Η κατάσταση μυρίζει μπαρούτι, λένε στις φιλικές συναναστροφές. Και δεν εννοούν τις εκδηλώσεις μειοψηφικής αντιβίας, που πολλαπλασιάστηκαν τελευταία, κυρίως εξαιτίας της ακροδεξιάς κατασταλτικής ατζέντας που άνοιξε η συγκυβέρνηση μέσω Δένδια. Εννοούν τη βουβή οργή του λαού που στενάζει.
Είναι φανερή αυτή η οργή, που συνοδεύει την απελπισία. Ο κόσμος αντιμετωπίζει πρόβλημα επιβίωσης πλέον. Νέα παιδιά κλείνουν τα σπίτια τους και στοιβάζονται με γονείς και παιδιά. «Εφτά νομά σ’ ένα δωμά» που έλεγε το λαϊκό τραγούδι περιγράφοντας άλλες εποχές που έμοιαζαν ξεχασμένες, αλλά αναβιώνουν. Και φανταστείτε ότι ακόμα δεν έχει εφαρμοστεί στην πράξη όλη η παλέτα των αντιλαϊκών μέτρων που ψηφίστηκαν στις αρχές Νοέμβρη.
Η κοινωνική ησυχία που επικρατεί θυμίζει την ηρεμία πριν την καταιγίδα. Αυτό το γνωρίζουν καλά οι κυβερνώντες, γι’ αυτό και άνοιξαν την ακροδεξιά κατασταλτική ατζέντα χωρίς φαινομενικά να έχουν κανένα λόγο. Χτυπώντας συλλογικούς πολιτικούς χώρους, όπως οι καταλήψεις, συντηρούν την καταστολή ως πρώτη προτεραιότητα και επιδιώκουν να τρομοκρατήσουν την κοινωνία.
Γνωρίζουν καλά ότι αρκεί μια σπίθα για να βάλει φωτιά στον κάμπο. Να βγάλει το λαό έξω σε εκδηλώσεις που θα θυμίζουν την Αργεντινή του 2001, τις οποίες κανένας ΣΥΡΙΖΑ δε θα μπορεί να συγκρατήσει, γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ είναι απλώς ένας εκλογικός μηχανισμός και όχι ένα κόμμα με ευρεία λαϊκή βάση. Φοβούνται εκδηλώσεις που αν γίνουν στην καρδιά της Ευρώπης θα έχουν άλλη σημασία. Φοβούνται και το ντόμινο, όπως το έτρεμαν το Δεκέμβρη του 2008.
Αν φύγουμε, όμως, από την πλευρά της εξουσίας και περάσουμε στην άλλη πλευρά, τη δική μας πλευρά, θ’ ανακαλύψουμε και πάλι τη σύγχυση να βασιλεύει. Με εκδηλώσεις μεσσιανικής αναμονής του λαϊκού ξεσηκωμού και εκκλήσεις για επίσπευσή του ή με δηλώσεις απαξίωσης του «υποταγμένου λαού», που «είναι άξιος της τύχης του».
Τι νόημα έχει όμως η αναμονή του ξεσηκωμού ή η υποκατάστασή του; Η ωρίμανση των κοινωνικών φαινομένων γίνεται ερήμην των οργανωμένων πολιτικών δυνάμεων, οι οποίες μόνο να την επιταχύνουν ή να την επιβραδύνουν μπορούν. Προς το παρόν υπερισχύουν οι επιβραδυντικοί παράγοντες, διότι οι επιταχυντικοί απλούστατα δεν είναι σε θέση να επηρεάσουν τις κοινωνικές εξελίξεις.
Δεν υπάρχει εκείνο το συλλογικό πολιτικό υποκείμενο που δε θα δράσει μόνο επιταχυντικά στην ωρίμανση των κοινωνικών εξελίξεων, αλλά θα φωτίσει το δρόμο του κοινωνικού κινήματος, συγχωνεύοντας τον εργατικό, λαϊκό και νεολαιίστικο ριζοσπαστισμό μ’ ένα πρόγραμμα επαναστατικής ανατροπής.
