Πλήρης ρήξη

Είτε πρόκειται για σύμπτωση είτε για σχεδιασμένη ενέργεια (όταν έχεις να κάνεις με τους Τσιπραίους, αναγκαστικά θεωρείς πιθανότερο το δεύτερο), η συμφωνία Τσίπρα-Ζάεφ για το «Μακεδονικό» ήρθε όχι απλώς να επισκιάσει αλλά να εξαφανίσει, κυριολεκτικά, το μνημονιακό πολυνομοσχέδιο, στο οποίο καθορίζονται και οι βασικές δημοσιονομικές συντεταγμένες της πρώτης τετραετίας του μετα-Μνημόνιου. Mάλιστα, με την πρόταση μομφής που κατέθεσε η ΝΔ, θα περάσουμε άλλο ένα τριήμερο «σκοπιανομαχίας», μετά το οποίο θα ακολουθήσει η φιέστα στην Πρέσπα, με τους «οπαδούς» και τους «εχθρούς» της συμφωνίας να συνεχίζουν τις «ξιφομαχίες» τους.
 
Ετσι, μπορεί να φτάσουμε στο Eurogroup της 21ης Ιούνη, στο οποίο αναμένεται να καθοριστούν και οι υπολειπόμενες παράμετροι του μετα-Μνημόνιου (μεσοπρόθεσμα μέτρα για το χρέος, με τους όρους που θα τα συνοδεύουν, και μεταμνημονιακή επιτροπεία), με τη βελόνα κολλημένη σταθερά στο «Μακεδονικό» και κάθε άλλο ζήτημα να περνάει στα ψιλά, ουσιαστικά να μη γίνεται αντικείμενο δημόσιας συζήτησης.
 
Την έχει αυτή την ικανότητα η αστική πολιτική, να μετατρέπει το ασήμαντο σε σημαντικό και το σημαντικό σε ασήμαντο. Να δημιουργεί -με τα άφθονα μέσα προπαγάνδας που διαθέτει- καπνό παραλλαγής, πίσω από τον οποίο κρύβει την ουσία. Να μετατρέπει το λαό σε παθητικό παρατηρητή, σε θεατή ψεύτικων μαχών. Και βάσει αυτής της συνθήκης, να αποφασίζει ποιον «μονομάχο» θα στηρίξει την επόμενη φορά που θα στηθούν κάλπες.
 
Το πολυνομοσχέδιο του μετα-Μνημόνιου πέρασε στο ντούκου. Και το θέμα που το αντικατέστησε στην αιχμή της επικαιρότητας συζητείται πάνω σ' ένα φόντο εθνικισμού (απ' όλες τις πλευρές), παραποίησης της επιστήμης και διαστρέβλωσης της Ιστορίας. Ολ' αυτά μαζί δημιουργούν ένα τοξικό μείγμα για τις λαϊκές συνειδήσεις, που έχει την επίδρασή του στην ανάπτυξη του κοινωνικού κινήματος.
 
Αυτή η ικανότητα της αστικής τάξης να φαλκιδεύει τη λαϊκή συνείδηση με όπλα το ψεύδος, τη διαστρέβλωση, τον αποπροσανατολισμό, θα ήταν μειωμένης απόδοσης, αν υπήρχε το αντίπαλο δέος. Αν η καταθλιπτική κυριαρχία της αστικής πολιτικής και των αστικών ΜΜΕ έσπαγε από έναν πολιτικά συγκροτημένο αντίπαλο λόγο, που θα στηριζόταν από μια ισχυρή πολιτική οργάνωση και από εξίσου ισχυρά μέσα αντιπληροφόρησης.
 
Κάποιοι άρχισαν να ψάχνουν τα «θετικά» στη συμφωνία Τσίπρα-Ζάεφ, κλείνοντας τα μάτια μπροστά στην εθνικιστική πανούκλα που εξακολουθεί και θα εξακολουθήσει να εξαπλώνεται (γράφουμε αναλυτικά στη διπλανή σελίδα). Αλλοι δεν έχουν πρόβλημα να κλείσουν το μάτι στο εθνικιστικό ρεύμα, επιμένοντας αντιεπιστημονικά και ανιστόρητα, με μοναδικό γνώμονά τους τον πολιτικό τυχοδιωκτισμό. Ολοι προσπαθούν να διαμορφώσουν τους όρους για την επόμενη εκλογική τους εμφάνιση, η οποία ήταν, είναι και θα είναι η κορωνίδα αυτού που αντιλαμβάνονται ως πολιτική.
 
Τα τελευταία γεγονότα, που ακόμα βρίσκονται σε εξέλιξη, λειτουργούν σαν μεγεθυντικός φακός και μας δείχνουν πιο παραστατικά την ανάγκη για πλήρη ρήξη με την αστική πολιτική και το σύστημά της σε όλα τα επίπεδα. Την ανάγκη για την οικοδόμηση μιας άλλης πολιτικής. Σε όλα τα επίπεδα, επίσης. Για να αρχίσει να υψώνεται το αντίπαλο δέος, να συγκρούεται με το ψεύδος και την αντιπληροφόρηση, να οικοδομεί το στρατό της ανατροπής.