Στις 28 Μάρτη που κυκλοφόρησε το προηγούμενο φύλλο της «Κόντρας» διατυπώσαμε ένα τρίπτυχο στο οποίο επιβαλλόταν να κινηθούμε, για ν’ αντιμετωπίσουμε την πανδημία, αλλά και την επίθεση του κεφαλαίου κατά τη διαχείρισή της ή με πρόσχημα τη διαχείρισή της:
♦ Μέτρα αποτροπής της διάδοσης της νόσου.
♦ Μέτρα ενίσχυσης του δημόσιου συστήματος υγείας.
♦ Να μη φορτωθούν στην εργατική τάξη τα βάρη της κρίσης.
Στον ενάμιση μήνα που πέρασε από τότε πολλά συνέβησαν, πολλά άλλαξαν, όμως η βασική κατεύθυνση της ταξικής παρέμβασης παραμένει αναλλοίωτη και συμπυκνώνεται στους ίδιους τρεις άξονες.
♦ Η κυβέρνηση Μητσοτάκη εξακολουθεί να παίζει ζάρια με τη δημόσια υγεία. Αίρει βαθμιαία το lockdown χωρίς να έχει δημιουργήσει ένα -στοιχειώδη έστω- μηχανισμό επιδημιολογικής επιτήρησης, στηριγμένο στην πραγματοποίηση μαζικών μοριακών τεστ. Χωρίς να υπάρχει κανένας έλεγχος για την τήρηση των μέτρων προστασίας στους μεγάλους εργασιακούς χώρους. Οι καπιταλιστές, που ενεργούσαν ασύδοτα στη διάρκεια του lockdown (το οποίο δεν τους άγγιξε, παρά τις διαμαρτυρίες των εργαζόμενων), τώρα θα ξεσαλώσουν. Αλλωστε, η βιαστική και χωρίς τις απαραίτητες προϋποθέσεις άρση του μερικού lockdown έγινε με κριτήριο την «επανεκκίνηση» της καπιταλιστικής οικονομίας και όχι της δημόσιας υγείας. Επομένως, αυτό το μέτωπο κάθε άλλο παρά έκλεισε. Χρειάζεται συνεχής πίεση, συνεχής διεκδίκηση και όχι εγκατάλειψη της πρωτοβουλίας στα χέρια των «ενσωματωμένων» επιστημόνων που υπηρετούν την κυβερνητική πολιτική, την πολιτική του κεφαλαίου.
♦ Παρά τους ψεύτικους αριθμούς που μοιράζει απλόχερα η κυβέρνηση της ΝΔ, παρά τις υποκριτικές διαβεβαιώσεις του ίδιου του Μητσοτάκη ότι έχει αναθεωρήσει απόψεις του και πλέον θέλει να φτιάξει… το καλύτερο ΕΣΥ της Ευρώπης, το μόνο που έχει γίνει είναι μπαλώματα μπροστά στην απειλή της πανδημίας. Ειδικά στον τομέα της στελέχωσης του ΕΣΥ, ακόμα και των νέων ΜΕΘ, εκείνο που έγινε είναι ελάχιστες προσλήψεις επικουρικών και όχι μόνιμων γιατρών και η κάλυψη των κενών με εσωτερικές μετακινήσεις ιατρονοσηλευτικού προσωπικού. Μπάλωσαν κάποιες τρύπες στις ΜΕΘ, άνοιξαν άλλες τρύπες σε όλα τα υπόλοιπα τμήματα και κλινικές, που έπασχαν ήδη από τεράστια υποστελέχωση. Για να μη μιλήσουμε για την τραγική έλλειψη ακόμα και στοιχειωδών μέσων προστασίας, που καθιστούσε τους γιατρούς και τους νοσηλευτές πειραματόζωα. Και βέβαια, για να μη μιλήσουμε για την παντελώς διαλυμένη Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας.
Πολύ σύντομα, οι «ήρωες με τις λευκές και πράσινες μπλούζες» θα ξεχαστούν από τους κυβερνώντες και τα πειθήνια σ' αυτούς ΜΜΕ. Θ' αρχίσει να εξαίρεται ο ρόλος των εμπόρων της υγείας, που συνέχισαν να θησαυρίζουν και στις συνθήκες της πανδημίας. Τα αιτήματα των νοσοκομειακών γιατρών πρέπει να γίνουν παλλαϊκά αιτήματα. Γιατί δεν αφορούν μόνο (ούτε κυρίως) κάποιες δικές τους διεκδικήσεις ως εργαζόμενων, αλλά αφορούν κυρίως την προστασία της δημόσιας υγείας, την προστασία της υγείας των ανθρώπων του λαού.
♦ Από τα μέσα Μάρτη, που άρχισαν να εφαρμόζονται μέτρα καραντίνας, φάνηκε καθαρά ότι η διαχείριση και αυτής της κρίσης θα γίνει με τον παραδοσιακό τρόπο του κεφαλαίου. Μαζικές απολύσεις, μαζικές διαθεσιμότητες (αναστολή εργασίας) με ένα προνοιακό επίδομα 533 ευρώ το μήνα εκ περιτροπής εργασία με το μισό μισθό κτλ. κτλ. Τα μέτρα αυτά ανανεώθηκαν ήδη για τον Μάη, ενώ η εκ περιτροπής εργασία ισχύει μέχρι και τον Σεπτέμβρη.
Αχόρταγοι οι καπιταλιστές ζητούν ακόμα και τη μετατροπή των εργαζόμενων σε «πράγματα», που θα τα νοικιάζει ο ένας καπιταλιστής στον άλλο! Και ο Μητσοτάκης διαβεβαιώνει πως όλα τα μέτρα που αποφασίστηκαν με πρόσχημα την καραντίνα «δεν θα σιγήσουν την επόμενη μέρα».
Η τάση του κεφαλαίου, ιδιαίτερα σε συνθήκες κρίσης, να επιδιώκει την αύξηση του βαθμού εκμετάλλευσης της εργατικής δύναμης, μέσω της οποίας επιτυγχάνει το μέγιστο κέρδος, είναι μια αντικειμενική τάση μέσα στον καπιταλισμό. Ο βαθμός που το επιτυγχάνει αυτό, όμως, εξαρτάται από την πορεία της ταξικής πάλης. Από το πόσο ισχυρή, οργανωμένη και αποτελεσματική είναι η αντίσταση της εργατικής τάξης. Η τάση του κεφαλαίου δεν καταργείται ποτέ μέσα στον καπιταλισμό, όμως η ταξική πάλη του προλεταριάτου μπορεί να ανακόψει την ορμή της, να ακυρώσει πλευρές της, να καθυστερήσει την εφαρμογή των πιο καταστροφικών μέτρων.
Ολόκληρη η ιστορία του εργατικού κινήματος τους τελευταίους δυο αιώνες είναι ιστορία πάλης ενάντια στους συνεχείς σφετερισμούς του κεφαλαίου. Το αίμα των εργατών του Σικάγο σφράγισε τους αγώνες για το 8ωρο, όπως προηγουμένως το αίμα των Κομμουνάρων του Παρισιού έβαλε για πρώτη φορά στην ανθρώπινη ιστορία τη δυνατότητα ενός εργατικού κράτους, χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Οι εργατικοί αγώνες των πρώτων δεκαετιών του 20ού αιώνα, συχνά βίαιοι και αιματηροί, οδήγησαν σε μια σειρά κατακτήσεις, ειδικά όταν τα βήματα των εργατών φωτίζονταν από τη νίκη της μεγάλης Οκτωβριανής Σοσιαλιστικής Επανάστασης και τη δημιουργία του πρώτου εργατικού κράτους, που αναπτυσσόταν θυελλώδικα έχοντας βάλει τους καπιταλιστές και το σύστημά τους στο μουσείο.
Ιδιο είναι το ταξικό δίλημμα και στις σημερινές συνθήκες, στις συνθήκες κατά τις οποίες η κρίση χρησιμοποιείται (και θα χρησιμοποιηθεί πιο έντονα στο αμέσως προσεχές χρονικό διάστημα) ως αφορμή για μια νέα ολομέτωπη επίθεση ενάντια στην εργατική τάξη, για το σάρωμα κάθε κατάκτησης που έχει απομείνει από τα Μνημόνια, για τη διαμόρφωση ενός βαθιού εργασιακού μεσαίωνα: ‘Η θα υψώσουμε μέτωπο αντίστασης στην πανδημία του κεφαλαίου ή θα βυθιστούμε στον εφιάλτη του εργασιακού μεσαίωνα.
