Δεν χρησιμοποιήσαμε τυχαία τη λέξη «επιδημία» στο πρωτοσέλιδο του προηγούμενου φύλλου, για να χαρακτηρίσουμε τις καταλήψεις των Σχολών της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Αυτού του τύπου τα κινήματα αναπτύσσονται πάντοτε με τη μορφή μιας καλπάζουσας επιδημίας. Γι’ αυτό και ακούγονται γελοίες οι κραυγές της Γιαννάκου περί «υποκίνησης» από την ΠΟΣΔΕΠ. Γι’ αυτό και είναι αισχρή η προσπάθεια που καταβάλλουν οι δυνάμεις του Περισσού να σαμποτάρουν την ανάπτυξη αυτού του κινήματος (χρησιμοποιώντας ακόμα και τραμπούκικες μεθόδους όπου τους παίρνει), αφού δε μπόρεσαν να το ελέγξουν και να το μετατρέψουν σε ένα ανώδυνο κίνημα διαμαρτυρίας, που θα «μπαζώνει» τις κομματικές συνάξεις τους.
Το μόνο που καταφέρνει η Γιαννάκου είναι να εξοργίσει ακόμα περισσότερο τους φοιτητές και να μαζικοποιήσει τις συνελεύσεις και τις άλλες διαδικασίες των καταλήψεων. Το μόνο που καταφέρνουν οι δυνάμεις του Περισσού είναι να καθυστερήσουν την έναρξη κάποιων καταλήψεων, κυρίως στα ΤΕΙ που μπαίνουν στο παιχνίδι πιο αργά. Τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές (Πέμπτη απόγευμα) οι καταλήψεις Σχολών σε όλη την Ελλάδα έχουν ξεπεράσει τις 200 και μέχρι το τέλος της εβδομάδας το πιθανότερο είναι να μην έχει μείνει ανοιχτό οποιοδήποτε ΑΕΙ ή ΤΕΙ.
Είναι αναμφισβήτητο ότι έχει γεννηθεί ένα κίνημα. Είναι σχολαστικισμός να προσπαθούμε να το κρίνουμε συγκρίνοντάς το είτε με το κίνημα του 1979, που ανάγκασε την κυβέρνηση Καραμανλή να καταργήσει τον πρόσφατα ψηφισμένο νόμο 815, είτε με το πρόσφατο κίνημα της φοιτητικής και μαθητικής νεολαίας στη Γαλλία. Το σημερινό κίνημα των καταλήψεων στα ΑΕΙ και ΤΕΙ της χώρας είναι ένα αυθεντικό κίνημα, με τα δικά του ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, με τη δυναμική και τις αντιφάσεις του, με τους στόχους και τις αυταπάτες του, έτσι όπως είναι κάθε αυθόρμητο κίνημα, που ξεπηδά μέσα σε συγκεκριμένες συνθήκες, που θέτει συγκεκριμένα αιτήματα και αντανακλά την ποικιλία των επιπέδων συνείδησης που χαρακτηρίζει τα υποκείμενα που συμμετέχουν σ’ αυτό.
Οποιος προσπαθεί να χειραγωγήσει ένα τέτοιο κίνημα λειτουργεί ως ο χειρότερος εχθρός του. Οι πολιτικές κατευθύνσεις, οι προτάσεις, τα αιτήματα, οι τακτικές που αφορούν το «δέον γενέσθαι» έχουν κάθε δικαίωμα να κατατίθενται στο κίνημα και να τίθενται υπό την κρίση των ενεργών υποκειμένων. Οχι να προσπαθούν να επιβληθούν με πλάγιους τρόπους και πολύ περισσότερο πραξικοπηματικά.
Οποιος έχει άποψη, πρόταση, τακτική οφείλει να σέβεται πριν απ’ όλα το ίδιο το κίνημα, τις διαδικασίες του και προπαντός τους αγώνες του. Δικαιώματα έχει μόνο όποιος είναι «μέσα» και όχι όποιος είναι «έξω» και -πολύ περισσότερο- «απέναντι». Χρέος όλων (όχι μόνο των φοιτητών) είναι να βοηθήσουμε αυτό το κίνημα να αναπτυχθεί, να κλιμακώσει τη δράση του, να νικήσει τελικά. Αυτή η νίκη θα είναι νίκη όλων μας.
