Αγαπητά μου παιδιά
Ο Μάρτιος έφυγε κι έχουμε πλέον α-μαρτία, οδεύοντας προς το πασχάλιο με χαμένα τα πασχάλια και με τα όρνεα να γυροφέρνουν γύρω από τις επαπειλούμενες ζωές και τις τσέπες μας (κυρίως αυτές). Μπορεί να μην υπάρχει πρωτιουνιά ή πρωτοφλεβαριά, υπάρχει όμως πρωταπριλιά (και πρωτομαγιά, αλλά γι’ αυτήν έχουμε καιρό ακόμα, άλλωστε θα μας τα πει καλύτερα η ειδική ΓΣΕΕ). Λοιπόν, προς το παρόν διήγαμε επιτυχώς την πρώτη Απριλίου, μια ημέρα που είθισται να κυριαρχούν τα ψέματα για να σπάσει η αυστηρή μονοτονία της αλήθειας που ορίζει τις ζωές μας τις υπόλοιπες 366 μέρες των τρίσεκτων χρόνων που (νομίζουμε πως) ζούμε. Διασκεδάσαμε, γελάσαμε, απολαύσαμε την ευρηματικότητα των συνανθρώπων μας, σκεπτόμενοι ότι αν είχαν την μισή αυτής στην καθημερινότητά τους και στην εφεύρεση τρόπων ν’ αντιπαλέψουν το τσουνάμι της χυδαιότητας που προσκρούει πάνω στη χέρσα γη της υποταγής και της ερημοποίησης, όλα θα ήταν διαφορετικά.
Ομως η γη δεν είναι Σείριος (are you Serious?) όπου σύμφωνα με τον αποκατεστημένο πια και από το κόμμα του λαού Μάνο Χατζιδάκι «υπάρχουνε παιδιά», ώστε ν’ ανθίσουν τέτοια παράξενα λουλούδια. Στο εφιαλτικό κι απειλητικό φως της τηλεόρασης που στέφει κάθε βράδυ τα μισόκλειστα παράθυρα της προσωπικής ασφάλειας, τα λουλούδια είναι ηλεκτρικά και τροφοδοτούμενα με κιλοβατώρες απάθειας κι εργατώρες κλεμμένης ζωής. Ο ενεργοβόρος πλανήτης μας χρειάζεται όλο και περισσότερο καύσιμο, πολλή ενέργεια και καθόλου ενάργεια. Για τον λόγο αυτό επιστρατεύτηκαν τα γεράματα και του 51% που αποτελεί τον θηλυκό πόλο (ή πώλο, εν τη εννοία του υποζυγίου). Και το οποίο εξισώνεται με τον αρσενικό ώστε να επέλθει μια δίκαιη ισορροπία. Σωστά δεν μιλάω; Τα πάντα εν δικαιοσύνη, τα πάντα εν σοφία Καλαντζάκου, τα πάντα ρει. Τα πάντα και τα κοάλα, άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε αφού δε γαλέγω…
σε βοηθάω, σε τραβώ και φάσκελα σου ρίχνω
γιατί δεν συνεγείρεσαι, γιατί αποκτηνώθης
γιατί γ@μώ την τρέλα μου, έφτασες να μη νοιώθεις…
Σε β΄ πρόσωπο μιλώ μα με περιλαμβάνω
και μέτρα ό,τι θα σου πω στην τρέλα μου επάνω.
Δένω στα πόδια των πουλιών μηνύματα για σένα
μα συ χαζεύεις στην tv φόρμουλα κι Αιρτον Σένα…
Συχνά γυρνάς στις αγορές, κάνεις «ό,τι κι οι άλλοι»
μ’ επίμονη απαίτηση να ‘χεις άδειο κεφάλι
χωρίς σκοτούρες. Τη χαρά μονίμως εκβιάζεις
σπανίως ως ουδέποτε γράφεις και δε διαβάζεις
παρά μονάχα εύπεπτα γιατί δεν θέλεις «άλλα
προβλήματα κι ασήκωτα νοήματα μεγάλα».
Γύρω πειρατικές ορδές, βδέλλες και αρουραίοι
και μες στη μέση οι «ταπεινοί, καλοί νοικοκυραίοι»
ορθοί σε κάθε «αναποδιά» παραχωρούν εδάφη
το σύκο δεν το λέν’ ποτέ σύκο. Ούτε τη σκάφη
σκάφη την ονομάζουνε. Αρέσκονται στο ψέμα
προχτές μάλιστα γιόρταζε, το έκαναν και θέμα
διασκέδασαν το χάλι μας –αγαπημένο χόμπι–
κι ας πολλαπλασιάζονται της φτώχειας μας οι κόμποι.
Στην αγορά –το είπαμε– συχνά-πυκνά τους βλέπεις
κι ας χάσκουν τρύπες στο βυθό μίας εκάστης τσέπης.
Μα δεν θα δεις διαδήλωση μήτε διαμαρτυρία
Να τους κινεί την προσοχή, να πάνε σε πορεία
«έλα μωρέ, τι έγινε; Μήπως θ’ αλλάξει κάτι;»
η επωδός αιώνια. Και δεν υπάρχει κάτι
που να πιστεύουν κι αν βαθιά, προσεκτικά τους ψάξεις
θα δεις ότι αμφισβητούν ακόμα και τις πράξεις
ή τα «πιστεύω» –τάχα μου– το βίο τους π’ ορίζουν
τα πάντα κατεδάφισαν και εύκολα τα βρίζουν…
Και γύρω τα αρπακτικά που λέγαμε πιο πάνω
τους εμφυσούν το ερώτημα «πείτε μου τι να κάνω»
για να κυλούν οι εποχές κι εκείνοι να τη βγάζουν
μπέικα. Κι άσε τους χαζούς να λιώνουν, να ρημάζουν
να φεύγουν μα αφήνοντας από ‘ναν-δυο ξωπίσω
για να μπορεί το σύστημα να διατηρεί το ίσο.
Τι να σου πω, τι να μου πεις, τα έγραψα στο πόδι
όλα αυτά και πρόχειρα. Ετσι κι αλλιώς το βόδι
λίγο χόρτο χρειάζεται κι ένα παχνί… ασφαλείας
και δε βαριέσαι φίλε μου. Τα ίδια εις Γαλλίας,
τα ίδια απανταχού της γης. Ολα κατεστραμμένα
απ’ την αδιαφορία μας. Μα τι με νοιάζει εμένα;
Κωνσταντίνος Β΄ Κουρασμένος
