Τα πανεπιστήμια στην ουσία δεν άνοιξαν μετά τις διακοπές. Σε μαζικότατες συνελεύσεις (το ίδιο και ορισμένες φορές περισσότερο μαζικές απ’ αυτές του περασμένου Μάη) οι φοιτητές αποφασίζουν καταλήψεις. Οι αποφάσεις ανανεώνονται κάθε εβδομάδα, οι συνελεύσεις γίνονται μαζικότερες, όπως και οι πορείες που βδομάδα με τη βδομάδα αποκτούν μεγαλύτερη μαζικότητα και ζωντάνια. Παρασυρμένοι από το κλίμα οι πανεπιστημιακοί της ΠΟΣΔΕΠ ετοιμάζονται να κηρύξουν κι αυτοί απεργία διάρκειας.
Και όμως, το πολιτικό σύστημα κάνει σαν να μην τρέχει τίποτα. Εύλογη αντίδραση, αν αναλογιστούμε πως η αναθεώρηση του άρθρου 16, η θρυαλλίδα που πυροδότησε το σημερινό κίνημα, προωθείται από ΝΔ και ΠΑΣΟΚ. Είναι μια συναινετική κοινοβουλευτική διαδικασία και όχι μια κυβερνητική πράξη. Το ΠΑΣΟΚ αισθάνεται την ανάγκη να ταχθεί -διά της σιωπής- αλληλέγγυο προς την κυβέρνηση. Πρέπει δε να επισημανθεί εδώ, ότι το φοιτητικό κίνημα έχει καθυστερήσει να στοχοποιήσει και το ΠΑΣΟΚ στις κινητοποιήσεις του. Είναι μια καθυστέρηση που πρέπει να θεραπευτεί άμεσα.
Πλέοντας άνετα στο κλίμα της πολιτικής συναίνεσης τον κορυφών του συστήματος η κυβέρνηση συμπεριφέρεται αλαζονικά απέναντι στο κίνημα και έχει βγάλει ξανά στην πρώτη γραμμή το πρόσωπο που αποτελεί «κόκκινο πανί» για τους φοιτητές, τη Μ. Γιαννάκου, να δηλώνει -επιβεβαιωνόμενη και από τον κυβερνητικό εκπρόσωπο- ότι μόλις τελειώσουν με το άρθρο 16 θα προωθήσουν οπωσδήποτε για ψήφιση και το νόμο-πλαίσιο.
Πέρα από τη συναίνεση του ΠΑΣΟΚ, η κυβέρνηση εξακολουθεί να «ποντάρει» στην εξεταστική περίοδο. Προσδοκά πως το κλίμα θα αναστραφεί και πως το σημερινό κίνημα θα ξεφουσκώσει. Γι’ αυτό και άρχισαν οι τραμπουκισμοί της ΔΑΠ, οι εκβιασμοί της πανεπιστημιακής κάστας (ιδιαίτερα στα ΤΕΙ) και υπόγειες κινήσεις της ΠΑΣΠ σε ορισμένες σχολές.
Είναι φανερό ότι η κυβέρνηση παίζει το γνωστό παιχνίδι του γονατίσματος διά του ψυχολογικού πολέμου. Εμφανίζεται ως ανένδοτη για να τρομοκρατήσει το κίνημα. Οπως όμως έχει αποδειχτεί πολλές φορές στην πρόσφατη Ιστορία (για να μην πάμε στην απώτερη) κινήματα που δεν τρομοκρατούνται από τον αντίπαλο, που δείχνουν στοχοπροσήλωση και συνέπεια, που ξεδιπλώνουν όλη τη δυναμική τους και δεν περιορίζονται σε καταγραφή της διαμαρτυρίας τους, νικούν.
Αυτό οφείλει να σταθμίσει σήμερα το φοιτητικό κίνημα και να αναπτύξει γρήγορα τη δυναμική του. Υπάρχει και η πείρα του περασμένου καλοκαιριού που βοηθά. Γι’ αυτό και είναι περισσότερες σήμερα οι φωνές που μιλούν για εξωστρέφεια και κλιμάκωση. Ενα βήμα χωρίζει τη θεωρία από την πράξη και αυτό το βήμα πρέπει να γίνει άμεσα και όχι με ράθυμους ρυθμούς.
Οσο για τους μη φοιτητές, οφείλουμε να σταθούμε ενεργά στο πλευρό του κινήματος, να γίνουμε οργανικά του στοιχεία, να το στηρίξουμε με όλα τα μέσα και όχι να περιοριζόμαστε σε εκφράσεις συμπάθειας που σπάνε στο τείχος της σιωπής.
