Αγαπητά μου παιδιά
Η Ελλάς (ποια ελληνική αστυνομία ρε;) διέρχεται κρισίμους στιγμάς, δια μυριοστή φορά εις την μακραίωνη ιστορία της. Κρισιμότης των στιγμών και Ελλάς είναι έννοιες αλληλένδετες, όπως κώλος και βρακί ή εργοδοσία και ασυδοσία.
Το σημερινό αντικείμενό μας είναι μια ευγενική χορηγία των Κέντρων Εκπαίδευσης Ενηλίκων που οσονούπω κλείνουν γιατί έτσι φρονεί η frau Anna. Που αν την έλεγαν Λίτσα θα ήταν φραουλίτσα (frau Λίτσα) στα γερμανικά. Και αν ήταν άνθρωπος θα ήταν μισάνθρωπος (miss άνθρωπος) στα αγγλικά, γλώσσα την οποία πρότεινε ως αναπληρωματική μητρική των Ελλήνων. Ατυχώς όμως, πρόκειται μόνο δια μία Αννα που τοποθετήθηκε (put Anna) ίνα διαφεντεύει τις τύχες της παιδιάς και της διά βίας μάθησης και μάσησης. Και μάλιστα χωρίς να έχει πάει σε γυμναστήρια όπως η Τίνα, που έχυσε πολλά κιλά ιδρώτα για να γνωρίσει τον ακαταλληλότερο.
Λέγαμε για το σημερινό αντικείμενό μας, που δεν είναι άλλο από τον ύμνο στην L. F. Θερία του Νιόνιου (καμία σχέση με το υποκείμενο που γεννήθηκε σε μια μοτοσικλέτα της ΕΛΑΣ και ζητάει ν’ ανοίξουν τα ξερονήσια για τους μετανάστες). Ο εν λόγω Νιόνιος –ένας rapper από το Τζάντε– προέβλεψε προ δεκάδων δεκαετιών το σημερινό κατάντημα της Μπανανίας. Μόλις από την πέμπτη στροφή του ύμνου εις την L. F. Θερία, γράφει σε ελεύθερη διασκευή:
Δυστυχής! «Πήρα τα τρία»
μόνη απέμεινες να λες
περασμένα μεγαλεία
και διηγώντας τα να κλαις.
Πρόκειται για μια στροφή-αποστροφή που προϊδεάζει για τη θέση του rapper απέναντι στα μελλούμενα. Πουστην αμέσως επόμενη στροφή, στρέφει το βλέμμα –και το φλέμα όπως υποστηρίζουν ανιστόρητοι ιστορικοί τινές– στην Ευρωλάνδη και στην παγκόσμια κοινότητα:
Και ακαρτέρει και ακαρτέρει
ΔΝΤ και ΕΕ λαλιά
ένα εκτύπαε τ’ άλλο χέρι
από την απελπισιά.
Και συνεχίζει ακάθεκτος στην έβδομη στροφή –ποιο ράλι ρε;– ο αντεθνικός rapper, να προλέγει τα μελλούμενα ως άλλη Γλίτσα Πατέρα:
Κι έλεες, πότε α βγάνω
το κεφάλι από τις δόσεις
Και αποκρίνοντο από πάνω
spreads, υποβαθμίσεις, ώσεις.
Βέβαια, όλα αυτά ξεκινούν από την τρίτη μόλις στροφή, όπου ο ραψωδός της νεότερης ιστορίας του μπορντέλου προλέγει:
Μες στα χρέη εκατοικούσες
πικραμένη, εντροπαλή
κι ένα δάνειο ακαρτερούσες
«φάε πάλι» να σου πει.
Μαθημένο στα δανεικά, με ιδανικά του κώλου, το νεοελληνικό μόρφωμα που χαριτοβρύτως αποκαλείται κράτος, αναζητά τα νέα δεκανίκια μέσα από την προ-φυτική ποίηση του Νιόνιου (είπαμε: καμίας χέσει με τον mal Ακα, τον άρρωστο Ακα εις την γαλλική). Και ο Επτανήσιος καλλιτέχνης προλέγει στην ένατη στροφή:
Με τα Armani αιματωμένα
ξέρω ότι έβγαινες κρυφά
να γυρεύεις εις τα ξένα
άλλα δάνεια δυνατά.
Θα μπορούσαμε να παραθέσουμε την ελεύθερη διασκευή όλου του ύπνου εις την ελευθερία (ποια Αρβανιτάκη ρε;), ίνα πειστούν και οι τελευταίοι των κατοίκων της Μπανανίας για τις προ-φυτικές ιδιότητες του Sol ωμού. Ωστόσο, αρκεί και μόνον η δεύτερη στροφή – συνιστώσα του αντεθνικού ύμνου, που άδεται από τα χείλη των μίζερων, μισοκακόμοιρων αμακαδόρων και γεμίζουν τα στήθη τους από περηφάνια όταν δεν τα γεμίζουν από σιλικόνη τα ινστιτούτα κάλλο-niece.
Απ’ τα δάνεια βγαλμένη
των πατρόνων τα ιερά
και σαν πρώτα χρεωμένη
χαίρε ω χαίρε γκλαμουριά.
Αγαπητά μου παιδιά, το ρωσικό, το γαλλικό και το αγγλικό κόμμα του νεοελληνικού μπορντέλου ανήκουν πια εις την ιστορία. Η εγχώρια λματ κατάφερε να πείσει εαυτόν και αλλήλους ότι ισχυροποιήθηκε μέσα στα χρόνια, με ξένα κόλλυβα. Τώρα όμως έφτασε εις κομβικό σημείο, όπου πρέπει τα κόλλυβα να είναι δικά μας, και όχι για την εκ νέου ισχυροποίηση, αλλά για την κηδεία της. Γιατί όπως προείπε και ο αντεθνικός rapper εις τον ακροτελεύτιο (158ο) στίχο:
Τούτο ανίσως μελετάτε
ιδού, εμπρός σας τα τσεκούρια
κολασμένοι ελάτε, ελάτε
και τσακίστε τα γαϊδούρια.
Δύων ίσιος
