Δεν πιστεύαμε στ' αυτιά μας ακούγοντας τον Μπογιόπουλο στην απογευματινή εκπομπή του στον Real FM, την Παρασκευή 7 Ιούλη. Ο τύπος είχε μελετήσει την ανάλυση της «Κόντρας» για την υπόθεση του Τάσου Θεοφίλου, είχε φτιάξει μια μεστή περίληψη, από την οποία δεν έλειπε κανένα ουσιαστικό σημείο, και την παρουσίαζε στους ακροατές του παριστάνοντας τον βαθύ γνώστη της υπόθεσης. Το ότι είχε κοπιάρει τη δική μας ανάλυση το διαπιστώσαμε από το γεγονός ότι ανέφερε κάποια ζητήματα που μόνον εμείς είχαμε αναδείξει, ενώ και η αφήγησή του είχε τη λογική σειρά που εμείς είχαμε ακολουθήσει.
Δεν ήταν η «κλοπή» της δουλειάς μας, χωρίς να αναφέρεται η πηγή, που μας εξόργισε. Αυτό αποτελεί κανόνα, ιδιαίτερα για τους ραδιοφωνικούς παραγωγούς (και δεν αφορά μόνον εμάς). Αυτό που μας εξόργισε ήταν το γεγονός ότι ο Μπογιόπουλος παρίστανε τον «μάγκα» (με τη δική μας δουλειά) μερικές ώρες μετά την αθώωση του Θεοφίλου από το δικαστήριο του δεύτερου βαθμού. Ενώ η δική μας δουλειά δημοσιεύτηκε τρεις μέρες πριν από τη δικαστική απόφαση. Αν ο Μπογιόπουλος μιλούσε τότε, δε θα μας ενοχλούσε τόσο η λογοκλοπή. Θα βοηθούσε στον αγώνα που δινόταν, οπότε αυτό θα βάραινε στη δική μας ζυγαριά.
Αυτός, όμως, το έπαιξε τζάμπα μάγκας. Οχι μόνον αυτός (το δικαστικό ρεπορτάζ, για παράδειγμα, που όσο διαρκούσε η δίκη δεν τη θεώρησε άξια λόγου), αλλά η δική του περίπτωση είναι ξεχωριστή, λόγω της κομματικής του ιδιότητας (μέλος του Περισσού) και του προφίλ του επαναστάτη δημοσιολόγου που με μεθοδικότητα καλλιεργεί εδώ και χρόνια.
Δεν περιμέναμε από τα παπαγαλάκια της Αντιτρομοκρατικής, που τον Αύγουστο του 2012 φιλοτεχνούσαν μεθοδικά το προφίλ του «τρομοκράτη, ληστή και αδίστακτου φονιά» Θεοφίλου, όπως τους το σερβίριζε ο σεναριογράφος της κακόφημης αυτής υπηρεσίας, Ε. Χαρδαλιάς, να βγουν και να κάνουν την αυτοκριτική τους. Πρόκειται για τομάρια που η έννοια της τσίπας και του φιλότιμου τους είναι ξένη. Θα απαιτούσαμε, όμως, από τους απόντες, αν έχουν λίγη τσίπα, να κάνουν την αυτοκριτική τους για την απουσία τους. Για το ότι σε βάρος του Θεοφίλου στήθηκε μια ασφαλίτικη σκευωρία και στη συνέχεια διαπράχτηκε ένα δικαστικό πραξικόπημα (με την πρωτόδικη απόφαση), που τον κράτησαν πέντε χρόνια στη φυλακή, τσακίζοντάς του τη ζωή. Ολα τα στοιχεία που αντέγραψε ο Μπογιόπουλος από το δημοσίευμά μας τα έχουμε ξαναπαρουσιάσει, την εποχή της πρώτης δίκης και μετά την προκλητική καταδικαστική απόφαση. Γιατί δε βγήκε να μιλήσει τότε; Γιατί δεν κατήγγειλε ότι σε βάρος του Θεοφίλου διαπράττεται ένα κρατικό έγκλημα, ώστε να βοηθήσει στον αγώνα για την αθώωσή του;
Η στάση αυτή των διάφορων Μπογιόπουλων δε συνιστά απλά ένα ηθικό ζήτημα. Συνιστά μια επικίνδυνη πολιτική στάση. Γι' αυτούς, ο απόλυτος κριτής είναι η αστική Δικαιοσύνη. Καταδικάζει κάποιον; Τον αντιμετωπίζουν με βάση την καταδίκη. Μπορεί να μη γίνονται σαν τα παπαγαλάκια της Αντιτρομοκρατικής, γράφοντας ψέματα, όμως επιλέγοντας το ρόλο του Πόντιου Πιλάτου, αποστρέφοντας το πρόσωπο από τη σκευωρία και τις συνέπειές της, βοηθούν τους διωκτικούς μηχανισμούς να ολοκληρώσουν το έργο τους ανενόχλητοι. Αθωώνεται ο καταδικασμένος, χάρη στον αγώνα του και τη βοήθεια του κινήματος αλληλεγγύης; Τότε, οι μέχρι εκείνη τη στιγμή απόντες ανεβαίνουν στον άμβωνα, καταφεύγουν σε αναλύσεις και ρεπορτάζ εκείνων που παρακολουθούσαν την υπόθεση και αγωνίζονταν για την απαλλαγή του αδίκως καταδικασθέντα, και στηλιτεύουν τους διωκτικούς μηχανισμούς που ταλαιπώρησαν έναν αθώο νέο άνθρωπο.
Για τους Μπογιόπουλους ο Θεοφίλου έγινε «θέμα» από τη στιγμή που τον αθώωσε η αστική Δικαιοσύνη. Οταν η Αντιτρομοκρατική τον τύλιγε σε μια κόλλα χαρτί και το πρωτόδικο δικαστήριο του έριχνε 25 χρόνια φυλακή, δεν ήταν «θέμα». Δεν άξιζε ούτε ένα λεπτό στην εκπομπή τους. Αρα, κριτήριο γι' αυτούς δεν είναι το δίκιο, αλλά η αστική Δικαιοσύνη.
Π.Γ.
