♦ Η Ελλάδα ανήκει στους Ελληνες. Δεν πωλείται. (Αφίσα με μεγάλη φωτογραφία του Ανδρέα Παπανδρέου. Ανυπόγραφη. Για υπογραφή: φωτογραφία από μεγάλη συγκέντρωση του ΠΑΣΟΚ)
Αφίσα της γνωστής σειράς που εμφανίζεται κάθε χρόνο, κυρίως γύρω από το 1ο νεκροταφείο, όπου γίνεται το ετήσιο μνημόσυνο του σιδερένιου. Δε χρειάζεται βέβαια να υπενθυμίσουμε ότι κανένας ΠΑΣΟΚος δεν πιστεύει τα περί «δεν πωλείται», «εθνική ανεξαρτησία» και τα άλλα τριτοκοσμικά. Ούτε ότι ο Γιωργάκης και η κουστωδία του ουδόλως ενοχλούνται από αθέτηση πολιτικών και υποσχέσεων. Τι ΠΑΣΟΚ θα ήταν άλλωστε; Στο κάτω-κάτω, όλα αυτά μπορούν να βοηθήσουν να μαζευτεί κανένα ψηφαλάκι. Σε καιρούς μάλιστα που τα γκάλοπ επιμένουν ότι είναι χαλεποί. Πέραν όμως του κωμικού του πράγματος, αυτή η προσπάθεια αγιοποίησης του Ανδρέα, ως μεγάλου διανοητή και πολιτικού της Αριστεράς, καταντάει εκνευριστική. Ο μέγας κωλοτούμπας, ο μέγας παπατζής, όπως τον αποκαλούσε μεγάλο μέρος των αριστερών, να παρουσιάζεται ως ένας οραματιστής που πάλευε με συνέπεια τα οράματά του. Στην ιστορία έχει μείνει ο διάλογος του Ανδρέα με τον Μιχ. Παπακωνσταντίνου (παλιός κεντρώος, από την προδικτατορική ομάδα των ανδρεϊκών, που πήγε αρχικά στην Ενωση Κέντρου και μετά στη ΝΔ, γιατί το ΠΑΣΟΚ ήταν αριστερό!). Γιατί δεν ήρθες στο ΠΑΣΟΚ; τον ρώτησε ο Ανδρέας. Γιατί έλεγες έξω από το ΝΑΤΟ, έξω από την ΕΟΚ, του απάντησε ο Παπακωνσταντίνου. Σε είχα για έξυπνο άνθρωπο, Μιχάλη! Ανταπάντησε ο Αντρέας. Στον καπιταλισμό όλα έχουν την τιμή τους, θα μπορούσε να προσθέσει.
♦ Ψάχνεις… για απασχόληση. Ελα στην Greenpeace (προσφέρουμε πενθήμερη απασχόληση με ευέλικτο ωράριο, κ.λ.π.)
Η αγωνιστική Greenpeace. Που αγωνίζεται για το μέλλον του πλανήτη. Σε μια ανθρώπινη καπιταλιστική κοινωνία. Δίχως βαρβαρότητες. Δίχως καταστροφές περιβάλλοντος και ανθρώπων. Προσλαμβάνει προσωπικό, για να κάνει τις δουλειές της (ερώτημα αφελούς: πού το βρίσκει το χρήμα;), με ευέλικτες εργασιακές σχέσεις. Αντιπαλεύει τις πιο βάρβαρες επιπτώσεις του καπιταλισμού στο περιβάλλον, εφαρμόζοντας στο εσωτερικό της ό,τι αντιστοιχεί απ’ αυτή την βαρβαρότητα στο πιο κρίσιμο θέμα. Στις εργασιακές σχέσεις. Οπως λέει εκείνο το παλιό σύνθημα: Το αριστερό μου αφεντικό πατίνι μ’ έχει κάνει κι ύστερα μου λέει πως φταιν οι Αμερικάνοι. Κάτι τέτοιο. Οι αριστεροί διαχειριστές του συστήματος μπορούν να έχουν ένα εκατομμύριο διαφορές μεταξύ τους. Μπορούν να σκοτώνονται. Να ξεσκίζονται. (Για καλύτερη θέση στο σύστημα παλεύουν μεταξύ τους. Ανταγωνισμό έχουν). Σε ένα πράγμα όμως είναι απόλυτα σύμφωνοι. Οτι πρέπει να είναι άψογοι διαχειριστές. Αψογοι εργοδότες.
♦ Πόλεμο σε κάθε ρατσισμό. Είμαστε όλοι μετανάστες, γυναίκες, ομοφυλόφιλοι (Κόκκκινο)
Ψυχραιμία. Χρειάζεται ανοιχτό πνεύμα για να κρίνουμε τα συνθήματα της νέας εποχής. Χρειάζεται να μην έχει μείνει πάνω μας το παραμικρό σεξιστικό κατάλοιπο. Χρειάζεται μοντέρνο μυαλό. Χρειάζεται χιούμορ. Καταρχάς, πρέπει να αναγνωρίσετε ότι διαπνέεται από ένα πολεμικό οίστρο το συνθηματάκι. Πόλεμος λέει. Κι αυτό είναι θετικό. Πόλεμο με σφυρίχτρες εννοεί, λέτε. Σφυριχτό πόλεμο. Τι να κάνουμε. Σφυριχτρούλα σε φοβάμαι, θα λένε οι καπιταλιστές. Είπαμε, μοντέρνο μυαλό. Ενας τέτοιος πόλεμος, όπως είναι φυσικό, δένει και με μια διαταξικότητα. Π.χ.: Τι γυναίκες ακριβώς είμαστε όλοι; Πλούσιες, φτωχές, εργαζόμενες, άνεργες; Λάθος. Διολισθήσαμε στα παλαιομαρξιστικά. Ξανθιές, καστανές, μελαχροινές, αδύνατες, κοντές, ψηλές; Μάλλον ξανθιές. Για το τι ομοφυλόφιλοι μπορεί να είμαστε, δεν μπορώ να σας βοηθήσω. Το λέω με… ψυχής. ( Δεν θέλω να γράψω αυτό που αισθάνομαι). Δεν έχω την ανάλογη παιδεία. Τις απαιτούμενες γνώσεις. Ισως αυτοί που έγραψαν το σύνθημα να τις έχουν. Να είναι πιο ειδικοί.
