Οπως γνωρίζουν οι σταθεροί αναγνώστες της «Κ», το «ξανάνοιγμα» του Ασφαλιστικού το περιμέναμε. Μόνο το χρόνο δε μπορούσαμε να προβλέψουμε. Ομως, ότι το ΠΑΣΟΚ θα δοκίμαζε να προωθήσει νέες ανατροπές ήταν σίγουρο. Αρκεί να έβλεπε κανείς τις εισηγήσεις ξένων και ντόπιων κέντρων. Κομισιόν, Εκοφίν, ΟΟΣΑ, ΔΝΤ, Τράπεζα της Ελλάδας, όλοι οι θεσμοί του κεφάλαιου εισηγούνται εδώ και καιρό «διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις» που θα επεκτείνουν τον εργάσιμο βίο (δηλαδή αύξηση των ορίων ηλικίας) και θα «εξορθολογίζουν» τις συντάξεις (δηλαδή θα τις πετσοκόβουν).
Προεκλογικά το ΠΑΣΟΚ «δεσμευόταν» ότι θα καταργήσει τις διατάξεις του νόμου Πετραλιά όσον αφορά την αύξηση των ορίων ηλικίας και τη μείωση των συντάξεων. Και αυτή η «δέσμευση» πήγε ήδη περίπατο, μολονότι την επανέλαβε ο υπουργός Εργασίας στη συζήτηση για τις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης.
Οταν «ανοίγει» το ασφαλιστικό, ανοίγει με σκοπό να περικοπούν ασφαλιστικά δικαιώματα. Αυτό πια το έχουμε εμπεδώσει όλοι και δεν χρειάζεται να το συζητάμε. Εκείνο που δεν έχουμε εμπεδώσει είναι πως ο κατήφορος δεν πρόκειται να σταματήσει, αν δεν αλλάξουν ριζικά τα πράγματα στο εργατικό κίνημα.
Πού έχουν οδηγήσει οι μάχες οπισθοφυλακών (πολλές από τις οποίες δεν ήταν καν μάχες), επικεφαλής των οποίων είναι η συνδικαλιστική γραφειοκρατία; Στη συνεχή αποψίλωση ασφαλιστικών δικαιωμάτων. Κάθε φορά η εργατική τάξη ξεκινά από χειρότερη αφετηρία και διαπραγματεύεται πόσα θα χάσει. Η συνδικαλιστική γραφειοκρατία γίνεται ο καλύτερος κήρυκας της τρομοκρατίας των αριθμών, της ελλειμματολογίας και της κρισιολογίας.
Ναι, έχουν ελλείμματα τα Ταμεία. Ναι, είναι σε πολύχρονη κρίση η κοινωνική ασφάλιση. Φταίνε μήπως γι’ αυτό οι συνταξιούχοι των 600 ευρώ και οι εργαζόμενοι που στήνονται στις ουρές των ιατρείων του ΙΚΑ; ‘Η φταίει η επί δεκαετίες συστηματική καταλήστευση των αποθεματικών από κράτος και καπιταλιστές, η εισφοροκλοπή, η μαύρη εργασία, το φούντωμα της ανεργίας, η μη εκπλήρωση των υποχρεώσεων του κράτους προς τα Ταμεία;
Αφού τα ξέρουμε όλ’ αυτά, γιατί τα αποδεχόμαστε; Γιατί δεχόμαστε να μας πετσοκόβουν το ελάχιστο, το πιο στοιχειώδες δικαίωμα που έχουμε ως εργαζόμενοι-παραγωγοί όλου του κοινωνικού πλούτου; Γιατί δεχόμαστε οι δικές μας ανάγκες να μπαίνουν στη διατίμηση, όταν γύρω μας χορεύουν τα δισ.;
Το πρόβλημα, τελικά, δεν είναι οι καπιταλιστές και οι κυβερνήσεις τους. Αυτοί τη δουλειά τους κάνουν. Το πρόβλημα είναι η δική μας υποχωρητικότητα, η δική μας αδράνεια. Αυτό είναι που πρέπει ν’ αλλάξει.
