Ενα από τα μεγάλα προεκλογικά όπλα του Καραμανλή ήταν οι υποσχέσεις προς τους λεγόμενους μικρομεσαίους, ότι θα τους ανακουφίσει από το βραχνά των απανωτών φορολογικών χαρατσιών. Τράβηξε μεγάλο μέρος αυτού του πολιτικά ευμετάβλητου κοινωνικού στρώματος που είχε απηυδίσει από τα απανωτά έκτακτα φορολογικά γιουρούσια των κυβερνήσεων Σημίτη και αισθανόταν να χάνει τον κόσμο, καθώς το χτυπούσε πανταχόθεν και η κρίση.
Εφτασε, λοιπόν, η ώρα να αθετηθεί και αυτή η προεκλογική υπόσχεση. Αλογοσκούφης και Ρεγκούζας κάλεσαν τους εφόρους και τους διέταξαν να εφορμήσουν ξανά με τον παλιό καλό τρόπο: το μαχαίρι στο λαιμό του εμπόρου και του ελεύθερου επαγγελματία, για να του αρπάξουν έστω αυτά τα 1.500 ευρώ της ρύθμισης εκκρεμών φορολογικών υποθέσεων. Διότι τα κρατικά ταμεία είναι άδεια και κάπως πρέπει να γεμίσουν. Μ’ αυτόν τον τρόπο θα συγκεντρωθεί το αποθεματικό που δεν έχει γραφεί στον προϋπολογισμό, αλλά είναι απαραίτητο για να κλείσουν κάποιες τρύπες.
Δεν νομίζουμε να έχει υπάρξει άλλη κυβέρνηση που να έδωσε τόσες προεκλογικές υποσχέσεις και να τις αθέτησε όλες σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα. Υποσχέσεις στους συνταξιούχους, υποσχέσεις στους μισθωτούς, υποσχέσεις στους αγρότες, υποσχέσεις στους μικρομεσαίους, όλες αποδείχτηκαν αέρας κοπανιστός σε λιγότερο από ένα χρόνο.
Ο κλοιός σφίγγει κάθε μέρα και πιο πολύ για όλα τα κοινωνικά στρώματα, εκτός από τους εκπροσώπους του μεγάλου κεφάλαιου, που έχουν μετατραπεί σε εισηγητή του υπουργικού συμβουλίου. «Εχω ζητήσει να μας κάνουν προτάσεις. Θα τους δούμε και θα ανακοινώσουν τις προτάσεις τους. Εμείς θα ανακοινώσουμε τις αποφάσεις που θα πάρουμε ως κυβέρνηση», δηλώνει ανερυθρίαστα ο Αλογοσκούφης, αναφερόμενος στον ΣΕΒ.
Στο μεταξύ, ουδείς θέτει το συνολικό πρόβλημα από τη σκοπιά των εργαζόμενων. Η αξιωματική αντιπολίτευση είναι σαν να μην υπάρχει. Η αριστερή αντιπολίτευση του κοινοβούλιου ασχολείται μόνο με το πώς θα ενισχύσει το μαγαζάκι της. Η συνδικαλιστική γραφειοκρατία σιωπά εκκωφαντικά. Ο αντιπολιτευόμενος Τύπος κάνει πλάτες στην κυβέρνηση με τον πιο προκλητικό τρόπο. Σε μείζονα ζητήματα της πολιτικής και κοινωνικής ζωής έχουν αναχθεί το νομοσχέδιο για τον «βασικό μέτοχο» και η τιμωρία του Ολυμπιακού, δηλαδή θέματα που έχουν να κάνουν με το ξαναμοίρασμα της πίτας ανάμεσα στους καπιταλιστικούς ομίλους. Οι πλάτες που έχει η κυβέρνηση Καραμανλή θυμίζουν την πρώτη περίοδο της κυβέρνησης Σημίτη.
Είναι φανερό πως ο εργαζόμενος δεν μπορεί να περιμένει τίποτα από όσους εμφανίζονται να τον εκπροσωπούν ή θεωρεί πως τον εκπροσωπούν με οποιονδήποτε τρόπο. Ολοι αυτοί οι μηχανισμοί, κομματικοί, συνδικαλιστικοί, μιντιακοί δεν επιθυμούν να διασαλεύσουν την προσπάθεια του συστήματος να διαχειριστεί την κρίση του. Ο εργαζόμενος μπορεί να ελπίζει μόνο στη συλλογική του δύναμη. Η ίδια η πραγματικότητα τον βάζει προ των ευθυνών του.
