Yποδείγματα

Η αύξηση στην τιμή του εισιτήριου για το Μετρό στο Σαντιάγο ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Εξαγριωμένα πλήθη χιλιανών ξεχύθηκαν στους δρόμους. Επιτέθηκαν σε κρατικά κτίρια, σε τράπεζες, σε σταθμούς του Μετρό, κατέλαβαν λεωφορεία, μπούκαραν στα σούπερ μάρκετ και άρχισαν να απαλλοτριώνουν τρόφιμα, ρούχα, είδη πρώτης ανάγκης.
 
Ο δισεκατομμυριούχος πρόεδρος Πινιέρα διακήρυξε την αποφασιστικότητά του να αντιμετωπίσει τον εχθρό λαό. Κήρυξε στρατιωτικό νόμο στις μεγάλες πόλεις και κατέβασε το στρατό για ν' αντιμετωπίσει τους διαδηλωτές με αληθινά πυρά! Μέχρι το βράδυ της Τετάρτης οι νεκροί είχαν φτάσει τους 18, οι τραυματίες (πολλοί από σφαίρες) τους 200, οι συλληφθέντες τους 5.000!
 
Βλέποντας ότι οι 20.000 στρατιώτες και τα τανκ δεν μπορούν ν' αντιμετωπίσουν την κατάσταση, ο Πινιέρα αποφάσισε να χρησιμοποιήσει μαζί με το μαστίγιο και το καρότο. Πήρε αμέσως πίσω την αύξηση στο εισιτήριο του Μετρό, ενώ στη συνέχεια ανακοίνωσε κάποιες φοροελαφρύνσεις για τα χαμηλά εισοδήματα, αύξηση της κατώτατης σύνταξης κατά 20% και πάγωμα της τιμής του ηλεκτρικού, παίρνοντας πίσω την αύξηση κατά 9,2% που είχε ανακοινώσει.
 
Οι διαδηλώσεις δε σταμάτησαν. Και έχουν να δείξουν τη γνωστή σε τέτοιους αυθόρμητους ξεσηκωμούς πολυμορφία. Αλλού έχουμε εκδηλώσεις «γκαντισμού», με νεαρούς διαδηλωτές να στέκονται άοπλοι μπροστά στα τανκ και τα αυτόματα των στρατιωτών, συχνά κρατώντας χιλιάνικες σημαίες, κι αλλού έχουμε οδοφράγματα, φωτιές, πετροπόλεμο.
 
Δεν είμαστε σε θέση να προβλέψουμε πώς θα εξελιχθεί η ταξική πάλη τις επόμενες μέρες, όμως ο ξεσηκωμός της εργατικής τάξης, της νεολαίας και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων της Χιλής έχει ήδη κερδίσει πολλά σε επίπεδο επιμέρους διεκδικήσεων. Η νεοφιλελεύθερη επέλαση της μπουρζουάδικης πλουτοκρατίας και των ξένων πατρόνων της φρεναρίστηκε. Προς το παρόν, ασφαλώς, αλλά φρεναρίστηκε.
 
Ο ξεσηκωμός στη Χιλή προσφέρει ένα υπόδειγμα για όλο τον κόσμο. Δε χρειάζεται να κάνουμε συγκρίσεις με την κατάσταση που επικρατεί στο δικό μας εργατικό, νεολαιίστικο και λαϊκό κίνημα. Αυτές γίνονται αυτόματα και τα συμπεράσματα είναι αυτονόητα.
 
Δεν είμαστε απ' αυτούς που θα επιδοθούν σε αγωνιστικούς βερμπαλισμούς του τύπου «να γίνει της Χιλής». Ξέρουμε πολύ καλά ότι η εργατική συνείδηση δεν ωριμάζει με συνθήματα, αλλά μέσα από πολύ πιο σύνθετες διαδικασίες.
 
Ας πάψουν, όμως, οι άλλοι βερμπαλισμοί, οι κενοί περιεχομένου, με τις «κλιμακώσεις» και άλλα ηχηρά παρόμοια. Γιατί το μόνο που καταφέρνουν είναι να προσθέσουν βαρίδια στις εργατικές συνειδήσεις. Το οφθαλμοφανές ψεύδος ουδέποτε οικοδόμησε αγωνιστικά διεκδικητικά κινήματα.
 
Ας πάψει η προβοκατόρικη καταδίκη της λαϊκής αντιβίας, ας πάψουν οι όρκοι πίστης στην αστική νομιμότητα. Αυτό που συμβαίνει στη Χιλή δεν είναι πρωτοφανές. Ετσι γυρίζει ο τροχός της Ιστορίας. Οχι μόνο στο επίπεδο των μεγάλων ιστορικών ανατροπών, αλλά και στο επίπεδο των άμεσων διεκδικήσεων, των αμυντικών αγώνων. Αν δεν εκδηλωθεί με όλους τους τρόπους η δυναμική δράση των καταπιεσμένων, αντιτάσσοντας βία στη βία της αστικής εξουσίας, δεν μπορεί να υπάρξουν κατακτήσεις στο πλαίσιο ενός καπιταλισμού της κρίσης και της συντηρητικής ανασυγκρότησης.