Στο προηγούμενο φύλλο σχολιάσαμε την πατριωτική κωμωδία που παιζόταν έντονα στα ΜΜΕ, για το θέμα των απαλλαγών και των ρουσφετιών στο στρατό για τα παιδιά της υψηλής κοινωνίας και για τα ικανά και αφοσιωμένα παπαγαλάκια της. Παρά το μπουμπούνημα της πρεσβείας, ο ευχάριστος θόρυβος δε λέει να καταλαγιάσει συμπληρώνοντας τη γενική ευθυμία των ημερών. Στο χορό μπήκε, όπως ήταν φυσικό, και η σοβαρή και ταυτόχρονα επαναστατική αριστερά, δηλαδή ο Περισσός. Στο «Ριζοσπάστη» της 11ης Γενάρη, στη στήλη «Πολιτική», εμφανίστηκε ένα βαρύγδουπο κείμενο με τον τίτλο «Η υποκρισία για τα ρουσφέτια στις Ενοπλες Δυνάμεις» (τα κεφαλαία ανήκουν στον συγγραφέα). Συγγραφέας ένας υψηλόβαθμος απόστρατος καραβανάς, μέλος της Κίνησης για την Εθνική Αμυνα, γνωστό παραμάγαζο του Περισσού.
Ο αριστερός πατριώτης καραβανάς, αφού αναφέρει εισαγωγικά ότι τα παιδιά της μεγαλοαστικής τάξης προτιμούνται πάντα στις «εξυπηρετήσεις», περνάει στο κυρίως θέμα. Αναλύει διεξοδικά και με πάθος την κατάσταση στο στρατό (συγνώμη, στις Ενοπλες Δυνάμεις) και αποφαίνεται ότι η δραστική μείωση της θητείας και ο ατλαντικός προσανατολισμός της χώρας είναι οι αιτίες της τραγελαφικής κατάστασης. Ας τον απολαύσουμε:
«Η δραστική μείωση της θητείας σήμερα έχει ως αποτέλεσμα και την αύξηση των ρουσφετιών. Εκτός των επιπτώσεων στη μαχητική ικανότητα, στα ποσοστά επάνδρωσης των μονάδων, στο ηθικό του στρατεύματος, στην αγωνιστική και πατριωτική συνείδηση των στελεχών κ.α. (…) Επομένως λογικά σκέφτεται ο ένοπλος πως δεν είναι η υπηρεσία του ή η θητεία του προσφορά υπέρ της πατρίδας, αλλά π.χ. υπέρ των ΗΠΑ ή των πετρελαϊκών εταιριών. Αρα για ποιο λόγο να μη κινηθεί με το ρουσφέτι ώστε να περάσει καλύτερα;».
Πού βαδίζουμε κύριοι; Πού πάμε; Εφυγαν όλοι απο τις Θερμοπύλες; Οχι βέβαια. Ο καραβανάς συνεργάτης του Περισσού μας ενημερώνει: «Απόστρατοι αξιωματικοί ανώτατων βαθμών (σ.σ. !!!!) και έχοντες υπηρετήσει σε θέσεις Αρχηγών Γενικών Επιτελείων, (σ.σ. !!!!) κατ’ επανάληψη και ανοιχτά έχουν από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης εκφράσει τους φόβους τους για αποδυνάμωση της αμυντικής μας ισχύος, τα μέλη της Κίνησης για την Εθνική Αμυνα (σ.σ. μαζί με το Κόμμα, συμπληρώνουμε εμείς, για να διορθώσουμε τη μετριοφροσύνη του) μόνιμα διατυπώνουν τις θέσεις τους προς αυτήν την κατεύθυνση».
Αφού λέει και άλλα ωραία και εξόχως πατριωτικά, αναφωνεί: «Η αποφυγή στράτευσης προσβάλλει και το λαό και το φρόνημά του. Καιρός να συνεγερθούμε»!
Εδώ το πράγμα αρχίζει και σοβαρεύει. Παρασοβαρεύει. Γιατί πίσω από αυτό το αφελές, εκτός τόπου και χρόνου, πατριωτικό κρεσέντο φανερώνεται σε όλο της το μεγαλείο μια μικροαστική-εθνικιστική προσέγγιση για το κράτος και τους κατασταλτικούς μηχανισμούς του. Το κράτος, το αστικό κράτος, το ελληνικό αστικό κράτος, δεν είναι οργάνωση δύναμης, βίας και καταπίεσης των εκμεταλλευόμενων τάξεων απο τη μεγαλοαστική τάξη (και όχι μόνο), που αναφέρει στην αρχή του άρθρου ο καραβανάς.
Το κράτος και ο στρατός, ως τμήμα του πιο σκληρού μηχανισμού του, δεν έχουν σαν κύρια αποστολή τη διαιώνιση της εκμετάλλευσης, τη διαιώνιση της κυριαρχίας της αστικής τάξης. Οχι, βροντοφωνάζει ο απόστρατος μέσα από τις στήλες του… κομμουνιστικού «Ριζοσπάστη». Η βασική αποστολή των Ενόπλων Δυνάμεων είναι η φύλαξη των συνόρων, τα πραγματικά κυριαρχικά δικαιώματα, η αντιμετώπιση της απειλής εναντίον της χώρας μας, λέει!
Εγκαταλείπουμε τον απόστρατο στον πατριωτικό, αταξικό και γελοίο παραλογισμό του. Μένει να ψάξουμε ποια είναι τα καίρια σημεία που ενώνουν την πατριωτική κωμωδία του με την πολιτική ενός κόμματος που θέλει να αυτοβαφτίζεται κομμουνιστικό. Οχι απλά αριστερό. Δε χρειάζεται να ανατρέξουμε σε κείμενα και αποφάσεις. Ουτε καν στην ιστορική εμπειρία. Η καθημερινή πολιτική αντιπαράθεση, η πολιτική παρέμβαση του Περισσού αυτή τη βδομάδα μας έδωσε φρέσκο υλικό.
Στη Βουλή συζητήθηκε επερώτηση του ΚΚΕ για την ενέργεια. Εκεί μέσα σε όλα τα άλλα ξεχώρισε η πολιτική ανάλυση του θέματος της ιδιωτικοποίησης, της αύξησης των τιμολογίων της επιχείρησης κλπ, από τον Αντώνη Σκυλλάκο. «Εμείς δε λέμε -είπε- επιστροφή στο παρελθόν, δηλαδή ΔΕΗ κρατική που θα εξυπηρετεί το μεγάλο κεφάλαιο, ζητάμε ενιαίο φορέα ενέργειας, για να έχουμε φθηνότερο ρεύμα, πραγματική στήριξη της βιομηχανίας και διάφορων κλάδων και περιοχών αλλά με άλλου είδους ανάπτυξη, σε συνθήκες λαϊκής οικονομίας»!
Ανάπτυξη της βιομηχανίας, άλλη κρατική πολιτική ενέργειας, σε καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής! Εκμεταλλευτικές σχέσεις παραγωγής, εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, τάξεις και ταξική πάλη, και πάνω από αυτές τις σχέσεις ένα κράτος -και ένας στρατός φυσικά- που δεν θα λειτουργεί σαν θεματοφύλακας της αστικής τάξης, αλλά εναντίον της. Γιατί το ΚΚΕ και οι σύμμαχοί του -σαν τον καραβανά- θα έχουν κερδίσει τις εκλογές και θα μετατρέψουν το αστικό κράτος, θα το μεταμορφώσουν, θα το μετεξελίξουν ακριβώς στο αντίθετό του!
Η σοβαρότητα μας ξανάβγαλε στην κωμωδία. Η «κομμουνιστική» ανάλυση προσέγγισε την υπερπατριωτική. Μα, αν δε ταιριάζανε, δε θα συμπεθεριάζανε.
Παντελής Νικολαΐδης
