Πιο σφιχτά τα δεσμά

Μια από τις πρώτες νομοθετικές παρεμβάσεις της κυβέρνησης Μητσοτάκη ήταν η κατάργηση κάποιων ήσσονος σημασίας διατάξεων προστασίας του εργαζόμενου. Οι καπιταλιστές δεν μπορούν να αντέξουν ούτε διατάξεις αστικού εκσυγχρονισμού, που ισχύουν σε πολλές άλλες καπιταλιστικές χώρες, όπως η αιτιολόγηση της απόλυσης με «βάσιμο λόγο».
 
Και γιατί να ανεχτούν ακόμα και τα ελάχιστα, ακόμα και τα σχεδόν διακοσμητικά; Εδώ και μια δεκαετία έχει εξαπολυθεί μια κατά κύματα επίθεση ενάντια στους μισθωτούς εργαζόμενους και τους συνταξιούχους, που -σε συνδυασμό με την τεράστια ανεργία- έχει φέρει το κεφάλαιο σε θέση στρατηγικής υπεροχής.
 
Οπως και άλλες φορές έχουμε επισημάνει, η συντηρητική ανασυγκρότηση του ελληνικού καπιταλισμού, που ως σχέδιο είχε αρχίσει να ξετυλίγεται από τα μέσα της δεκαετίας του '90, συναντούσε ισχυρές ταξικές αντιστάσεις. Προχωρούσε με ρυθμούς χελώνας.
 
Το ξέσπασμα της καπιταλιστικής κρίσης το 2009, που στις αρχές του 2010 παρουσιάστηκε απατηλά ως κρίση χρέους, ήταν ταυτόχρονα και μια ευκαιρία. Κάποιοι κεφαλαιοκράτες και κάποιοι δημοσιολόγοι τους άρχισαν να το λένε φωναχτά από την πρώτη στιγμή που το ελληνικό κράτος τέθηκε υπό την κηδεμονία των ιμπεριαλιστών δανειστών του, η οποία ασκούνταν σε όλα τα επίπεδα μέσω της περιβόητης τρόικας. Η κρίση είναι ταυτόχρονα και μια ευκαιρία να τ' αλλάξουμε όλα, έλεγαν.
 
Και τα άλλαξαν όλα. Αυτοί που στην αρχή έλεγαν πως θα παρέμβουν μόνο στη δημοσιονομική πολιτική, διότι το πρόβλημα έγκειται στο υπερχρεωμένο κράτος και τους ελλειμματικούς προϋπολογισμούς του, άρχισαν να επιπίπτουν στους μισθούς, τις συντάξεις, τις εργασιακές σχέσεις, την κοινωνική ασφάλιση. Δεν άφησαν τίποτα όρθιο. Αυτό που πάσχιζαν για δεκαπέντε χρόνια περίπου να υλοποιήσουν, το κατάφεραν μέσα σε μια τριετία. Η συντηρητική ανασυγκρότηση του ελληνικού καπιταλισμού συντελέστηκε με τόση πληρότητα που ούτε στα πιο τρελά τους όνειρα δε φαντάζονταν οι καπιταλιστές.
 
Υστερα ήρθαν οι απατεώνες. Με το ταξικό δάκρυ ζωγραφιστό στα μούτρα τους. Μερεμέτισαν λίγο τη βιτρίνα, ώστε να μείνει άθιχτη η αποθήκη. Για παράδειγμα, με το ένα χέρι ψήφιζαν τη διάταξη για το «βάσιμο λόγο απόλυσης» και με το άλλο τη διάταξη του 50%+1 για την κήρυξη απεργίας. Και παρέδωσαν τη σκυτάλη στη ΝΔ για να προσθέσει στο 50%+1 και την… ηλεκτρονική ψηφοφορία. Μέσω Ιντερνετ, μοντέρνα πράγματα βρε αδερφέ. Και επί τη ευκαιρία να προωθήσει και μια σειρά ακόμα αντεργατικές διατάξεις που θωρακίζουν ακόμα περισσότερο τους καπιταλιστές έναντι των εργατών και των διεκδικήσεων που αυτοί θα εγείρουν (γράφουμε αναλυτικά στο «σαλόνι» αυτού του φύλλου).
 
Δεν είναι καθόλου δύσκολο να καταλάβει ένας εργαζόμενος ότι τα δεσμά της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης όχι μόνο δε χαλαρώνουν, αλλά αντίθετα γίνονται πιο σφιχτά.
 
Δεν είναι επίσης δύσκολο να αντιληφθούμε ότι με την συνδικαλιστική εργατοπατερία, είτε αυτή που έχει πουληθεί φόρα-παρτίδα στο κεφάλαιο είτε αυτή που αναμασά τα παλιά στερεότυπα του διεκδικητικού ρεφορμισμού (πάντοτε στα όρια ανοχής του συστήματος), δεν πρόκειται η εργατική τάξη να δει χαΐρι. Χρειαζόμαστε ένα καινούργιο κίνημα, ταξικό σε όλα του. Κι αυτό δε θα πέσει από τον ουρανό, πρέπει να το οικοδομήσουμε.