Απολογητές του καπιταλισμού

Ο μέγας θεωρητικός χτύπησε και πάλι. Ο Τσίπρας στη Θεσσαλονίκη: «Αυτή η διαρκής παλινδρόμηση, αυτός ο φαύλος κύκλος αναιμικής ανάπτυξης, ύφεσης, κρίσης είναι αποτέλεσμα ενός μοντέλου που παντού στην Ευρώπη και στον κόσμο αποτυγχάνει. Είναι το νεοφιλελεύθερο μοντέλο που διαρκώς διευρύνει τις ανισότητες, που αποφεύγει το δημοκρατικό έλεγχο, που απαξιώνει τη διαφάνεια στις αποφάσεις και τις διαδικασίες, που χλευάζει την κοινωνική συμμετοχή και τη δημόσια λογοδοσία».
 
Αν ζούσε ο Μαρξ, θα έκαιγε τις στίβες με τα χειρόγραφά του (αυτά που κυκλοφόρησαν ως ο 3ος τόμος του «Κεφαλαίου» και το τρίτομο «Θεωρίες για την υπεραξία», μετά το θάνατό του), και θα ζητούσε από τους εκδότες του να αποσύρουν και να πολτοποιήσουν ό,τι είχε στο μεταξύ κυκλοφορήσει. Διότι ο Τσίπρας, με 56 λέξεις έκανε σκόνη τις χιλιάδες σελίδες που έγραψε ο επιστήμονας Μαρξ.
 
Δε φταίει, λοιπόν, ο καπιταλισμός, δεν εμπεριέχει ως σύστημα τις περιοδικές κρίσεις. Φταίει ένα συγκεκριμένο μοντέλο του. Μοντέλο διαχείρισης, μάλιστα, αφού τα καταστροφικά χαρακτηριστικά του είναι η αποφυγή του δημοκρατικού ελέγχου (;) και η απαξίωση της διαφάνειας στις αποφάσεις (;). Αν εκλείψει αυτό το μοντέλο διαχείρισης, τότε ο καπιταλισμός θα βγει από το φαύλο κύκλο αναιμικής ανάπτυξης, ύφεσης, κρίσης.
 
Και τι θα έχουμε τότε; Θα έχουμε έναν ρωμαλέο καπιταλισμό, στηριγμένο στην υγιή επιχειρηματικότητα (άλλο αγαπημένο σλόγκαν του Τσίπρα), η οποία θα λογοδοτεί δημόσια και θα αποδέχεται την κοινωνική συμμετοχή (;).
 
Οταν τα διαβάζει αυτά ένας οικονομολόγος (οποιασδήποτε σχολής, όχι κατ' ανάγκη μαρξιστής) χαμογελάει συγκαταβατικά. Αναγνωρίζει αμέσως την πολιτική μπουρδολογία, η οποία δεν έχει καμιά σχέση με την οικονομική θεωρία. Ενας νεοκεϊνσιανός, για παράδειγμα, δε θα μιλήσει για εξαφάνιση των κρίσεων, τις οποίες θεωρεί ακόμα και εξυγιαντικές, διότι αποκαθιστούν την ισορροπία στο σύστημα, αλλά θα μιλήσει για έλεγχο ώστε να μειώνονται κατά το δυνατόν οι καταστροφικές συνέπειες των κρίσεων.
 
Ο πολιτικός απατεώνας, όμως, έχει προ πολλού ξεπεράσει την παλιά σοσιαλδημοκρατία και τα δόγματά της. Την εποχή των κινημάτων ενάντια στην «παγκοσμιοποίηση» αναπτύχθηκε μια ιδεολογική λόξα (όπως θα έλεγε ο Λένιν), που αντικατέστησε τα παλιά δόγματα της σοσιαλδημοκρατίας. «Οι άνθρωποι πάνω από τα κέρδη» φώναζαν οι διαδηλωτές στους δρόμους, στην «υγιή επιχειρηματικότητα» ορκίζονταν οι «αριστεροί» πολιτικοί που προσπαθούσαν (και εν μέρει κατάφεραν) να μετατρέψουν αυτά τα κινήματα σε μηχανισμούς ενδυνάμωσης της εκλογικής τους επιρροής.
 
Ο ΣΥΡΙΖΑ, εκμεταλλευόμενος τη συγκυρία της μνημονιακής περιόδου, ήταν το μόνο απ' αυτά τα κόμματα που κατάφερε να αναρριχηθεί στην κυβερνητική εξουσία και μέσω αυτής να γίνει ομοτράπεζος της ευρωπαϊκής χριστιανοδημοκρατίας και σοσιαλδημοκρατίας που είδαν σ' αυτόν έναν ανανεωτή του πολιτικού συστήματος. Δίπλα στους παραδοσιακούς χριστιανοδημοκράτες, σοσιαλδημοκράτες και φιλελεύθερους δημοκράτες προστέθηκε η «Αριστερά» του ΣΥΡΙΖΑ, η οποία έδειξε αντοχή καθώς κατάφερε να αντικαταστήσει επάξια την καταρρεύσασα ελληνική σοσιαλδημοκρατία.
 
Στην αντιπολίτευση τώρα, ο ΣΥΡΙΖΑ προσπαθεί να οικοδομήσει τους όρους επιστροφής του, όταν έρθει η ώρα. «Το μεγαλύτερο πρόβλημα για τη χώρα μας, που τα τελευταία κρίσιμα 4,5 χρόνια βρεθήκαμε στη σωστή πλευρά της ιστορίας στην Ευρώπη, είναι ότι η νέα κυβέρνηση δηλώνει φανατική υποστηρικτής αυτού του αποτυχημένου μοντέλου», λέει ο Τσίπρας. Και συμπληρώνει με νόημα: «Στην πιο επαρχιώτικη εκδοχή του, φυσικά». Για να δείξει ότι ο ίδιος, σε αντίθεση με τον Μητσοτάκη, είναι πούρος ευρωπαϊστής.
 
Π.Γ.