση αυτής της απεικόνισης αποδυναμώνει ταυτόχρονα και τη φαινομενική αιτιολόγηση της ύπαρξης του Ισραήλ. Ο φόβος του Ισραήλ σχετικά με την αποκάλυψη αυτών των αληθειών εξηγεί τη συστηματική στόχευση δημοσιογράφων και εργαζομένων στα μέσα ενημέρωσης, που οδήγησε στο θάνατο 248 δημοσιογράφων· στη μεγαλύτερη τέτοια σφαγή στην ιστορία του σύγχρονου πολέμου. Σημειωτέον, ο αριθμός αυτός υπερβαίνει το άθροισμα των δημοσιογράφων θυμάτων του Α’ και του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου, καθώς και του πολέμου Ρωσίας–Ουκρανίας.
Συμπέρασμα
Υπάρχει μια ισραηλινή ανησυχία σχετικά με την κατάρρευση του αποικιοκρατικού σιωνιστικού δόγματος και τη διάλυση του ψευδούς συστήματος εξαπάτησης που κατασκεύασε ο δυτικός νους γύρω από τον Αραβα, τον Μουσουλμάνο και τον Ανατολικό «Αλλο»… Μια τέτοια κατάρρευση θα υπονόμευε τη βάση πάνω στην οποία ο Σιωνισμός διεκδικεί την ανωτερότητά του και την ικανότητά του για κατάκτηση… Αυτή η προοπτική είναι βαθιά ανησυχητική… διότι η αντιμετώπιση και η αναγνώρισή της θα σήμαινε, σε πρακτικούς όρους, ότι το Ισραήλ δεν κατέχει πλέον εδραία θέση σ’ αυτή τη γη.
Κατά συνέπεια, η συνέχιση του πολέμου θα μπορούσε να οδηγήσει σε διάλυση του ιδεολογικού πλαισίου καθ’ εαυτό… Η μόνη βιώσιμη εναλλακτική, επομένως, είναι η διακοπή του πολέμου και η αποδοχή της αλήθειας με γνήσια αναγνώριση.
Ως εκ τούτου, θα πρέπει να αναμένεται μια κατάσταση ισραηλινής άρνησης… πείσματος… και ανυπακοής… παράλληλα με μια προωθημένη προσπάθεια που μπορεί να παρατείνει ή να προσπαθήσει να επεκτείνει τη σύγκρουση. Γι’ αυτόν το λόγο, η λήξη της μάχης (εφόσον το Ισραήλ παραμένει αποφασισμένο να τη θεωρεί ως μια «όλα ή τίποτα» αναμέτρηση) θα απαιτήσει σημαντικό χρόνο, προσπάθεια και μεγάλες θυσίες.
*Ο καθηγητής Δρ. Μόχσεν Μοχάμαντ Σάλεχ είναι γενικός διευθυντής του εγκατεστημένου στη Βηρυττό Al-Zaytouna Centre for Studies and Consultations.
