♦ ΑΔΕΔΥ – Γενική απεργία Πέμπτη 27 Νοεμβρίου – Δεν θα σταματήσουμε αν δεν ανατρέψουμε τις πολιτικές τους – Αντιστεκόμαστε – Απεργιακή συγκέντρωση πλ. Κλαυθμώνος 11πμ (αφίσα)
Μετά τη ΓΣΕΕ, το… εγερτήριο σάλπισμα της οποίας σχολιάσαμε την προηγούμενη εβδομάδα, η ΑΔΕΔΥ, ακόμη πιο… εγερτήρια αυτή. Με δέσμευση ότι δε θα σταματήσει. Δέσμευση για τις ώρες της απεργιακής συγκέντρωσης, γιατί μετά οι δεσμεύσεις διαλύονται όμορφα κι αργά στους ατμούς του τσίπουρου που κατ’ έθιμον καταναλώνεται ηδονικά μετά από κάθε εθιμοτυπική απεργία. Η ΑΔΕΔΥ, βέβαια, σε αντίθεση με τη ΓΣΕΕ, γλυκοκοιτάζει περισσότερο προς τον ΣΥΡΙΖΑ. Οπότε το «δεν θα σταματήσουμε αν δεν ανατρέψουμε τις πολιτικές τους» έχει, κατά κάποιο τρόπο, και προφητική σημασία. Βέβαια, εκείνο που θα ανατραπεί κάποια στιγμή δεν είναι «οι πολιτικές» -αυτές θα συνεχιστούν αδιατάρακτα- αλλά οι διαχειριστές τους. Για τους εργατοπατέρες, όμως, αυτό είναι αρκετό. Πάντα ήταν αρκετό. Πάντα έπαιζαν στο πολιτικό παιχνίδι, του οποίου αποτελούν παίκτες, έστω και δευτερεύουσας σημασίας.
♦ ΠΑΜΕ – Να σπάσουμε τα δεσμά της σύγχρονης σκλαβιάς – Απεργία 27 Νοέμβρη – Συγκέντρωση Ομόνοια 11πμ (αφίσα)
«Τα δίνουμε όλα για να κερδηθεί η μάχη της αυριανής απεργίας!» ήταν ο τίτλος στο σχετικό δημοσίευμα του «Ριζοσπάστη». Συνδυάζοντας αυτό τον τίτλο με την αφίσα του ΠΑΜΕ, η οποία κοσμούσε το δημοσίευμα, ενδεχομένως κάποιος να κατέληγε στο συμπέρασμα ότι η εθιμοτυπική απεργία της 27ης Νοέμβρη (εθιμοτυπική την είχε χαρακτηρίσει ο «οικουμενικός» πρωθυπουργός Ζολώτας, σε μια έκρηξη ειλικρίνειας) είναι μια… επαναστατική πράξη. Βέβαια, στο δημοσίευμα οι προσδοκίες κατέβαιναν πολλά σκαλιά: «Είναι κρίσιμο ζήτημα να καταγραφεί η διάθεση και η ετοιμότητα των εργαζομένων σε ιδιωτικό και δημόσιο τομέα να δώσουν με ταξικούς όρους τη μάχη, για να μην περάσουν τα μέτρα που σχεδιάζουν κυβέρνηση – βιομήχανοι – τρόικα, σε συμμαχία με τα άλλα λαϊκά στρώματα που συντρίβονται από τον ίδιο αντίπαλο». Τα «δεσμά της σύγχρονης σκλαβιάς» δε θα έσπαγαν, αλλά τουλάχιστον θα «καταγραφόταν η διάθεση και η ετοιμότητα» για αντίσταση στα νέα μέτρα. Κάτι είναι κι αυτό. Μόνο που είναι εξίσου μπαρούφα με το «σπάσιμο των δεσμών της σύγχρονης σκλαβιάς». Βοηθάει, βέβαια, στη συσπείρωση των κομματικών δυνάμεων (έρχονται και εκλογές), αλλά για την προοπτική των ταξικών αγώνων ούτε λόγος.
♦ Αφού δεν μπορούμε να απορρίψουμε το νόμο της βαρύτητας ας απορρίψουμε τη βαρύτητα του νόμου! – Α (σύνθημα στο αμφιθέατρο Γκίνη του Πολυτεχνείου)
Ξεχωρίζει ανάμεσα σε μια πλειάδα συνθημάτων με εξυπνακίστικο, καμιά φορά και χαζό περιεχόμενο. Ξεχωρίζει για την πρωτοτυπία του και για τον πανέξυπνο τρόπο με τον οποίο παρουσιάζει μια σωστή ιδέα. Χωρίς υπερβολές και χωρίς ταρατατζούμ.
♦ Οσο περισσότερο σου κλέβουν τη ζωή τόσο σε ταΐζουνε με έθνος και φυλή (σύνθημα με μαρκαδόρο στις τουαλέτες του Παντείου)
Κι αυτό σωστό είναι. Απόδειξη -πέραν των άλλων- η ανατριχιαστική γελοιότητα της Αμφίπολης.
