♦ Ούτε το ‘να ούτε τ’ άλλο βρε παιδιά, δεν προβλέπονται για σας πολλά λεφτά/ Σεις δεν είστε τραπεζίτες και κουμπάροι και μεσίτες, δεν προβλέπονται για σας πολλά λεφτά (αυτοσχέδιο τραγουδάκι που ακούγεται στις κινητοποιήσεις των απεργών δασκάλων)
Από δω ξεκινήσαμε. Από το ότι δεν προβλέπονταν όχι πολλά, δεν προβλέπονταν παρά ελάχιστα λεφτά. Οτι το χρήμα είναι για την κυρίαρχη τάξη. Είτε είναι τραπεζίτες, είτε βιομήχανοι, είτε έχουν κάποιο βαθμό οικονομικής συγγένειας μαζί της, είτε της προσφέρουν τις οποιεσδήποτε υπηρεσίες. Κάπου εδώ βρισκόμαστε ακόμη, παρ’ ότι ταρακουνήθηκαν αρκετά πράγματα. Η κυβέρνηση επιμένει στις ταξικές της επιλογές. Ελπίζει στην κούραση. Ελπίζει στην απογοήτευση. Ελπίζει στις αναστολές της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας. Στο χέρι των αγωνιζόμενων δασκάλων είναι να της κόψουν την αναλγησία της. Στο χέρι των αγωνιζόμενων δασκάλων είναι να της σπάσουν τον τσαμπουκά που αντλεί από την αδικία, από τους μηχανισμούς, από το ψέμα. Στο χέρι των αγωνιζόμενων δασκάλων είναι να στραπατσάρουν τη βιτρίνα των «σοβαρών» -τρομάρα τους- μεταρρυθμίσεων. Στο χέρι των αγωνιζόμενων δασκάλων είναι να της δώσουν ένα καλό μάθημα, που μετά με περηφάνεια θα το διδάξουν σ’ ολόκληρη την εργαζόμενη κοινωνία. Τώρα στα δύσκολα κρίνονται οι αντοχές, η αποφασιστικότητα, η συμφωνία των λόγων και των έργων. Τώρα οι αγωνιζόμενοι δάσκαλοι δίνουν τις πιο δύσκολες εξετάσεις τους.
♦ Ληστές δεν είναι μόνο οι κλέφτες τραπεζών αλλά και οι τραπεζίτες (ΠΑΜΕ Εργαζομένων στο Χρηματοπιστωτικό Σύστημα)
Οχι που θα γλίτωνε ο Μπρεχτ από τον Περισσό. Οχι που δεν θα έτρωγε κι αυτός την απαραίτητη προσαρμογή στην πολιτική του… κόμματος. Τι είχε γράψει ο Μπρεχτ; «Τι είναι η ληστεία μιας τράπεζας μπροστά στην ίδρυση μιας τράπεζας;». Πολύ τραβηγμένο για ένα νομοταγές κόμμα. Ανά χείρας λοιπόν οι ταξικοί το ψαλίδι -συγνώμη, το τσεκούρι και το πριόνι- και ο Μπρεχτ έγινε… Δροσίνης (όχι ότι μας φταίει τίποτε ο άνθρωπος). Θα προτείναμε στο πιο επαναστατικό κόμμα της γης να δημιουργήσει μια επιτροπή απ’ όλους τους καλλιτέχνες που κατά καιρούς με περηφάνεια συνεργάστηκε μαζί τους (από Τριφύλλη έως Γκλέτσο και από Αννούλα Φόνσου έως Κώστα Καζάκο), που να ασχοληθεί με την «προσαρμογή» του Μπρεχτ, του Μαγιακόβσκι, του Μπίρμαν και όλων των άλλων δημιουργών, που κατά καιρούς διολίσθησαν στον αριστερισμό, στην πολιτική του κόμματος. Γιατί όχι; Το αποτέλεσμα αυτής της λογοτεχνικής προσαρμογής θα έπαιρνε σίγουρα βραβείο Νόμπελ (πάντα τιμά τους θεσμούς το… ταξικό κίνημα). Στον οπορτουνισμό.
♦ Οχι μπετόν στη Γαζία. Οχι η Γαζία σε ιδιώτες. Η Γαζία ανήκει στους Πατησιώτες (Επιτροπή κατοίκων για τη διάσωση της Γαζίας – Συντονιστική επιτροπή κατάληψης Πάτμου και Καραβία)
Η Γαζία. Ωραίο όνομα. Ενας ακόμη μικρός πνεύμονας οξυγόνου στα τσιμεντοποιημένα Πατήσια, που ετοιμάζεται να παραδοθεί βορά στους εργολάβους. Παρά τις υποσχέσεις του Δήμου Αθηναίων. Τώρα βέβαια άλλαξαν τα πράγματα. Ο Νικήτας -και τι Νικήτας- λέει λίγα και κάνει πολλά. Εκάλη θα γίνουν τα Πατήσια. Με χορηγούς φαρμακοβιομηχανίες. Λάθος, στο Δήμο Αθηναίων αναφερόμαστε. Με χορηγούς τις μεγαλύτερες κατασκευαστικές εταιρίες.
