Αγαπητά μου παιδιά
Ο νέος χρόνος μου υπέδειξε πως δεν είναι σωστό να στέλνω γράμματα μόνο σε έναν από εσάς και να τον υποχρεώνω να σας τα διαβάζει για να μαθαίνετε τα νέα. Eτσι λοιπόν, από δω και μπρος τα γράμματα απευθύνονται σε όλους σας, τέρμα οι αγγαρείες του Δημήτρη.
Ο κύριος λόγος που δεν έγραψα τόσο καιρό, είναι ότι είχαμε πολλές και σοβαρές κυνωνικές ασχολίες. Τι να σας πρωτογράψω; Από πού ν’ αρχίσω; (Πού να τελειώσω ξέρω). Κατ’ αρχήν, είχαμε την κυνωνική υποχρέωση να αντισταθούμε στους καλικάντζαρους. Εκείνα τα διαολεμένα πλάσματα που λαθρομεταναστεύουν κάθε χρόνο τέτοιο καιρό και χαλάνε τις δουλειές και τ’ αποκτήματα των εντίμων ελλήνων νοικοκυραίων, όπως λέει και ο Χέρι-Χέρι Πλευροβορίδης. Των καλικάντζαρων, που άλλοι λένε ότι είναι εξαθλιωμένοι εργάτες του κέντρου της γης και άλλοι, ότι είναι νόθα παιδιά της γιαγιάς Εξουσίας. Κρίνοντας από τις φάτσες και τη συμπεριφορά τους, τείνω τελικά να πιστέψω το δεύτερο, ειδικά όταν θυμάμαι την Γιάννα (φάτσα) ή τον πολύ Ζωγόπουλο (συμπεριφορά).
Είχαμε επίσης τις λαμπρές γιορτές της αγίας χοληστερίνης, των αγίων τριγλυκεριδίων και της αγίας κατανάλωσης, που μας απορρόφησαν τα μάλα… Είχαμε το θλιβερό happening στο Α.Τ. (Αφγανικό Ταράκουλο) Αγίου Παντελεήμονα, το οποίο ευτυχώς αποτελεί μεμονωμένο περιστατικό, εις απάντηση των μεμονωμένων περιστατικών που βαρύνουν την εκτελεστική ex ουσία.
Είχαμε την «φριχτή δολοφονία» (συγνώμη που αντιγράφω λόγια ά-γγ-λλων) του ειδικού φρουρού, αλλά και τον φοβερό σεισμό που λύγισε τελικά τις εκπληκτικές αντισεισμικές υποδομές του τρίτου κόσμου, που με τόσο κόπο, έξοδα και πνεύμα προστασίας έχτισαν μέσα στα χρόνια οι κρατούντες για τους λαούστ ους. Είχαμε να ακούμε διαρκώς τη νέα λέξη-πιπίλα στα χείλη των μαϊμούδων των ΜΜΕ: Τσουνάμι (που αναγραμματισμένο γίνεται Μουνίτσα). Είχαμε την εξάπλωση του νέου ιού «Kάρολος» που χτύπησε δύο φορές στη χώρα μας, μία για την προεδρία της δημοκρατίας και μία για την πρεσβεία των ΗΠΑ.
Είχαμε τη δυσχέρεια της διαχείρισης του 13ου μισθού, παρόλο που φέτος τον έλαβαν πολύ λιγότεροι, στα πλαίσια της lock politic. Ο γράφων, δεν έχει το προνόμιο του 13ου μισθού, γιατί ελλείπουν οι πρότεροι δώδεκα κι έτσι «δεν δικαιούται να ομιλεί» (συγνώμη που και πάλι αντιγράφω λόγια άλλων).
Και τέλος, είχαμε τη σύνδεση και αποσύνδεση χιλιάδων λαμπακίων και γιρλαντών φωτός στα φρούρια-σπίτια μας. Εγώ, επειδή δεν είχα άλλα λαμπάκια (είναι όλα αναμμένα στο κεφάλι μου), έβγαλα τη σημαία μας, ελπίζοντας σε μια θεσούλα που θα με βγάλει από την ανεργία και θα με εντάξει στον ορθό δρόμο (ορθό = απευθυσμένο = το τελευταίο τμήμα του παχέος εντέρου, Ελληνικό Λεξικό Τεγόπουλου-Φυτράκη).
Αυτά και άλλα πολλά που συμβαίνουν τον τελευταίο καιρό, με έκαναν να μη βρίσκω το χρόνο να σας γράψω. Γι’ αυτό σας τα λέω τώρα μαζεμένα, παρόλο που σίγουρα μου διαφεύγουν κάποια, ακριβώς όπως διαφεύγει κι ο Παλαιοκώστας στα Αγραφα (όμως ας μη γράφουμε για Αγραφα τώρα, δεν είναι σωστό).
Βέβαια, τα πράγματα δεν τελειώνουν εδώ. Η νέα Βρώμη, η λύκαινα που ιδρύθηκε μετά τον θηλασμό-εξαφάνιση της αγροτικής (και όχι μόνο) παραγωγής από τον Βρώμο και τον Βρωμύλο, πατέρες του imperium coufaleum clepsum scotosum catapiesoum fagoum pioum εις υγείαν του coroidum να ‘ουμ, παράγει άφθονη γενετικά μεταλλαγμένη βρώμη, η οποία έρχεται ν’ αντικαταστήσει το παραδοσιακό κουτόχορτο (αποστέλλεται και κατ’ οίκον ως Vroma Pizza). Ομως οι σκοινοθέτες της νέας τάξης (αυτοί που ετοιμάζουν τα σκοινιά για να κρεμάσουν ό,τι διαταράσσει την ομοιομορφία), δεν νοιώθουν και ιδιαίτερα ασφαλείς. Με το που έκανε τζα ο νέος χρόνος, είχαμε και το νέο τζα του φαλλού (Φαλού-τζα) στα τρομοκρατημένα αντιτρομοκρατικά οπίσθιά τους, κάτι που αποτελεί μια από τις λίγες οάσεις στις μέρες μας, που θυμίζουν έντονα νύχτες. Κάτι σαν σέλας δηλαδή, σαν άστρο φωτεινό που μήνυμα θα φέρει απ’ τον ουρανό, jingle bell κλπ. (Σας είπα λίγα εισαγόμενα κάλαντα, στο τέλος της επιστολής θα σας πω και εγχώρια, χώρια).
Ομως εδώ πρέπει να σταματήσω. Θα κοιμηθώ νωρίς απόψε, γιατί αύριο Κυριακή μετά τον εκκλησιασμό, έχουμε δεξίωση στην αγγλική πρεσβεία. Βλέπεις τέτοια μέρα (9/1) του 1799 καθιερώθηκε ο φόρος εισοδήματος στην Αγγλία (οι άλλοι απλά αντέγραψαν στη συνέχεια) και πρέπει να το γιορτάσουμε δεόντως. Μετά θα πάμε επίσκεψη στον τέως Ψωμί κι ελιά και Κώτσο στα σκυλιά (τέτοια μέρα είχαν παντρευτεί οι γονείς του, το 1938, με εξαιρετικό αποτέλεσμα την έλευση της εξοχότητάς του στον κόσμο), για να τον βοηθήσουμε να βρει το σπίτι «με τα 17 δωμάτια και τις ανάλογες τουαλέτες» που ψάχνει (θα του προτείνουμε μια πτέρυγα σε δημόσιο ψυχιατρείο, είναι ό,τι ακριβώς αναζητά). Και από εκεί γραμμή για την αμερικανική πρεσβεία, όπου θα συνεορτάσουμε τα 140 και τρία χρόνια από την έναρξη του αμερικανικού εμφυλίου (9/1/1861).
Το 2005, αν του αφαιρέσεις τον ΦΠΑ (18%) είναι 1644 και καταδεικνύει περίτρανα πως ο μεσαίωνας δεν τελείωσε, αντίθετα βρισκόμαστε ακριβώς στα χρόνια του μεγάλου κυνηγιού μαγισσών. Γι’ αυτό σας εύχομαι καλή δύναμη, ψάλλοντας με κατάνυξη ολίγα κάλαντα στο κατώφλι σας:
«Σ’ αυτό το κτίριο που ‘ρθαμε οι πέτρες να ραγίσουν
κι όσοι κρατούνται μέσα του ελεύθεροι να ζήσουν». Δώστε κα’να μελομακάρονο τώρα.
Βλαβημίρ Πούστιν
