Ολοι οι αστοί αναλυτές συμφωνούν ότι το πολιτικό σύστημα περνάει κρίση αξιοπιστίας. Οχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά πανευρωπαϊκά. Θεωρούν, δε, ότι αυτή η κρίση αξιοπιστίας του κυρίαρχου πολιτικού συστήματος οδηγεί στη διόγκωση των ακροδεξιών-ξενοφοβικών-ευρωσκεπτικιστικών (δικοί τους οι χαρακτηρισμοί) μορφωμάτων, όπως πιστοποιήθηκε και με το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος στη Βρετανία.
Κάποιοι προσθέτουν στην αναξιοπιστία μια οικονομική και κοινωνική διάσταση, θεωρώντας ότι είναι οι πολιτικές λιτότητας που καθιστούν αναξιόπιστους τους ευρωπαϊστές πολιτικούς (δικός τους και αυτός ο χαρακτηρισμός). Οπως ο Τσίπρας, για παράδειγμα, που δεν έχασε την ευκαιρία για ένα μίνι διάγγελμα σε απευθείας τηλεοπτική μετάδοση. Αντιγράφουμε:
«Η απόφαση του βρετανικού λαού είναι σεβαστή αλλά επιβεβαιώνει μια βαθιά πολιτική κρίση, κρίση ταυτότητας και στρατηγικής για την Ευρώπη. Και δεν ήρθε ως κεραυνός εν αιθρία. Τα μηνύματα είχαν σταλεί προ πολλού και από πολλές διαφορετικές κατευθύνσεις. Η εκρηκτική άνοδος της ακροδεξιάς και των εθνικιστικών δυνάμεων στην Κεντρική και Βόρεια Ευρώπη προοιωνίζονταν την αρνητική αυτή εξέλιξη. Οι ακραίες επιλογές της λιτότητας που διεύρυναν τις ανισότητες τόσο ανάμεσα σε χώρες του Βορρά και του Νότου όσο και στο εσωτερικό των ευρωπαϊκών χωρών (…) Και είναι ακριβώς για αυτόν τον λόγο που χρειαζόμαστε άμεσα αλλαγή πορείας, βαθιές δημοκρατικές και προοδευτικές τομές στην Ευρώπη. Αλλαγές αντιλήψεων, νοοτροπιών και τελικά αλλαγές πολιτικών. Για να υψώσουμε ένα φράγμα απέναντι στον ευρωσκεπτικισμό και την ακροδεξιά. Για να επαναθεμελιώσουμε την Ευρώπη στις αρχές της δημοκρατίας, της ελευθερίας, της ισότητας και της αλληλεγγύης».
Εχει αναλυθεί πολλές φορές από τις στήλες της «Κ» οπότε αρκεί το συμπέρασμα. Μπορεί ένας καπιταλιστικός-ιμπεριαλιστικός σχηματισμός να αρνηθεί τον εαυτό του; Η ΕΕ των μονοπωλίων, των τραστ, του ιμπεριαλισμού, του νεο-αποικισμού δεν μπορεί να γίνει αυτό που εξακολουθούν να διακηρύττουν φαιδροί πολιτικοί απατεώνες σαν τον Τσίπρα. Θα εξακολουθήσει να είναι αυτό που ήταν από τη δημιουργία της: μια συμμαχία των ευρωπαϊκών μονοπωλίων για τη διεξαγωγή του ανταγωνισμού με τα μονοπώλια των εκτός ΕΕ ιμπεριαλιστικών χωρών, τόσο στο ευρωπαϊκό έδαφος όσο και σε παγκόσμιο επίπεδο. Μια συμμαχία με τεράστιους ανταγωνισμούς και στο εσωτερικό της, γιατί αυτό είναι στη φύση του μονοπωλιακού καπιταλισμού.
Ετσι θα εξακολουθήσει να πορεύεται η Ευρωένωση. Με ανταγωνισμούς και κρίσεις. Ανταγωνισμούς και κρίσεις που θα οδηγούν σε μεγαλύτερη κοινωνική αγριότητα, σε βάθεμα της ταξικής εκμετάλλευσης, σε βάθεμα του αποικισμού των μέσης καπιταλιστικής ανάπτυξης εξαρτημένων χωρών (όπως η Ελλάδα). Σε καμιά περίπτωση σε άμβλυνσή τους.
Αυτό δε θα συμβεί επειδή οι ευρωπαίοι ιμπεριαλιστές ηγέτες είναι άφρονες -όπως υπαινίσσονται οι Χατζηαβάτηδες τύπου Τσίπρα-, ούτε γιατί διαπνέονται από κάποια ηθικού τύπου κακότητα ή από νεοφιλελεύθερες ιδεοληψίες, αλλά γιατί ο σύγχρονος καπιταλισμός δεν μπορεί να επιβιώσει με διαφορετικό τρόπο.
Είναι η φύση του συστήματος που υπαγορεύει αυτές τις πολιτικές και όχι τα προσωπικά χαρακτηριστικά των πολιτικών που το διαχειρίζονται.
Οι αναφορές σ' αυτά τα προσωπικά χαρακτηριστικά βολεύουν το πολιτικό παιχνίδι. Το παιχνίδι της εξαπάτησης των εργατικών και λαϊκών μαζών και της απόσπασης της συναίνεσής τους. Για παράδειγμα, ο μνημονιακός ΣΥΡΙΖΑ εντάσσεται στην ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία (την οποία ως αντιμνημονιακός κατήγγειλε), επιστρατεύοντας το ιδεολόγημα της «μεγάλης προοδευτικής συμμαχίας για να ξαναβρεί η Ευρώπη τη χαμένη της ορμή και τις ιδρυτικές της αξίες που την έκαναν ξεχωριστή μέσα στον κόσμο».
Η πολιτική ανωριμότητα και ανοργανωσιά του προλεταριάτου, η έλλειψη επαναστατικού αντίπαλου δέους, είναι τελικά το μεγάλο τους όπλο.
Π.Γ.
